Posted in Fanfiction

[AU One Shot – GOT7] ลั่นทม

Title : ลั่นทม

Pairings : BNior [GOT7]

Rate : PG-15 (ให้เรทเพราะคำหยาบทั้งหลายแหล่เลยค่ะ…)

Note : คาแรกเตอร์ดูจะหลุดกระจุยกระจายไปเล็กน้อยค่ะ ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ ( ^ ^;)

คำเตือน

นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับชายรักชาย หรือ boy’s love ใครที่ไม่รู้จัก ไม่ชอบ หรือใด ๆ ก็ตามแต่รบกวนช่วยเปลี่ยนไปหน้าอื่นนะคะ และอีกประการหนึ่งวันช็อตเรื่องนี้เขียนขึ้นเพื่อสนองนี้ดตามจินตนาการคนแต่ง บุคคลในเรื่องมีตัวตนจริงแต่ไม่ได้เป็นไปตามในเรื่องค่ะ

+++++++++++++++++++++++++++++++++

จอมย่อตัวลงนั่งบนส้นเท้า กดกล้องถ่ายรูปในมือเพื่อบันทึกภาพดอกไม้สีขาวที่นอนอยู่บนพื้นหญ้าสีเขียว กลิ่นหอมเย็น ๆ โชยแตะจมูกชวนให้รู้สึกผ่อนคลาย เขาเลยตัดสินใจนั่งลงรับลมเย็น ๆ และกลิ่นหอมของดอกลั่นทมที่สะพรั่งอยู่เต็มต้น

ชายหนุ่มไม่ได้มาบ้านสวนของย่าเกือบสามปีแล้ว บรรยากาศโดยรอบยังคงเหมือนเดิม บ้านไม้สักทรงปั้นหยาหลังใหญ่ที่ปู่เป็นคนลงแรงสร้างตั้งอยู่กลางสวนที่เต็มไปด้วยดอกไม้นานาชนิด แต่ที่เด่นที่สุดคือต้นลั่นทมที่ตอนนี้ผลิดอกสีขาวนวลส่งกลิ่นหอมไปทั่วบริเวณ ย่าเล่าให้เขาฟังตั้งแต่เด็กว่าต้นลั่นทมต้นนี้เป็นต้นไม้ที่มีอยู่ก่อนแล้วตอนที่ปู่ซื้อที่ปลูกบ้าน แล้วทั้งสองคนก็ตกลงกันว่าจะไม่ตัดต้นลั่นทมต้นนี้ทิ้ง

“พอเข้าหน้าหนาวอย่างนี้แล้วกลิ่นมันหอม ดอกสวยด้วย ย่าชอบ ปู่ก็เลยเก็บไว้ให้ย่าดู นี่ก็เหมือนอยู่เป็นเพื่อนกันมาตลอด”

จอมเองก็ชอบต้นลั่นทมต้นนี้มากเหมือนกัน ตอนเด็ก ๆ เขามานั่งเล่นนอนเล่นใต้ร่มเงาของต้นไม้ต้นนี้เสมอ และได้แต่นึกขอบคุณที่ปู่ตามใจย่า ไม่เชื่อคำคนที่เล่ากันว่าการมีต้นลั่นทมอยู่ในบ้านเป็นเรื่องอัปมงคล

“มานั่งตากลมอะไรตรงนี้ เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก” เสียงคุ้นเคยดังจากข้างหลังทำให้เขาหันไปมอง กันต์ ชายหนุ่มร่างผอมสูงเดินตรงมานั่งลงข้างเขา อีกฝ่ายเป็นลูกของอาของเขา ถึงจะอายุน้อยกว่าเขาตั้งห้าปี แต่เพราะถูกเลี้ยงด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก พวกเขาจึงสนิทกันมากเหมือนกับคลานตามกันมา รวมซันพี่แท้ ๆ ของกันต์ไปอีกคนด้วย

“ไม่มีอะไรหรอก แค่ขี้เกียจเข้าไปโดนซักฟอกน่ะ” เขาว่า เหล่มองน้อง “หนีออกมาเพราะงี้เหมือนกันล่ะสิท่า”

“เออดิพี่ อยู่ตรงนั้นป้าใหญ่ก็ถามอยู่นั่นล่ะว่าจะเรียนจบแล้วหางานทำได้ยัง ได้เกียรตินิยมไหม มีแฟนหรือยัง พี่ซันไปซื้อของสดกับพ่อ พี่ก็หนีหาย ผมอยู่ต่อก็โดนถามไปเรื่อย ๆ นั่นแหละ หนีมาด้วยเลยดีกว่า”

เขาหัวเราะ ป้าใหญ่ที่น้องเขาบ่นถึงเป็นลูกคนโตของย่า ได้สามีเป็นชาวอเมริกาเลยย้ายไปตั้งรกรากที่โน่นถาวร นาน ๆ จะกลับมาสักครั้งหนึ่ง โดยปกติก็นับว่าเป็นผู้ใหญ่ที่ดี แต่พอเจอหน้ากันทีก็ถามแต่เรื่องชีวิตพวกเขาเพื่อหาโอกาสโอ้อวดลูกตัวเองที่พวกเขาเคยเจอหน้าแค่สองหน แค่เท่านี้พวกเขาก็ไม่ค่อยอยากคุยกับป้าใหญ่เท่าไหร่แล้ว ไหนจะยังชอบค่อนขอดด้วยอีก หลาน ๆ อย่างพวกเขาเลยหนีหน้าคนเป็นป้าให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

“มึงมันร้าย”

“ได้มาจากพวกพี่อะแหละ” พวกเขาส่งยิ้มให้กันทีหนึ่ง ก่อนที่จอมจะว่าต่อ

“แน่ใจเหรอว่าได้มาจากพวกกู ไม่ได้มาจากสันดานมึงเอง”

“ผมว่าตอนเด็ก ๆ ผมออกจะน่ารักนะ โตมาเป็นแบบนี้จะเป็นเพราะใคร ถ้าไม่ใช่เพราะคนเลี้ยงอย่างพี่กับพี่ซัน”

“โทษพวกกูอีก ไอ้น้องเวร”

“ผมแค่พูดความจริง จะเวรไม่เวรก็ต้องถามตัวเองแล้วล่ะพี่ ว่าเลี้ยงผมมายังไง”

“กูจะบอกให้ไอ้ซันใส่สลอดลงชามข้าวมึง”

“เอาเลยพี่ ถ้าไม่คิดว่าผมจะเอาคืนอะ”

จอมกำลังอ้าปากจะสวนต่อ สายตาก็ดันเหลือบไปเห็นชายหนุ่มอีกคนเดินออกมาจากตัวบ้านเสียก่อน อีกฝ่ายปั้นหน้าถมึงทึงใส่พวกเขา ทำเอาเขางับปากลง

“ป้าใหญ่มาถึงแล้วก็ไม่ไลน์บอกกูก่อน พวกมึงแม่ง”

คนที่นั่งอยู่ก่อนมองหน้ากันแล้วหัวเราะเสียงดังลั่นอย่างไม่เกรงใจ ปล่อยให้ซันมองหน้าพี่น้องตัวเองด้วยสายตาแค้นเคือง

“โห พี่ แค่ป้าใหญ่เอง จิ๊บ ๆ น่า เนอะ พี่จอมเนอะ”

“เออ มึงก็ทำหูทวนลมเออออไปเดี๋ยวก็จบ”

“อย่างกับพวกมึงไม่รำคาญ ไม่หนีออกมาเลยเนอะ” ชายผิวเข้มบ่นเป็นหมีกินผึ้ง ทิ้งตัวลงนอนแผ่บนพื้นหญ้าอย่างไม่กลัวว่าแจ็คเก็ตเนื้อดีของตนจะเลอะดิน ทั้งยังหาวหวอด ๆ อย่างหมดมาดนายแบบชื่อดัง

“ง่วงก็ไปนอน บอกแล้วว่าให้กูไปซื้อของกะอาสามเอง มึงก็ไม่เชื่อ” ชายหนุ่มบ่น เอาเท้าเขี่ยขาคนที่นอนแผ่อยู่ให้ขยับ ขืนปล่อยให้นอนตรงนี้ เชื่อเถอะว่าไอ้คนที่โหมงานจนพักผ่อนไม่ค่อยพอนี่ได้ไข้จับไปอีกสามวันเจ็ดวันแน่

“ให้เชื่ออะไรล่ะ มึงเองก็สภาพไม่ได้ดีไปกว่ากูเลยเถอะ ส่องกระจกบ้างมั้ยมึง กูงี้นึกว่าตัวเองมีพี่เป็นแพนด้า”

จอมขมวดคิ้ว ก่อนมานี่เขาปั่นงานจนดึกมาหลายวันก็จริง แต่เขาว่าตัวเองก็ไม่ได้โทรมขนาดนั้นนะ ทว่ายังไม่ทันจะเอ่ยปากเถียง คนเด็กสุดก็ขัดขึ้นมาเสียก่อน

“ผมว่าพอกันทั้งคู่อะ ไปนอนไป๊ ใกล้มื้อเย็นเดี๋ยวผมไปปลุก เค๊”

 

จอมตื่นนอนตอนบ่ายสามกว่าเกือบบ่ายสี่ เมื่อกันต์เดินเข้ามาเขย่าตัวเขา น้องชายตัวแสบไล่ให้เขาไปล้างหน้า ดูแลสภาพเสื้อผ้าให้เข้าที่ ส่วนเจ้าตัวนั่งแปะลงบนเตียง จัดการเก็บพับผ้าห่มที่เขาใช้ให้เรียบร้อย พลางบ่นเขาเสียงดังเข้าไปถึงในห้องน้ำ

“นอนไม่ปิดหน้าต่าง เจริญเถอะพี่ ไข้แดกนะเว้ย”

จอมขมวดคิ้วมุ่น ละมือออกจากผ้าเช็ดหน้า พาดผ้าไว้กับราวพลางตอบโต้ “กูไม่ได้เปิด”

“ไม่ได้เปิดแล้วนี่คืออะไรวะ ดูดิ ลมพัดดอกลั่นทมปลิวเข้ามาถึงในนี้”

คนเป็นพี่เดินออกมาจากห้องน้ำ มองตามนิ้วน้องไปยังหน้าต่างข้างเตียงซึ่งถูกเปิดอ้าซ่าไว้อย่างที่เขาได้แต่งง เพราะตอนเข้ามาเขาจำได้ว่าเขาปิดมันไว้แล้ว

“กูปิดไปแล้วนะ สงสัยลงกลอนไม่ดี ลมมันแรงเลยตีถูกกลอนเปิดมั้ง” เขาว่า ก่อนจะก้มลงมองดอกลั่นทมสีขาวที่อยู่บนโต๊ะข้างเตียงหน้าช่องหน้าต่าง เขาหยิบมันขึ้นมาดม นึกทบทวนบางสิ่งบางอย่างในใจ

ตอนที่เขาหลับอยู่ ชั่วขณะหนึ่งที่เขารู้สึกเหมือนตัวเองจะตื่นมิตื่นแหล่ มันก้ำกึ่งจนเหมือนความฝัน เขาได้กลิ่นดอกลั่นทมหอม ๆ กับสัมผัสนุ่ม ๆ ที่ใบหน้า เห็นทีว่าลมคงหอบทั้งกลิ่นทั้งดอกเข้ามา เขาเลยเผลอซุกตัวเข้ากับผ้าห่มมากกว่าปกติเสียล่ะมั้ง

“เสร็จยังพี่ จะได้ไปช่วยแม่ ๆ ทำกับข้าว”

“เออ ๆ ไปละ”

จอมเดินตามน้องชายออกจากห้อง โดยไม่ลืมปิดประตู และไม่ทันเห็นร่างของใครคนหนึ่งที่นั่งมองทั้งรอยยิ้มอยู่บนกรอบหน้าต่างบานดังกล่าว

 

หลังอาหารเย็นจบลงและพูดคุยกับย่าจนหายคิดถึงแล้ว หลานชายทั้งสามของบ้านก็พากันไปตั้งตี้เล่นเกมกันต่อที่ห้องของกันต์ กว่าจะแยกย้ายกันไปอาบน้ำนอนก็ปาไปตีหนึ่ง และกว่าจอมจะได้เอนหลังลงกับฟูกอีกครั้งก็เมื่อเข็มสั้นของนาฬิกาไปหยุดอยู่ที่เลขสอง

เขายังไม่ง่วง น่าจะเพราะตอนเย็นหลับไปนานอยู่ จึงได้แต่นอนไถโทรศัพท์โง่ ๆ พอเบื่อก็หันไปคว้าดอกลั่นทมที่ข้างเตียงขึ้นมาพลิกไปมาแทน

ปกติแล้วดอกลั่นทมเวลาหลุดออกมาจากต้นมักจะเหี่ยวเฉาเร็วมาก แต่ดอกลั่นทมในมือของจอมกลับยังมีสภาพเหมือนตอนอยู่บนต้นไม่มีผิด ริมกลีบดอกไม่มีรอยสีน้ำตาลเลยสักนิด

“หรือเพราะอากาศเย็นนะ” เขาบ่นพึมพำ อาหารต่าง ๆ มักจะบูดเสียช้าเวลาอากาศเย็น บางทีดอกลั่นทมเองก็คงจะเป็นเหมือนกัน

เขาจ้องมองดอกไม้สีขาวที่ถูกแสงโคมไฟย้อมจนเป็นกลายเป็นสีส้ม อะไรสักอย่างดลใจให้จอมทาบริมฝีปากกับดอกไม้ดอกนั้น แล้วกระซิบคำว่าราตรีสวัสดิ์ วางมันลงบนหมอน ก่อนจะปิดโคมไฟข้างเตียงแล้วหลับตาลง ไม่นาน เขาก็เข้าสู่ห้วงนิทราไป

ในความมืดมิด ชายคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นข้างเตียง มือเอื้อมไปหยิบดอกลั่นทมที่ถูกวางไว้ขึ้นมา กลิ่นหอมอ่อนยังคงโชยออกมาทั้งที่มันถูกปลิดออกมาจากต้นตั้งแต่บ่ายแล้ว ชายคนนั้นยกมันขึ้นแนบกับริมฝีปากของตน และวางมันลงที่เดิม ทรุดตัวลงนั่งมองหน้าคนที่กำลังหลับใหลทั้งรอยยิ้มอ่อนโยน

“จำกันไม่ได้เลยนะ จอม พี่ควรน้อยใจดีไหม” เขาพูดกลั้วหัวเราะด้วยเสียงเบา ๆ เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายตื่น มือเอื้อมขึ้นเกลี่ยเส้นผมดำสนิทที่ปรกหน้าปรกตาร่างบนเตียงออก ทั้งที่สำหรับเขา เวลาไม่ได้ผ่านไปนานสักเท่าไหร่ แต่คนตรงหน้ากลับโตขึ้นมาก ผิดจากสมัยเป็นเด็กประถมไปโข

“ราตรีสวัสดิ์เหมือนกันนะครับ เจ้าเด็กดื้อ”

 

เช้าวันรุ่งขึ้น จอมตื่นเร็วกว่าที่คิด เลยได้ลงมาเดินเล่น ถ่ายรูปสวนตอนพระอาทิตย์เพิ่งขึ้นอย่างสบายอกสบายใจ ตากล้องอย่างเขาวัน ๆ ก็อยู่แต่ในสตูดิโอ กลางคืนก็นั่งแต่งรูป ตื่นอีกทีก็วิ่งเข้าสตูดิโอต่อ ไม่ค่อยจะมีโอกาสได้มาซึมซับความงามของสรรพสิ่งยามเช้าเท่าไหร่นัก พอได้โอกาสทำ มันก็ช่วยฮีลเขาจากความเหนื่อยล้าได้ไม่น้อย

เขาเดินกลับไปที่สนามหญ้าเล็ก ๆ อีกฟากของสวน ตั้งใจว่าจะไปเก็บรูปต้นลั่นทมเสียหน่อย แต่ตากล้องหนุ่มก็ต้องขมวดคิ้ว เมื่อเห็นใครสักคนยืนอยู่ใต้ต้นไม้นั่น แต่เพียงกะพริบตาร่างนั่นก็หายไป เขาเดินตรงไปยังจุดที่เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่เมื่อครู่ทันที

ไม่มีอะไรผิดปกติ ไม่ว่าจะเป็นต้นลั่นทมหรือพื้นหญ้าก็ตาม เขาเดินไปรอบต้นไม้จนแน่ใจว่าไม่มีใครซ่อนอยู่จริง ๆ จึงยอมรับว่าตัวเองตาฝาดไปเอง แม้จะไม่คิดว่าตัวเองจะตาฝาดก็ตาม

“ตื่นแต่เช้าเลยนะ จอม”

เขาหันกลับไปหาหญิงชราเจ้าของเสียงเรียกนุ่ม ๆ และส่งยิ้มออดอ้อนเอาใจไปให้เหมือนเมื่อครั้งยังเป็นเด็กน้อย

“ครับ ย่าก็ตื่นเช้า”

“ไม่เช้าแล้วล่ะ นี่วันนี้ย่าตื่นสายกว่าปกติตั้งเยอะ ทุกทีตีห้าก็ลุกแล้ว” ย่าเพียงว่ากลั้วหัวเราะ ขณะที่หลานชายคนโตรีบเดินเข้าไปหาคนเป็นย่า ส่งมือให้อีกฝ่ายจับ แม้ว่าย่าเขาจะแข็งแรงดี เดินเหินได้ปกติ แต่หลาน ๆ อย่างพวกเขาก็เป็นห่วงอยู่ไม่น้อย

“ตื่นสายบ้างก็ไม่เป็นไรหรอกมั้งครับ จะได้พักผ่อนเยอะขึ้นด้วยไง”

“โอ๊ย ไม่ดีหรอก ถ้าปู่พวกหลานอยู่นะ ย่าโดนบ่นแน่ ๆ” เขาหัวเราะตามย่า โชคไม่ดีของพวกเขาสามคนที่ปู่เสียไปก่อนพวกเขาจะเกิดหลายปี เลยไม่เคยได้รู้ว่าอดีตคุณชายที่สุดแสนจะเจ้าระเบียบ แต่ช่างเอาใจเป็นที่สุดของย่าเป็นคนยังไงกันแน่

“ปู่คงไม่บ่นมากหรอกครับ แล้วนี่ย่าออกมาเดินเล่นเหรอ อากาศเย็นแล้ว เดี๋ยวเป็นหวัดเอานะ”

“ขี้บ่น เหมือนแม่รสเลย นั่นก็บ่นย่าทุกวัน ให้ย่าออกมาเดินบ้างเถอะ เกิดวันไหนเดินไม่ได้ขึ้นมาจะได้ไม่เสียใจทีหลัง” คนเป็นย่าบ่น เขาเองก็พอเข้าใจอยู่ว่าทำไมป้ารส แม่บ้านคนสนิทที่ย่าจ้างเอาไว้มานานถึงบ่นแบบนี้ ก็เพราะเป็นห่วงหญิงชราเหมือนกันกับเขานั่นแหละ

“อย่าพูดเป็นลางงี้สิครับ ถ้าซันมาได้ยิน มันดราม่าใส่แน่ ๆ” เขาพาดพิงไปถึงเพื่อนที่ตอนนี้น่าจะกำลังนอนอยู่ รายนั้นตื่นสายเป็นกิจวัตร ตะวันไม่แยงก้นก็ไม่ลุกหรอก

“เออ นั่นสิ เห็นทีย่าจะต้องระวังแล้ว เกิดมันมาเล่นใหญ่ใส่ย่า ย่าคงปวดหัวตายก่อนพอดี”

จอมยิ้มกว้าง บางทีปู่ของเขาชอบอยู่กับย่าก็คงเพราะย่าเองก็มีมุกตลกให้เล่นตลอดนี่แหละมั้ง เพราะเขาเองก็ชอบอยู่กับย่าเพราะย่าเป็นคนมีอารมณ์ขันนั่นแหละ

หญิงชราตรงหน้าจอมหันไปมองต้นลั่นทมที่อยู่ตระหง่านมาตั้งแต่สร้างบ้าน เขารู้ดีว่านอกจากเรือนไม้สักแล้ว ย่าของเขาก็รักต้นลั่นทมต้นนี้มากขนาดไหน

“จริง ๆ ย่าก็อยากอยู่ไปอีกนาน ๆ นะ ยังอยากอยู่ดูดอกลั่นทมบานแบบนี้ทุกปี แต่จะแปดสิบแล้ว ไม่รู้จะอยู่ได้อีกนานเท่าไหร่ เสียก็แต่กลัวเจ้าต้นไม้นี่จะเหงา อยู่ด้วยกันมาตั้งนาน ย่าไม่อยู่ใครจะมาหาทุกเช้า”

“ย่าของจอมแข็งแรงจะตาย ยังอยู่กับพวกจอมได้อีกนาน ๆ เลย”

“จ้า พ่อตากล้องหนุ่ม ปากหวานเก่ง ไม่ต้องห่วง ย่าไม่ยอมตายจนกว่าจะได้เห็นหน้าเหลนหรอก เมื่อไหร่จะมีให้ย่าอุ้ม ฮึ”

เขาขยับยิ้มเจื่อน ๆ ย่าเพียงเองก็คงพอจะตีความรอยยิ้มเขาออก คนสูงวัยกว่าจึงส่ายหน้าพร้อมยิ้มขัน เอ่ยปากกระเซ้าเขา

“ดูจากหน้าหลาน ย่าน่าจะต้องรอไปอีกหลายปีสินะ ไม่เป็นไร เข้าใจ วัยรุ่นก็แบบนี้ ยังไม่อยากผูกพันมีภาระอะไร ยิ่งแฟนไม่มีก็ไม่ต้องพูดถึง เอาล่ะ ๆ ไปกินข้าวกันดีกว่า ป่านนี้แม่ ๆ ของพวกหลานน่าจะทำข้าวเช้าเสร็จแล้ว เจ้าใหญ่ต้องรีบกลับไปขึ้นเครื่องเสียด้วย เห็นว่าร้านอาหารที่อเมริกามีปัญหาอะไรก็ไม่รู้”

ทันทีที่สองย่าหลานหายลับเข้าไปในตัวบ้าน ร่างของชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนกิ่งลั่นทมมาตลอดก็กระโดดลงมายืนอยู่บนพื้น มองตามทิศทางที่ทั้งคู่เดินจากไปอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่เขาจะจางหายไป

 

คืนที่สองของการนอนที่บ้านสวน จอมตื่นขึ้นมาพบว่าหน้าต่างห้องเขาเปิดเองอีกแล้ว และดอกลั่นทมก็มาวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงอีกแล้วเช่นกัน

เขาชักเริ่มสงสัยว่ามันอาจจะไม่ใช่เรื่องปกติ เพราะเมื่อเขามองออกไปนอกหน้าต่าง เขาเห็นผู้ชายคนหนึ่งนั่งห้อยขาอยู่บนกิ่งลั่นทม จอมคิดว่าตัวเองไม่ได้คิดไปเอง เพราะเหมือนมีอยู่ชั่วขณะที่สายตาของพวกเขาสบกันโดยบังเอิญ แล้วอีกฝ่ายดูตระหนกและหายไปทันทีที่เขากะพริบตา เขาค่อนข้างมั่นใจมากเสียด้วยว่าน่าจะเป็นคนเดียวกันกับที่เขาเห็นเมื่อเช้าวานนี้

แต่ถึงจะสงสัยอย่างไร ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ปรากฏตัวให้เขาเห็นจริง ๆ จัง ๆ แถมยังโดนซันกับกันต์ลากไปนู่นมานี่ทั้งวัน ชายหนุ่มก็ไม่มีโอกาสจะหาคำตอบเสียที แล้วเรื่องแบบนี้ จะไปเล่าให้น้องสองคนฟังก็ใช่ที่ ยิ่งสองพี่น้องนั่นเป็นพวกขี้กลัว เกรงว่าจะพาลกลัวจนจับไข้ไปเสียก่อน แม้ว่าจอมจะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะมาร้ายก็ตาม

แต่ก็ไว้ใจไม่ได้อยู่ดีล่ะนะ ก็ไม่มาหากันตรง ๆ เลยนี่

วันนี้กันต์เป็นคนชวนมาไหว้พระที่วัดใกล้บ้านสวน เห็นว่าเจ้าตัวจะมาขอพรให้สัมภาษณ์งานที่นัดไว้อีกสองอาทิตย์ผ่าน โดยบอกว่าพระพุทธรูปอาจจะไม่ได้ดลบันดาลทุกอย่างให้ก็จริง แต่ก็ถือว่าเป็นขวัญกำลังใจให้พร้อมไปสู้คนสัมภาษณ์ เขากับซันเลยมาเป็นเพื่อนแบบไม่บ่นไม่แซวอะไร เพราะรู้ว่าน้องมันเครียดเรื่องนี้ขนาดไหน

ขณะที่กำลังจะเดินออกจากพระอุโบสถ พวกเขาสวนกับผู้หญิงสูงอายุสองคน ด้วยความเป็นสุภาพบุรุษ ก็พากันหลบหลีกให้อีกฝ่ายเดินผ่านไปก่อน หญิงทั้งสองยิ้มแย้มขอบคุณพวกเขา ก่อนที่หนึ่งในนั้นจะหันมาหาจอม แล้วพูดว่า

“เธอโชคดีมากนะ มีมนุษย์น้อยคนที่ต้นไม้จะรักได้มากขนาดนี้”

หลังเอ่ยจบ คนอายุมากกว่าทั้งสองก็ตรงไปกราบพระพุทธรูป และเริ่มต้นพนมมือสวดภาวนา ปล่อยให้สามพี่น้องมองหน้ากันอย่างงุนงง แล้วก็เป็นซันที่ต้อนให้พวกเขาเดินออกไปจากพระอุโบสถเมื่อเห็นว่ามีนักท่องเที่ยวกลุ่มใหญ่กำลังเดินตรงมา

“หมายความว่าไงวะ พวกพี่เข้าใจรึเปล่า” กันต์ว่าหลังจากเดินออกมาห่างจากพระอุโบสถพอสมควรแล้ว พวกเขาหยุดเดินโดยอัตโนมัติ แล้วนั่งลงบนม้านั่งใต้ต้นมะม่วงแทน

“จะเข้าใจอะไรล่ะ งงเหมือนมึงอะแหละ แล้วมึงอะจอม เก็ตบ้างปะวะ ป้าเขาบอกมึงอะ”

“กูก็งงไหมล่ะมึง อยู่ดี ๆ ก็โดนพูดแบบนั้น ที่รักอะไรวะ…”

เขานิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ใจหวนไปนึกถึงชายหนุ่มที่ต้นลั่นทม และดอกไม้สีขาวที่อยู่บนโต๊ะข้างเตียงทุกเช้า บางทีคำพูดของคุณป้าคนนั้นอาจจะเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ก็ได้

และจอมก็ไม่มีทางเลือกอะไรนอกจากจะพิสูจน์สมมติฐานนั้น

หลังกลับจากเที่ยวเตร็ดเตร่ก็ได้เวลามื้อเย็นพอดี ซันกับกันต์รับหน้าที่เล่าเรื่องที่ไปทำมาทั้งหมดวันนี้ให้ทุกคนฟัง กระทั่งมาถึงเรื่องคำพูดปริศนาจากหญิงวัยกลางคนถึงจอม

“บางทีก็อาจจะเป็นคนแปลก ๆ ธรรมดาก็ได้ล่ะมั้ง แม่ว่า” อาพิศมัย แม่ของซันกับกันต์พูดเมื่อได้ยินกันต์บอกเล่าคำพูดนั้น

“นั่นสิ” พ่อของเขาเอ่ย ทุกคนแสดงความเห็นไปในทางเดียวกันหมด ยกเว้นก็แต่จอมที่มีแผนตั้งใจจะพิสูจน์ไว้แล้ว

ก่อนจะกลับไปกรุงเทพในอีกสี่วันข้างหน้า เขาต้องรู้ให้ได้ว่าอะไรเป็นอะไรกันแน่

 

ยามค่ำคืนเงียบสงัด ใครบางคนปรากฏตัวขึ้นข้างเตียงของหลานชายคนโตของบ้าน ชายหนุ่มคนเดิมที่ลักลอบเข้ามาในห้องนอนนี้ทุกคืนย่อตัวลงข้าง ๆ เตียง ก้มหน้าลงเล็กน้อย มองใบหน้าของคนที่หลับสนิทด้วยรอยยิ้มเอ็นดู มือเอื้อมไปจับผ้าห่มที่ร่นลงไปนิดหน่อยจากการพลิกตัวไปมาของคนบนเตียงให้เข้าที่ แล้ววางดอกลั่นทมที่อยู่ในมือลงบนที่ประจำ

ทันทีที่ดอกลั่นทมแตะเข้ากับหน้าโต๊ะ มือของคนที่ควรจะหลับก็คว้าเข้าที่ข้อมือของผู้บุรุกทันที จอมลืมตาขึ้น สบกับคนที่เบิกตากว้างอย่างตกใจ

มือข้างหนึ่งเอื้อมไปเปิดโคมไฟข้างเตียง ขณะที่มืออีกข้างยังคงดึงรั้งไม่ให้ตัวการที่ทำให้เขาต้องแกล้งหลับหนีหายไป

“ปล่อย!” คนโดนจับตัวไว้พยายามแกะมือของเขาออก แต่เรื่องอะไรเขาจะยอมปล่อยให้หนีไปได้ง่าย ๆ ล่ะ อุตส่าห์อดทนรอเวลานี้มาตั้งค่อนคืน

“เดี๋ยวก่อนสิ คุยกันก่อน”

“คุยอะไร ปล่อย!”

“ไม่ได้จะทำอะไรหรอกน่า แค่อยากคุยด้วย ได้ไหมครับ” อะไรบางอย่างบอกกับเขาว่าถ้าเขาลองอ้อนอีกคนดู ชายตรงหน้าน่าจะใจอ่อน ยอมคุยด้วยแต่โดยดี ซึ่งมันก็ไม่ผิดไปจากที่คาดเท่าไหร่ เพราะคนที่โวยวายเมื่อครู่เลิกดิ้นรนแล้ว และสุดท้ายก็พยักหน้ารับ

“ก็ได้”

เขายิ้มกว้าง ปล่อยมือออกและขยับตัวให้อีกฝ่ายนั่งลงบนเตียงด้วยกันได้ พอชายตรงหน้ายอมนั่งคุยด้วยกันดี ๆ จอมก็ได้โอกาสสำรวจรูปร่างหน้าตาคนตรงหน้า

อีกฝ่ายเป็นชายหนุ่มที่ดูภายนอกอายุคงไม่ต่างจากเขามากนัก รูปร่างดูสูงโปร่ง ท่าทางจะเตี้ยกว่าเขานิดหนึ่ง แต่ที่เขาติดใจเห็นจะเป็นใบหน้าที่แม้จะมีเพียงแสงจากโคมไฟสลัว ๆ ยังดูออกเลยว่าหล่อชนิดที่คงไปเป็นดาราได้สบาย ๆ ซึ่งให้ความรู้สึกคุ้น ๆ อย่างบอกไม่ถูก

“คุณเป็นผีเหรอ” เพราะไม่รู้จะถามอะไรยังไง เลยถามมันตรง ๆ งี้แหละ แม้ว่าจะสงสัยอยู่นิดหน่อยก็เถอะว่า ถ้าเป็นผีจริงทำไมเขาถึงจับตัวอีกฝ่ายได้

“เปล่าสักหน่อย ภูตต้นไม้ต่างหาก”

คงเพราะหน้าเขามันบอกชัดว่างง คนที่อ้างว่าเป็นภูตต้นไม้ถึงได้ถอนหายใจใส่ แล้วเริ่มต้นอธิบายให้เขาฟังเสียยืดยาว

“ภูตต้นไม้คือสิ่งมีชีวิตที่เกิดขึ้นพร้อมต้นไม้ เป็นตัวตนอีกแบบที่มนุษย์จะไม่รับรู้ถึงการมีอยู่ไม่ได้ถ้าภูตต้นไม้อย่างเราไม่ยินยอม แต่ก็ไม่ใช่ว่าต้นไม้ทุกต้นที่เกิดขึ้นบนโลกนี้จะมีภูตต้นไม้เกิดขึ้นด้วยหรอกนะ มันมีเงื่อนไขยิบย่อยอื่น ๆ อีก”

“แล้วคุณเป็นภูตประจำต้นลั่นทมต้นนั้นเหรอ”

“ใช่”

“แล้วทำไมถึงมาปรากฏตัวให้ผมเห็นล่ะ”

อีกฝ่ายไม่ตอบในทันที ภูตหนุ่มมองหน้าเขาแล้วถอนหายใจออกมาอีกทีหนึ่ง ก่อนส่งยิ้มที่เขาบอกไม่ถูกว่าเป็นยิ้มอะไร เพราะสายตาของอีกคนมันดูแปลก ๆ จะว่าขบขันก็ไม่ใช่ เศร้าสร้อยก็ไม่เชิงอีก มันเหมือนจะเป็นความอ่อนอกอ่อนใจปนเอ็นดูเสียมากกว่า

“ตอนนั้นน่าจะเด็กเกินไป จำไม่ได้แล้วล่ะสิท่า” เขาเผลอกะพริบตาปริบ ๆ ไม่เข้าใจว่าประโยคของคนตรงหน้าต้องการจะสื่ออะไร

“จำตอนที่เธอปีนต้นลั่นทมเล่นแล้วตกลงมาตอนอายุสิบขวบได้ไหม”

จอมขมวดคิ้วยุ่ง พยายามไล่เรียงความทรงจำย้อนไปกว่าสิบเจ็ดปีที่แล้ว ตอนนั้นเขาย้ายมาอยู่กับย่าช่วงปิดเทอมเป็นครั้งแรก ตามประสาเด็กประถมที่เป็นเด็กผู้ชาย เขาก็ซนไปทั่วบ้าน แต่ที่ทำให้เขาโดนย่าตีครั้งแรก คือขัดคำสั่งย่าปีนต้นลั่นทมกลางสนามหญ้าในสวนหลังบ้านจนพลัดตกลงมา เนื้อตัวถลอกปอกเปิก ขณะที่ย่าอยู่ข้างในบ้าน

จอมจำได้ว่าตอนนั้นเขาร้องไห้จ้า และหยุดร้องไห้ก่อนที่ย่าจะออกมาถึงตัวเขาเสียอีก มีใครสักคนช่วยดูแลเขาในตอนนั้น และอยู่เป็นเพื่อนเล่นตลอดสองอาทิตย์นั้น แต่พอเขากลับมาอีกครั้งในปีถัดไปพร้อมซันกับกันต์ เขาก็ไม่ได้เจออีกฝ่ายอีก

“พี่คนนั้น”

คนที่ถูกเอ่ยชื่อตอบรับด้วยรอยยิ้มหวานที่จอมลืมเลือนไปแล้ว พอนึกได้แบบนี้ ความทรงจำทุกอย่างในตอนนั้นก็หวนกลับมาเป็นฉาก ๆ

“จำได้แล้วใช่ไหม”

เขาพยักหน้ารับ ส่งยิ้มให้เพื่อนเล่นสมัยเด็ก ก่อนจะชะงักไปอีกรอบเมื่อถูกถามต่อ “แล้วตกลงว่าพี่ชื่ออะไรล่ะ จำได้ด้วยไหม”

“…ไม่ได้ครับ” เขาตอบเสียงอ่อย หลังจากนิ่งคิดไปนาน เขานึกไม่ออกจริง ๆ ว่าอีกฝ่ายชื่ออะไร ภาพในหัวก็มีแต่ตอนเล่นกัน แต่ไม่ได้รู้สึกเลยว่าตัวเองได้เรียกชื่อพี่ชายใจดีสักครั้ง

คนถามหัวเราะ ดูไม่ได้เคืองอะไร ทำให้เขาเบาใจขึ้นมาบ้างว่าคงไม่ได้โดนโกรธจริงจัง

“งั้นพี่ไม่เฉลยดีกว่า เก็บไว้เป็นการบ้านเนอะ”

“จะไม่บอกผมจริง ๆ เหรอครับ บอกหน่อยไม่ได้เหรอ” เขาอ้อน ตอนเด็ก ๆ เขาอ้อนอีกคนแล้วได้ผลบ่อย ๆ ถึงตอนนี้จะโตขึ้นมาก แต่ก็น่าจะพอได้ผลบ้างแหละมั้ง

“ไม่เอาล่ะ นึกเอาเองสิ”

“แล้วแบบนี้ผมจะเรียกชื่อพี่ยังไงล่ะครับ บอกหน่อยนะ”

เขาอุตส่าห์ยกสาเหตุที่ฟังขึ้นสุด ๆ มาแล้ว และคิดว่าอีกฝ่ายน่าจะยอมแพ้ แต่คนอายุมากกว่ากลับทำเพียงยิ้มแย้มไม่ทุกข์ร้อนอันใด

“ก็แล้วแต่เธอจะเรียกสิ”

“ถ้าผมเรียกพี่ว่าพี่ลั่นทม”

“ก็แล้วแต่” เขาขมวดคิ้วกับคำตอบนั่น สักพัก อีกคนถึงได้หัวเราะออกมา พร้อมคำเฉลยที่ทำให้เขาได้แค่ยิ้มตามอย่างปลง ๆ

“จริง ๆ แล้วพี่ไม่เคยบอกชื่อกับเธอนี่นา จำไม่ได้ก็ไม่แปลกหรอก ตอนนั้นเธอก็เรียกพี่ว่าพี่ชาย ๆ ไม่เคยได้เรียกชื่อพี่สักครั้ง”

“แกล้งกันได้ลงนะครับ”

“เอาคืนที่เธอแกล้งหลับเมื่อกี้ไง แสบนักนะ”

“ก็ถ้าไม่ทำ ผมจะได้คุยกับพี่แบบนี้เหรอครับ” เขาย้อน “แล้วนี่พี่แอบเข้าห้องผมแบบนี้ ผมนึกว่าเป็นขโมย แจ้งตำรวจจับจะทำยังไงล่ะ”

“ไม่เห็นกลัวเลย ตำรวจทำอะไรพี่ได้ที่ไหนล่ะ”

“นั่นสินะ ผลุบ ๆ โผล่ ๆ อยู่แถวต้นลั่นทมอยู่นั่นตั้งแต่วันก่อนแล้วนี่ หายตัวเก่ง” เขาบ่น ทำเอาคนฟังหัวเราะออกมา ก่อนจะยื่นข้อเสนอมาให้ เมื่อเห็นว่าเขาเริ่มจะเคืองนิดหน่อยแล้ว

“เอางี้ไหม จอมตั้งชื่อให้พี่มาสักชื่อดีกว่า”

เขาเลิกคิ้ว มองสำรวจคนที่ตัวบางกว่าตรงหน้า พยายามนึกชื่อที่จะเข้ากับอีกคนให้ออก ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปมองดอกลั่นทมบนโต๊ะข้างหัวเตียง แล้วเอ่ยถามอีกฝ่าย

“ชื่อ ลัน ไหมครับ”

“ลัน เหรอ”

“ครับ มาจากลั่นทม หรือถ้าพี่ไม่ชอบ เอาชื่อ จำปา ก็ได้นะครับ” ฝ่ามือหนาของคนไร้ชื่อฟาดเข้าที่แขนเขาไปที ทำเอาเขาหัวเราะเสียงดัง

“จำปามันชื่อผู้หญิง ชื่อ ลัน ก็ได้ พี่โอเค”

“งั้นจากนี้ไป ผมจะเรียกพี่ว่าพี่ลันนะครับ”

อีกฝ่ายส่งยิ้มให้เขา ก่อนจะเหลือบไปดูนาฬิกาแขวนผนังเหนือหัวเตียง “ตีสามแล้ว นอนเถอะ พี่เองก็จะไปแล้วเหมือนกัน” ว่าจบภูตหนุ่มก็ลุกขึ้น เตรียมตัวจะออกไปจากห้อง แต่ติดที่มือของอีกคนเอื้อมมาคว้าข้อมือเอาไว้

“อะไรเหรอ”

ตอนที่ได้เห็นรอยยิ้มอ่อนโยนของลันก็ทำให้นึกอยากอยู่กับอีกฝ่ายให้นานกว่านี้อีก มือมันก็เลยทำตามความต้องการโดยที่สมองยังประมวลผลไม่เสร็จ เขาเลยไม่รู้จะตอบยังไง นอกจากพูดไปตามจริง

“อยู่ต่ออีกหน่อยได้ไหม”

“อย่าบอกนะว่าอยากให้พี่ร้องเพลงกล่อมเหมือนตอนเด็ก ๆ น่ะ”

“ไม่ใช่แล้ว… แค่อยากอยู่ด้วยกันต่อไปอีกหน่อยเฉย ๆ เอง”

คนอายุมากกว่านั่งลงตามเดิม โดยไม่เอ่ยปากถามอะไรเพิ่มอีก “งั้นเดี๋ยวพี่อยู่เป็นเพื่อนจนกว่าเธอจะนอนก็แล้วกัน แบบนี้โอเคไหม”

“ครับ” เขายิ้มกว้างให้คนใจดี ก่อนจะเอนตัวลงนอน มองคนที่เอี้ยวตัวไปหยิบผ้าห่มมาคลุมตัวให้เขา แล้วเริ่มร้องเพลงด้วยเสียงทุ้มนุ่ม ถึงจะอยากแย้งว่าเขาไม่ใช่เด็กที่ต้องมีคนมาร้องเพลงกล่อมนอนขนาดไหน เขาก็นึกไม่อยากขัดจังหวะอีกฝ่ายมากกว่า เพราะเพลงหวาน ๆ ที่ขับกล่อมอยู่ตอนนี้มันดีเสียจนเขาอยากฟังต่อไปอีกเรื่อย ๆ

จอมคิดว่าให้เขาฟังไปอีกทั้งชีวิต เขาก็คงไม่เบื่อ

 

เพราะนอนดึก กว่าจอมจะตื่นก็เกือบเก้าโมงเช้าแล้ว ไม่มีวี่แววของลัน จอมคิดว่าอีกคนน่าจะกลับออกไปตั้งแต่เขาเคลิ้มหลับไปแล้ว ทิ้งไว้แต่ดอกลั่นทมข้างเตียงที่เป็นดอกที่สามที่เขาได้รับมาซึ่งคงจะอยู่ได้อีกนาน ไม่เหี่ยวไม่เฉา เหมือนกับอีกสองดอกก่อนหน้าที่เขาเก็บอยู่ในถุงผ้าเล็ก ๆ ที่ซุกอยู่ในกระเป๋าเป้ใบเก่งของเขาอีกที

ถึงลมจะเย็น แต่เขาก็ยังคงไปยืนมองต้นลั่นทมอยู่ริมหน้าต่าง และส่งยิ้มให้คนที่นั่งแกว่งขาเล่นบนต้นไม้แทนการทักทายยามเช้า ลันส่งยิ้มและยกมือขึ้นโบกตอบเขา

เสียงเคาะประตูห้องทำให้ตากล้องหนุ่มที่กำลังจะกวักมือเรียกภูตต้นไม้มาหาต้องล้มเลิกความตั้งใจเสียก่อน เขาเดินไปเปิดประตูให้คนที่เป็นทั้งน้องและเพื่อนสนิทเข้ามา

“ทำไมยังไม่อาบน้ำอีกวะ ปกติมึงตื่นเช้านี่หว่า” ซันว่า นั่งแปะลงบนเก้าอี้ที่หน้าโต๊ะเขียนหนังสือ เอียงคอมองเพื่อนที่ปิดประตูห้อง

“เพิ่งตื่น เมื่อคืนกูนอนดึกไปหน่อย”

“อ้าว ทำอะไรอยู่วะมึง หรือคุยโทรศัพท์ เมื่อคืนเหมือนได้ยินเสียงคนคุยกันดังมาจากห้องมึง”

จอมยิ้ม แต่ในใจแอบหัวเราะ ถ้าอีกฝ่ายรู้ว่าเขาคุยกับใคร ดีไม่ดีซันอาจจะนึกกลัวขึ้นมาก็ได้ แต่ถึงมันไม่กลัว เขาเองก็ไม่คิดจะบอกหรอก เรื่องของลันน่ะ เก็บไว้เป็นความลับของเขาคนเดียวก็พอแล้ว

“คุยกับเพื่อนน่ะ ไม่ได้คุยกันนานเลยยาว เสียงดังรบกวนเหรอ โทษที”

“ไม่หรอก ๆ แต่แค่สงสัยว่าเพื่อนที่ไหนวะ สาวเหรอ” คนที่ตัวเตี้ยกว่าเขาตาวาววับ แสยะยิ้มมุมปากราวกับกำลังคิดเรื่องชั่วร้ายอยู่ ซึ่งไม่ต้องถามเลยว่าเรื่องอะไร คงไม่พ้นการหาเรื่องซักฟอกเขาแน่นอน “ฮั่นแน่ มีสาวไม่บอกกูเลยนะครับ ใครวะ สวยปะ” จอมทำได้แค่กลอกตามองบนใส่ แล้วด่ามันไปที

“บอกว่าเพื่อนก็เพื่อน ผู้ชายด้วย เสือกจังมึงเนี่ย”

“เขาไม่เรียกเสือก เขาเรียกใส่ใจความเป็นไปเว้ย แหม ไอ้เราก็นึกว่าจะได้พี่สะใภ้แล้วซะอีก”

“พี่สะใภ้บ้าอะไรล่ะ ลงไปหาย่าเลยไป กูจะไปอาบน้ำ” เขาตัดบท ไล่ไอ้แสบตัวโตออกไปจากห้อง ทำเอาคนโดนไล่เบะปากทำหน้ายู่ ซึ่งถ้าเป็นเมื่อสักสิบกว่าปีก่อน จอมก็จะบอกว่าน่ารักอยู่หรอก แต่ตอนนี้ที่อีกฝ่ายกลายเป็นผู้ชายกล้ามโต เขาว่ามันทุเรศลูกตาเสียมากกว่า ไม่นับการดราม่าเล่นใหญ่เวอร์วังของมันด้วยอินเนอร์จัดเต็มแบบเกินเบอร์ไปมาก

“พี่จอมใจร้าย ไล่น้องคนนี้ออกจากห้องได้ลงคอ ใช่สิ ไอ้ซันมันก็แค่หมาหัวเน่าไม่มีใครรักนี่”

“มึงจะคร่ำครวญหาพระแสงอะไร กูจะไปอาบน้ำ มึงจะอยู่ดูกูอาบรึไง”

“ได้เหรอ” คนทำหน้ามุ่ยเปลี่ยนสีหน้ามาเป็นตื่นเต้น ตาโต ๆ ยิ่งพากันเปิดกว้างเข้าไปอีก อากัปกิริยาที่บอกชัดว่าจงใจหาเรื่อง พาให้เขารู้สึกปวดหัวจี๊ดขึ้นมาในทันใด

“ได้ก็เหี้ย ไปเลยมึง ลงไปอยู่เป็นเพื่อนย่า” ซันเบะปากอีกรอบ แบบที่ทำเอาเท้าเขากระตุก อยากเตะคนขึ้นมาตงิด ๆ คนผิวเข้มทำท่ากระฟัดกระเฟียดเพื่อกวนประสาทเขา เดินออกจากห้องโดยไม่ลืมทิ้งท้ายด้วยจริตผู้หญิงตัวเล็กตัวน้อยที่มันชอบทำเหลือเกิน

“ไปก็ได้ น้องจะฟ้องย่าว่าพี่จอมรังแกน้อง”

“กวนส้นตีน” เขาด่ากลับ ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำไปบ้าง

 

สิบห้านาทีต่อมา จอมก็ได้นั่งกินข้าวเช้าที่เป็นข้าวต้มกุ้งฝีมือย่าที่ห่างหายกันไปนาน ซันยังคงเล่นตัวเล็กตัวน้อย ฟ้องคนรอบโต๊ะว่าถูกเขารังแก ไล่ออกจากห้องต่าง ๆ นานา โดยสิ่งเดียวที่จอมทำเป็นการตอบโต้ คือ ฟ้องกลับว่าซันแอบนั่งเล่นเกมยันตีสองเกือบทุกคืน ทำเอาเจ้าตัวโดนย่ากับพ่อแม่บ่นยาวเหยียด

“ไหนว่าจะช่วยกูปกปิดไงวะ ไว้ใจไม่ได้เลยมึงนี่ เหี้ยมาก” ซันแอบมากระซิบกระซาบกับเขาตอนที่พวกเขากำลังช่วยกันล้างจาน โดยมีกันต์ทำความสะอาดโต๊ะให้เรียบร้อย

“กูพี่มึงนะ”

“เกิดก่อนเดือนนึงกูไม่นับ”

“เมื่อเช้ามึงยังเล่นใหญ่ว่ากูไล่น้องอย่างมึงออกจากห้องอยู่เลยไม่ใช่รึไง”

“ก็ใช่ แต่ตอนเช้ามึงเป็นมิตร ตอนนี้มึงคือศัตรูของกู กูไม่นับพี่กับศัตรูเว้ย”

“งี้ก็ได้เหรอมึง”

“เออ กูจะให้มันได้ มันก็ต้องได้”

ด้วยความหมั่นไส้เกินจะทนไหว เขาเลยยกมือขึ้นตบหัวซันไปทีหนึ่ง และใช่ ตบมันทั้ง ๆ ที่มือเต็มไปด้วยฟองน้ำยาล้างจานนั่นแหละ “ไอ้สัตว์”

“ไอ้เหี้ยยยย กูเพิ่งสระหัวไปเมื่อเช้าเองนะ ไอ้จอม”

“ก็สระใหม่สิ ไม่เห็นเป็นไรเลย”

“ไม่เป็นไรก็เหี้ยแล้ว เล่นแรงขึ้นเรื่อย ๆ เลยมึงอะ” คนที่รับหน้าที่เช็ดจานวางบนที่วางบ่นอุบอิบ กวักน้ำขึ้นเช็ดฟองออกจากผม แต่ไม่กล้าตอบโต้อะไรมามากเพราะกลัวว่าคราวนี้จะได้โดนถีบแทน

หลังเก็บกวาดเสร็จทุกอย่าง พวกเขาก็แยกย้ายกันไปทำตัวเรื่อยเปื่อย ซันขับรถพาย่ากับบรรดาแม่ ๆ เข้าเมืองไปซื้อของ ขณะที่กันต์ก็ไปขลุกอยู่กับวงเหล้าของพ่อเขา แล้วก็อาสามซึ่งเป็นพ่อของเจ้าสองแสบ เหลือจอมที่เดินเลี่ยงออกมานั่งใต้ต้นลั่นทมเหมือนที่ชอบทำเป็นประจำตอนเด็ก ๆ

“หนีมานั่งคนเดียวอีกแล้ว” ลันปรากฏตัวขึ้นและนั่งลงพิงลำต้นหนาข้างเขา พร้อมส่งยิ้มที่ทำให้ใต้ตาเจ้าตัวขึ้นเป็นขีด ๆ มาให้ จอมคิดมาตลอดว่าเส้น ๆ บนหน้าอีกฝ่ายนี่มันเหมือนหนวดแมวมาก และสำหรับจอม มันทำให้อีกคนดูหน้าตาน่ารักขึ้นอย่างบอกไม่ถูก

“ก็มันเบื่อ ๆ นี่นา พี่ไม่เบื่อบ้างเหรอ”

“ไม่นี่ ชินแล้ว” พวกเขาเงียบกันไปสักพัก ก่อนที่จอมจะหาเรื่องมาพูดคุยต่อ

“แล้วพี่ไปไหนไม่ได้เลยเหรอ ต้องอยู่กับต้นลั่นทมนี่ไปตลอด?”

“ก็ไปได้นะ แต่ไปได้ไม่ไกล แล้วก็ไม่รู้จะไปที่ไหน ไม่มีคนรู้จักให้ต้องไปเจอด้วย ทั้งชีวิตพี่ เกิดมาก็เจอแต่พ่อมั่งกับแม่เพียง แม่รส เจ้าใหญ่ เจ้ารอง เจ้าสาม แล้วก็พวกเธอสามคนนี่แหละ”

“พี่เรียกปู่กับย่าว่าพ่อมั่งกับแม่เพียงสินะ ทำไมถึงเรียกแบบนั้นล่ะครับ” เขานึกสงสัย คำเรียกขานปู่กับย่าเขาออกจะดูโบราณกว่าที่เรียกเขาเยอะ เหมือนอีกฝ่ายมีรูปแบบการเรียกเฉพาะสำหรับแต่ละคน

“คนสมัยนั้น ตอนที่สองคนนั้นย้ายมาอยู่ที่นี่ใหม่ ๆ น่ะ เขาก็เรียกกันแบบนี้ทั้งนั้นแหละ มันเลยเคยชินที่จะเรียกสองคนนั้นแบบนี้ไปแล้ว”

เขาพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะหันไปมองคนข้างตัวที่หัวเราะเบา ๆ แบบที่ทำให้เขาสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น และเหมือนจะรู้ว่าเขางง คนตัวบางกว่าจึงเฉลย “เธอนี่ยังเป็นเจ้าหนูจำไมเหมือนตอนเด็ก ๆ เลยนะ ตอนนั้นเจออะไรก็สงสัยมันไปหมด ถามเอา ๆ ตลอด”

“ก็เด็ก ๆ มันเป็นวัยเรียนรู้นี่นา ตอนนี้ผมก็ไม่ได้ถามอะไรพี่เยอะขนาดนั้นสักหน่อย”

คนรำลึกความหลังพยักหน้ารับรู้ทั้งที่ยังยิ้มเสียกว้าง แล้วก็หลุดหัวเราะออกมาอีกรอบ ทำเอาเขาเลิกคิ้วด้วยความสงสัย “อะไรอีกครับเนี่ย”

“ก็จะว่าไป ตอนนี้เธอไม่แทนตัวเองด้วยชื่อแล้วแฮะ แต่ก่อนนี่ เดี๋ยว ๆ ก็จอมอย่างนั้น จอมอย่างนี้ โตแล้วเปลี่ยนสรรพนามด้วย”

เขานิ่งคิดไปครู่หนึ่ง น่าจะราวสักมัธยมต้นได้ที่เขาเริ่มเปลี่ยนไปแทนตัวเองว่า ผม แทนที่จะเป็น จอม แบบแต่ก่อน เพราะถือว่าเริ่มโตขึ้นมากแล้ว จะแทนตัวเองแบบเดิมก็เฉพาะตอนคุยกับย่าเท่านั้น มันเลยติดเป็นนิสัยไป

“พี่อยากให้ผมแทนตัวเองว่า จอม เหรอ” พอทักไปแบบนั้น อีกฝ่ายก็ส่ายหน้า

“เปล่า แค่สังเกตเห็นเฉย ๆ ไม่ได้จะให้เปลี่ยนอะไรหรอก แบบนี้ก็ดี ดูโตสมวัยดีแล้ว”

“งั้น… จอมแทนตัวเองว่าจอมกับพี่เหมือนแต่ก่อนดีกว่า พี่ว่าดีไหม” เขาส่งยิ้มยิงฟันไปให้ และหัวเราะขำ เมื่อเห็นอีกคนหน้าขึ้นสีระเรื่อนิด ๆ เขาเดาเอาว่าคงเพราะไม่ได้โดนเขาอ้อนแบบนี้มานาน เลยยังไม่ค่อยจะชิน แล้วพอเห็นแบบนี้ คนขี้แกล้งแบบเขาก็นึกอยากแกล้งคนอายุมากกว่าขึ้นมาติดหมัด

“พี่ร้อนเหรอ หน้าดูแดง ๆ จอมไปเอาน้ำมาให้ไหมครับ”

“ไม่ต้อง นิดหน่อยเอง เดี๋ยวก็หายแล้ว” ไม่รู้เพราะอะไร แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะตกหลุมพรางเขาเสียง่าย ๆ จอมจึงแกล้งปั้นหน้าใสซื่อต่อ แล้วเริ่มขยี้ทันที

“แปลกจังนะ ผมว่าอากาศออกจะเย็นแท้ ๆ พี่ดันร้อนซะงั้นแหนะ” หน้าอีกคนยิ่งแดงขึ้นเมื่อดูจะนึกได้ว่าตัวเองพลาดให้จับโป๊ะได้ ไม่รอช้า เขาจัดการฝังกลบให้เรียบร้อย “เขินจอมเหรอครับ”

“มั่ว”

เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้อีกคน แล้วย้อนถาม “ไม่เขินจริงเหรอ”

“จอม ลามปามแล้วนะ” ลันปรามเสียงเข้ม ตาคู่สวยเริ่มติดจะดุ เป็นสัญญาณบอกว่าเขาควรพอ ก่อนจะโดนโกรธจริง ๆ ตากล้องหนุ่มจึงยอมหยุดแต่โดยดี เขายังอยากเห็นรอยยิ้มจากอีกคนมากกว่าเห็นใบหน้าเรียบตึง เวลามองหน้าเขา

“ขอโทษครับ”

“ให้อภัยก็ได้”

ได้ยินแบบนั้น เขาก็กลับมายิ้มกว้างเหมือนเดิม ก้มลงมองดูเวลาบนหน้าปัดนาฬิกาข้อมือ แล้วก็ต้องเบิกตากว้าง เมื่อเห็นว่าใกล้จะเที่ยงเต็มทีแล้ว เขาสัญญากับย่าไว้ว่าจะทำกับข้าวมื้อนี้ให้กิน ถ้าเขายังไม่รีบเข้าครัวตอนนี้ มื้อเที่ยงคงได้เลทออกไปอีกอย่างน้อยครึ่งชั่วโมง

“จอมไปก่อนนะ สัญญากับย่าไว้ว่าจะเป็นคนทำมื้อเที่ยง”

“งั้นก็รีบ ๆ ไปเลย อย่าให้ผู้ใหญ่ต้องหิ้วท้องรอ” เขายิ้มรับคำสอนของอีกคน ลุกขึ้นปัดฝุ่นตามตัว จอมกำลังจะก้าวขาเดินไปแล้ว ถ้าไม่ติดว่าดันนึกอะไรขึ้นมาได้ซะก่อน

“แล้วพี่กินข้าวได้รึเปล่า”

คนโดนถามเอียงคอมองอย่างสงสัย แต่ก็ตอบคำถาม “ก็กินได้นะ แต่ไม่จำเป็นต้องกินน่ะ มันเหมือนกับอิ่มทิพย์ ประมาณนั้นแหละ”

“งั้นเดี๋ยวจอมทำให้ด้วยแล้วกัน พี่ขึ้นไปรอที่ห้องจอมนะ เดี๋ยวจอมเอาขึ้นไปให้”

“ไม่ต้องหรอก ลำบากเปล่า ๆ เปลืองของด้วย”

เขาส่ายหน้าไม่รับคำปฏิเสธ แล้วพูดเหตุผลไปตามตรงอย่างที่ตัวเองคิด “แต่จอมอยากให้พี่กินข้าวฝีมือจอม ตกลงตามนี้นะ” เขาว่าจบก็ตัดบท หันหลังเดินหนีออกมาทันที โดยมีเสียงภูตต้นไม้บ่นอุบลอยมาตามลม แต่เป็นคำบ่นที่ทำเอาเขายิ้มไม่หุบตลอดเวลาที่ทำโน่นนี่อยู่ในครัว

“แล้วแบบนี้พี่จะปฏิเสธได้ที่ไหนล่ะ”

 

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เมื่อคืนนี้เป็นคืนสุดท้ายที่จอมจะได้นอนที่บ้านสวนก่อนจะกลับไปใช้ชีวิตที่กรุงเทพ

ลันมาขลุกอยู่กับจอมตอนกลางคืนเหมือนทุกคืน แต่ครั้งนี้ภูตหนุ่มไม่ได้ร้องเพลงให้ฟังแล้ว แต่กลายเป็นหมอนให้เขาหนุนตักแทน ซึ่งเจ้าของหน้าขาก็ไม่บ่นอะไร ทำเพียงยกมือขึ้นลูบผมเขาเหมือนที่เคยทำตอนเขายังเป็นเด็กก็เท่านั้น

“ตอนที่พวกเธอกลับกันไปแล้ว บ้านคงเหงาน่าดู” เสียงทุ้มนุ่มพูดทำลายความเงียบ “อาทิตย์นี้แม่เพียงยิ้มเก่งขึ้นเยอะ ถึงปกติจะเป็นคนอารมณ์ดีตลอดอยู่แล้วก็เถอะนะ”

เขาปล่อยให้อีกฝ่ายพูดไปเรื่อย ๆ ขณะที่ในหัวกลับไม่ได้คิดถึงเรื่องย่ามากเท่าที่ควรจะเป็น เพราะจอมนึกห่วงคนที่สละตักตัวเองเป็นหมอนหนุนให้กับเขาอยู่มากกว่า อย่างน้อยย่าของเขาก็ยังมีป้ารสอยู่เป็นเพื่อน ไหนจะคนในละแวกบ้านใกล้เรือนเคียงที่แวะเวียนมาหาทุกวัน แต่อย่างลัน อีกฝ่ายไม่มีใครให้คุยเล่นได้เลยสักคนเดียว

“แล้วนี่พร้อมกลับไปทำงานหรือยังเนี่ย นั่งกินนอนกินสบาย ๆ มาตั้งหลายวัน ไม่ใช่ว่าเริ่มขี้เกียจแล้วนะ” เสียงกระเซ้าขำ ๆ เหมือนไม่อนาทรร้อนใจอะไร ทำให้เขานึกเคืองขึ้นมาหน่อยไม่ได้ อันที่จริงก็งอนนั่นแหละ

“ไม่หรอกน่า”

เขาตอบไปสั้น ๆ ด้วยเคืองที่อีกคนดูไม่เดือดร้อนที่เขาจะกลับไปโดยไม่รู้ว่าจะได้มาที่นี่อีกเมื่อไหร่ แล้วยังเป็นห่วงด้วยว่าอีกคนจะอยู่อย่างไร เหงาไหม

“เป็นอะไร ไม่อยากกลับเหรอ” ดูเหมือนคนอายุมากกว่าจะจับความรู้สึกทางลบของเขาได้ เจ้าตัวจึงได้ก้มลงมาสบตาพร้อมเอ่ยถาม

“ไม่อยาก” จอมตอบ “กลับไปแล้ว ที่นี่ก็เหลือแค่ย่ากับป้ารสแล้วก็พี่ ยิ่งไม่มีใครมองเห็นพี่ด้วย”

ลันเบิกตากว้างใส่เขาด้วยท่าทางคาดไม่ถึง ก่อนจะคลี่ยิ้มหวานส่งให้ ทำเอาเขาใจกระตุกไปวูบหนึ่ง ตาพร่าพรายไปเสียเฉย ๆ

“เป็นห่วงพี่เหรอ”

“เปล่าสักหน่อย” พอเห็นอีกคนดูยิ้มดีใจขนาดนั้นแล้ว เขาก็นึกไม่อยากยอมรับเสียอย่างนั้น “ห่วงว่าเกิดย่าเป็นอะไรขึ้นมาจะไม่มีคนช่วยต่างหาก แค่ป้ารสคนเดียวอาจจะไม่ไหว”

รอยยิ้มหวานดูจะกว้างกว่าเดิม ดวงตาคู่สวยของคนตรงหน้าหรี่โค้งคล้ายพระจันทร์เสี้ยว ทว่ามันกลับเป็นประกายระยิบระยับเหมือนดวงดาวบนท้องฟ้า อาจจะเพราะเจ้าของมันไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา จอมจึงไม่เคยเห็นนัยน์ตาของใครสวยเหมือนนัยน์ตาของลันมาก่อน และเขาคิดว่าอาจจะเป็นนัยน์ตาที่สวยที่สุดที่เขาจะมีโอกาสได้เห็นในชั่วชีวิตนี้

“ปากแข็ง”

“เปล่า”

“ไม่เชื่อ”

“ก็เรื่องของพี่”

หมอนหนุนกิตติมศักดิ์ของเขาหัวเราะออกมา ยิ่งทำให้พระจันทร์เสี้ยวคู่นั้นยิบหยีมากขึ้นไปอีก “เป็นเด็กดีอ้อนพี่มาตั้งหลายวัน ทำไมจู่ ๆ กลับไปเป็นเด็กดื้ออีกแล้วล่ะครับ จอม”

“ไม่อยากกลับกรุงเทพ”

“แต่เรามีหน้าที่การงานที่ต้องกลับไปทำไม่ใช่เหรอ ไม่ใช่เด็ก ๆ แล้ว ต้องรับผิดชอบงานตัวเองให้ดี ๆ นะ รู้ไหม”

เขาซุกหน้าเข้ากับหน้าท้องแบนราบของอีกคน เข้าใจดีว่าตัวเองมีหน้าที่อะไร ต้องทำอะไรต่อ แต่การจากลาในครั้งนี้สำหรับเขามันยากเหลือเกิน

เพราะเขากลัวว่าตัวเองจะลืมเลือนเรื่องของลันไปจนหมดเหมือนครั้งก่อนอีก

“จอมจะพยายามกลับมาเยี่ยมบ่อย ๆ นะ” เขาให้สัญญา “จะไม่ลืม จะมาหาให้ได้บ่อยที่สุดเท่าที่จะทำได้”

คู่สัญญาของเขาเพียงแค่ยิ้มรับ จอมเข้าใจดีว่าภูตต้นลั่นทมคงจะกลัวในเรื่องเดียวกันกับเขา กลัวว่าเขาจะลืม แล้วสัญญาก็จะเป็นเพียงสายลมที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป

“รอจอมได้ไหม”

“ก็รอมาตลอดอยู่แล้วนี่”

เขายันตัวลุกขึ้นนั่ง แล้วยกนิ้วก้อยขึ้นมาข้างหนึ่ง ยื่นไปในระดับสายตาของลันเป็นสัญญาณแทนคำพูด ขณะที่คนมองก็ได้หัวเราะออกมาอีกรอบ ยอมทำเรื่องเด็ก ๆ ตามเขา เอานิ้วก้อยมาเกี่ยวด้วยกัน

“จอมสัญญา”

“อือ พี่จะรอ”

หลังจากคลายนิ้วออกจากกัน จอมก็โดนสั่งให้นอนได้แล้วเพราะพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า แล้วกิจวัตรที่ทำมาตลอดอาทิตย์ก็เริ่มขึ้น เมื่อร่างโปร่งนั่งลงข้าง ๆ เขา แล้วเริ่มร้องเพลงกล่อม ผิดก็แค่ครั้งนี้เพลงจบแล้วแต่เขายังลืมตาโพลงอยู่ตลอดเท่านั้น

“อุตส่าห์ร้องเพลงกล่อมแล้ว ยังไม่หลับไม่นอนอีกนะ” คนเปลืองน้ำลายบ่นขำ ๆ ทำให้เขาหัวเราะตาม ก่อนจะเอ่ยขอสิ่งที่เพิ่งคิดขึ้นได้ตอนอีกคนร้องเพลง

“คืนนี้นอนด้วยกันได้ไหม”

“อะไร เข้าสู่ช่วงย้อนวัยกลับไปเป็นเด็กเหรอ”

“นะครับ นอนเป็นเพื่อนจอมนะ คืนสุดท้ายแล้ว” เขาอ้อน แบบที่รู้ว่าสุดท้ายแล้ว อีกฝ่ายก็จะต้องตามใจเหมือนทุกที

ไม่ผิดคาด อีกคนส่ายหน้าเล็กน้อยทั้งที่ปากก็ยังอมยิ้ม แล้วเดินอ้อมไปยังอีกฟากของเตียง แล้วล้มตัวลงนอนข้าง ๆ เขา โดยไม่พูดอะไรเพิ่มอีก

จอมตัดสินใจทำในสิ่งที่ตัวเองก็ไม่เคยคิดว่าจะกล้าทำ เขาเอื้อมแขนออกไปรั้งร่างอีกคนเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด แนบหน้าผากเข้ากับหน้าผากของอีกคน

“ถ้าไม่อึดอัดเกินไป จอมขอนอนกอดพี่นะ”

“เธอนี่จริง ๆ เลย มาขอหลังจากทำไปแล้วเนี่ยนะ” ถึงจะบ่นอย่างไร แต่แขนที่พาดมาที่เอวเขาก็เป็นคำตอบให้กับคำขอของเขาอยู่ดี ทำให้จอมยิ้มออกมาแล้วเริ่มหลับตาลง สัมผัสได้ว่ามีอะไรนุ่ม ๆ กดลงบนหน้าผาก เขาเลยพูดขึ้นว่า

“ราตรีสวัสดิ์ครับ”

“ราตรีสวัสดิ์”

 

เช้าวันรุ่งขึ้นมาถึงแบบที่จอมไม่นึกอยากให้มันมาถึงเร็วนัก เขาตื่นแต่เช้า โดยมีร่างของภูตต้นไม้อยู่ในอ้อมกอด ถือเป็นโอกาสพิเศษของเขาที่จะได้สำรวจเครื่องหน้าสมบูรณ์แบบของคนหลับเต็ม ๆ ตา

เพราะเป็นภูตที่มีอายุยืนยาวเท่าต้นไม้ที่เกิดมาพร้อมกัน รูปร่างหน้าตาของลันจึงแทบไม่ต่างจากคนอายุยี่สิบกว่าอย่างเขาสักนิด ใบหน้าหลับพริ้มดูน่าเอ็นดูเหมือนเด็ก และทั้งที่รู้ว่ามันไม่ดี แต่เขาอดกดจูบลงกับหน้าผากเนียนนั่นไปทีหนึ่งไม่ได้ และนั่นก็เหมือนจะปลุกให้อีกฝ่ายลืมตาตื่นขึ้นในที่สุด

“อรุณสวัสดิ์ครับ” เขาทักทาย พร้อมส่งยิ้มให้อีกคนที่ดูเหมือนจะยังง่วงงุนอยู่พอสมควรแต่ก็ยันตัวลุกขึ้นนั่ง เขาเลยลุกขึ้นบ้าง

“พี่ต้องอาบน้ำแปรงฟันไหมเนี่ย เข้าห้องน้ำก่อนไหม เดี๋ยวจอมค่อยเข้าไปทีหลัง”

ภูตหนุ่มพยักหน้าช้า ๆ แล้วลุกขึ้นเดินเอื่อย ๆ แบบง่วง ๆ เข้าห้องน้ำไป ขณะที่เขาหลุดยิ้มกว้างอย่างควบคุมไม่ได้เพราะความน่ารักนั่น

ถ้าได้เจอแบบนี้ทุกเช้า เขาคงมีความสุขน่าดู

ทั้งที่สัญญากันไว้ว่าลันจะรอให้เขาอาบน้ำเสร็จออกมา แต่เมื่อจอมเปิดประตูห้องน้ำออกมา ก็พบเพียงน้องชายตัวแสบสองคนนั่ง ๆ นอน ๆ อยู่บนเตียงเขา จอมเลยทำได้แค่กลอกตามองบน นึกด่าน้องในใจที่ทำให้พี่ลันต้องหายตัวหนีไปก่อน ทั้งที่เขายังอยากคุยกับพี่ชายคนสนิทมากกว่านี้

“พวกมึงมาทำไมเนี่ย”

“มารอมึงอะแหละ เพิ่งอาบน้ำเสร็จเหรอวะ โคตรช้า” ซันบ่น ทั้งที่ก็ยังไม่เงยหัวขึ้นจากเกมออนไลน์ในสมาร์ทโฟน โดยมีกันต์พยักหน้าหงึกหงักรับ ตายังจับจ้องอยู่ที่โทรศัพท์ตัวเองเช่นกัน

“เรื่องกู แล้วถ้าจะมานั่งเล่นเกม ทำไมไม่ไปเล่นที่ห้องพวกมึงเองวะ มานั่งห้องกูเพื่ออะไร” เขาอดคิดไม่ได้ว่าสองคนนี่มันมารผจญจริง ๆ

“ก็บอกแล้วว่ามาหาพี่ แต่พี่อาบน้ำไม่เสร็จก็เลยเล่นเกมรอ นี่เลยกำลังเข้าด้ายเข้าเข็มเลย… เหี้ยยยย พี่ซัน มาชุบชีวิตผมเร็ว ๆ ดิวะพี่ เดี๋ยวไม่ทันนนน”

“แล้วมึงเสือกโง่ตายทำไมเนี่ย มันลำบากกูว้อย ยาแม่งยิ่งเหลือน้อย ๆ อยู่ ถ้าคราวนี้มึงตายอีก กูจะไม่ไปชุบมึงละนะ”

“รู้แล้ว พี่จะบ่นอะไรนัก ไอ้แจนมันตายบ่อยกว่าผมอีก ทำไมพี่ไม่บ่นมันมั่งอะ… ไอ้สัตว์ ตายอีกแล้ว”

“มึงโง่ตายอีกแล้วเหรอวะ ยาหมดแล้วว้อย แล้วที่กูไม่บ่นแจน เพราะแจนมันฆ่าไอ้ฝั่งตรงข้ามได้เยอะกว่ามึงไง… อะ ชิบหายละ มึงตาย แจนตาย เหลือกูคนเดียวอีก อย่านะเว้ย อย่านะ… ไอ้เหี้ย แพ้!!”

จอมส่ายหน้าให้สองพี่น้องที่เล่นเกมไปตีกันไปอย่างเหนื่อยใจ เล่นเกมด้วยกันทีไรเขาก็เห็นพวกมันหัวร้อนกันทุกที มีแค่แจน แฟนหนุ่มรุ่นน้องของซันเท่านั้นล่ะ ที่ไอ้คนพี่มันไม่กล้าหัวร้อนใส่เพราะกลัวโดนโกรธ

“ถ้าจะเล่นแล้วหัวร้อนขนาดนี้ มึงจะเล่นกันทำซากอะไร ไป ไปกินข้าวได้แล้ว มัวแต่เล่นเกมอยู่นั่น” เขาบ่น แทบจะเตะโด่งน้องออกไปจากห้อง และได้แต่เดินตามลงไปกินข้าวทั้งที่ในใจเสียดายเวลาที่จะได้อยู่กับพี่ชายคนสำคัญแทบแย่

ดังนั้น พอกินข้าวเสร็จ จอมก็หิ้วกล้องคู่ใจ หนีออกมาเดินเล่นที่สวนคนเดียว และเขาก็ไม่ผิดหวัง เมื่อได้พบกับคนที่นั่งเล่นอยู่บนกิ่งลั่นทม

“ไหนเมื่อเช้าว่าจะรอจอมอาบน้ำไง ทำไมหนีมาก่อนล่ะ” เขารู้เหตุผลดีอยู่แล้ว แต่ก็อดแหย่ไม่ได้

“จะให้อยู่ยังไง ซันกับกันต์เล่นเกมกันอยู่นั่น ถึงพี่รอ เราก็ไม่ได้คุยกันอยู่ดีนี่นา”

“รู้แล้วครับ แค่แหย่เล่นเฉย ๆ” เขาว่า รอให้อีกคนกระโดดลงมาจากต้นไม้แล้วขยับเข้ามาใกล้ทั้งรอยยิ้ม

ชั่วขณะหนึ่ง เขารู้สึกว่าตัวเองพูดอะไรไม่ออก รับรู้ได้เพียงว่าถ้ากลับเข้าเมืองหลวงไปแล้ว เขาคงคิดถึงรอยยิ้มนี้มาก ๆ

“กลับกี่โมงน่ะ” เป็นลันที่ทำลายความเงียบระหว่างพวกเขาขึ้นก่อน พออยู่ท่ามกลางแสงอาทิตย์แบบนี้ จอมถึงได้เห็นชัดเจนว่านัยน์ตาคู่สวยตรงหน้าดูสั่นไหวอย่างประหลาด ซึ่งเขาคิดว่ามันสื่อความรู้สึกที่ใกล้เคียงกับสิ่งที่ข้างในใจเขามันร่ำร้อง

ไม่อยากให้เขาไป

“สิบโมงครับ อีกชั่วโมงนึง”

ความเงียบโรยตัวลงมาอีกครั้ง มีเพียงพวกเขาสองคน ลมเย็น ๆ และกลิ่นลั่นทมที่ลอยอวลอยู่รอบตัว เขาตัดสินใจขยับร่างกายไปตามใจคิด ด้วยการเอื้อมไปจับมือของคนตรงหน้าเอาไว้ จ้องเข้าไปในตาคู่สวยที่สบกันกับเขา

“ที่จอมสัญญาไว้เมื่อคืน จอมจริงจังนะ”

“รู้แล้ว”

“จะไม่ลืม จะกลับมาหาบ่อย ๆ รอจอมนะ”

“ก็บอกแล้วไงว่ารอมาตลอดอยู่แล้ว”

เขาขับเข้าไปใกล้ภูตหนุ่มมากขึ้นอีก แล้วยกมือขึ้นโอบรอบเอวคนตรงหน้า ซบลงกับบ่าของอีกคน สูดเอากลิ่นลั่นทมที่มาจากร่างในอ้อมกอดเข้าเต็มปอด อดคลี่ยิ้มออกมาไม่ได้เมื่ออีกคนเองก็ยกมือกอดเขาตอบเหมือนกัน

สักพักกว่าเขาจะยอมผละออกจากอีกคน จอมยิ้ม ลันเองก็ยิ้มให้เขาเหมือนกัน ก่อนที่เขาจะยกกล้องในมือขึ้น พลางขออนุญาต

“จอมถ่ายรูปพี่ได้ไหม”

“ไม่รู้จะถ่ายติดไหมนะ”

“งั้นก็ถือเสียว่าลองดูแล้วกัน” เขาว่า ก่อนจะถอยห่างออกไป แล้วยกกล้องในมือขึ้นทาบกับตา หมุนเลนส์ปรับโฟกัสจนได้ระยะ แล้วก็กดชัตเตอร์ไปทีหนึ่ง

“ถ่ายติดแหละ”

“จริงเหรอ ไหน ดูหน่อยสิ”

เขายื่นกล้องในมือให้นายแบบชั่วคราวได้เช็ครูปตัวเอง ไม่รู้เหมือนกันว่าอีกฝ่ายจะคิดยังไง แต่สำหรับจอม ภาพตรงหน้าตอนเขามองผ่านเลนส์ มันสวยเสียจนเขาเกือบลืมหายใจ

“ถ้ามีรูปพี่แบบนี้ อย่างน้อยจอมก็ไม่ต้องกลัวว่าตัวเองจะลืมพี่แล้ว” เขาว่า และได้รับรอยยิ้มสดใสกลับมาเป็นคำตอบและเป็นรอยยิ้มที่จอมสัญญากับตัวเองว่าจะกลับมาหามันให้บ่อยที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้

หลังจากนั้นมา บนหัวเตียงของจอมก็มีกระปุกแก้วใส่ดอกลั่นทมเจ็ดดอกที่ไม่มีวันเหี่ยวเฉา เคียงคู่กับภาพชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ใต้ต้นลั่นทม พร้อมรอยยิ้มที่สวยที่สุดสำหรับจอม

Posted in Fanfiction

[One Shot – SixTONES] Besides Them

หายไปสองปี เพิ่งจะเข็นฟิคในหัวออกมาได้ รู้สึกได้เลยค่ะว่าสกิลตัวเองย่ำแย่ลงมาก แบบมาก ๆ เพราะไม่ได้แตะอะไรพวกนี้นานมาก ๆ เลย และทำให้เริ่มเข้าใจที่เห็นหลายคนพูดว่าพอเริ่มทำงานแล้ว จินตนาการจะหดหายไปอย่างรวดเร็ว ทางนี้รู้สึกหมดไฟมาก ๆ จนเครียดเลยค่ะ ทั้งที่มีเรื่องที่อยากเขียนมากมาย แต่เขียนไม่ได้ เป็นความรู้สึกที่แย่มาก ๆ เลย เลยหายไปตั้งสองปีจนได้ค่ะ ฮา

ยังอยู่กับเด็ก ๆ สโตนส์นะคะ มาแนวดราม่าอีกแล้ว แต่อ่านไปก็ขัด ๆ ใจตัวเองอยู่ค่ะ ในหัวคืออยากให้มันสุดกว่านี้ แต่ก็เอาเถอะค่ะ แค่ยังเขียนได้ก็ดีเท่าไหร่แล้ว ค่อย ๆ เขียนต่อไปเนอะ (พยายามให้กำลังใจตัวเองสุดค่ะตอนนี้ ฮา) มีก็แต่ต้องขอโทษคนอ่านนั่นล่ะค่ะ ที่ต้องมาอ่านฟิคที่ไม่ค่อยได้เรื่องยิ่งกว่าปกติเรื่องนี้ จะปรับปรุงต่อไปค่ะ สัญญา

ไม่ทอล์คเยอะแล้วเนอะคะ ไปเริ่มอ่านกันเลยดีกว่า สามารถคอมเมนต์ติชมได้เต็มที่เลยนะคะ เราจะเก็บไว้ปรับปรุงงานเขียนตัวเองต่อไปเรื่อย ๆ ค่ะ แล้วก็ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ รัก //ปาหัวใจใส่

Title: Besides Them

Pairings: Hokuto, Juri, Shintaro, Kochi ft. Jesse x Taiga

Rate: PG13

โลกของโฮคุโตะเป็นโลกใบเล็ก ๆ

ในโลกใบนั้นมีคนสำคัญอยู่เพียงไม่กี่คน พ่อ แม่ ย่า พี่ชาย เพื่อนสนิท และสมาชิกวงอีกห้าคน จะดูเยอะก็ตอนที่เขานับแฟนคลับทั้งหมดลงไปในโลกใบจิ๋วนั้นด้วย

ในบรรดาคนสำคัญทั้งหมดนั้น คนที่เขายอมโอนอ่อนให้ด้วยมากที่สุด คือเจสซี่ เพื่อนร่วมวงตัวสูงใหญ่ ชายหนุ่มลูกครึ่งอเมริกาเสียงดีที่เป็นเซนเตอร์ของวงสโตนส์ อันที่จริง ถ้าไม่มีเจสซี่ โฮคุโตะก็คงมาอยู่ในจุด ๆ นี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ ซึ่งสาเหตุที่เขายอมเจสซี่ไปหมดทุกอย่างก็ไม่ได้เป็นอะไรที่ซับซ้อนมากมายนัก

แค่เห็นอีกคนมีความสุข แค่อีกคนอยากทำ ไม่ว่าจะเป็นอะไร จะทำอะไร อยากได้อะไร โฮคุโตะคิดว่าเขาพร้อมทำให้ได้ทุกอย่าง โดยไม่ต้องมีอะไรมาตอบแทนเลย

เพราะคำว่า รัก คำเดียวสั้น ๆ ง่าย ๆ

แต่บางเวลา โฮคุโตะก็คิดว่าตัวเองอาจจะไม่ได้พร้อมให้ทุกอย่างกับอีกฝ่ายจริง ๆ อย่างที่เคยคิด

“พวกฉันไปก่อนนะ” ชายหนุ่มลูกครึ่งว่า พลางโอบไหล่ เคียวโมโตะ ไทกะ หนุ่มหน้าสวย เมนโวคอลของวงออกไปจากห้องแต่งตัว เพื่อไปเดทฉลองครบรอบสองปีที่เป็นแฟนกัน โดยมีเสียงโห่ฮาจากเพื่อนร่วมวงดังไล่หลัง

โฮคุโตะแอบก้มกัดริมฝีปากเบา ๆ ข่มความรู้สึก พยายามตีสีหน้าเรียบนิ่งอย่างที่เคยทำมาทุกครั้ง ทำเป็นก้มหน้าก้มตาเก็บของใส่กระเป๋า ดูแล้วดูอีกเหมือนกลัวตัวเองลืมของทั้งที่รู้แก่ใจดีว่าของพวกนั้นไปนอนอยู่ในกระเป๋าเขาตั้งนานแล้ว รอจนทุกคนในวงกลับบ้านไปจนหมด เขาจึงปล่อยให้ตัวเองนั่งนิ่ง ๆ ใช้เวลาเงียบ ๆ คนเดียว เหมือนทุกครั้งที่คู่รักคู่นั้นพากันไปเดทหลังเลิกงาน ย้ำบอกกับตัวเองว่าไม่เป็นไร แค่คนสำคัญของเขาทั้งสองคนมีความสุขก็พอ

ย้ำให้ขึ้นใจว่าเขาต้องพร้อมให้ทุกอย่างกับคนสำคัญของเขาจริง ๆ

 

ทานากะ จูริ แรปเปอร์ของวงสโตนส์ กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ แล้วส่งยิ้มกว้างให้เพื่อนตัวเล็กที่มองหน้าเขาอย่างขอกำลังใจ วันนี้เป็นวันครบรอบสองปีที่คบกัน ไทกะที่อยากเตรียมเซอร์ไพรส์เล็ก ๆ น้อย ๆ ให้เจสซี่ รีบมาถามไถ่ขอคำปรึกษากับจูริเป็นคนแรกล่วงหน้าเป็นอาทิตย์ ซึ่งเขาก็พยายามให้คำปรึกษาหนุ่มหน้าสวยไปเท่าที่คนไม่เคยมีแฟนคนหนึ่งจะทำได้

ไม่ใช่ว่าจูริไม่มีโอกาสมีแฟนหรอก เขาเคยมีคนคุยอยู่บ้าง แต่ไม่เคยมีใครที่ไปต่อถึงขั้นคบกันได้เลยสักคน ไม่ใช่แค่เรื่องสถานะไอดอลเพียงอย่างเดียว แต่ยังไม่มีใครสักคนมาแทนที่เมนโวคอลคนสวยในใจของเขาได้เลย

อันที่จริง จูริก็พึงพอใจกับสถานภาพในปัจจุบันของตัวเองพอสมควร ไม่ได้เป็นแฟน ไม่ได้เป็นคนที่ไทกะรักแบบนั้น แต่อย่างน้อยเขาก็เป็นเพื่อนคนสำคัญของไทกะ เป็นที่ปรึกษาที่อีกฝ่ายจะหันมาหาเป็นคนแรกยามมีปัญหา จริง ๆ ก็เป็นทุกอย่างแล้ว ยกเว้นเป็นคนรัก แต่สำหรับจูริ ไม่ว่าคนงามจะให้เขาเป็นอะไร เขาเป็นให้ได้ ทำให้ได้ทั้งนั้นแหละ

เขาแอบภาคภูมิใจนิดหน่อยที่ตัวเองเป็นคนแรกที่ไทกะยอมเปิดปากบอกว่าชอบเจสซี่ เห็นไหม รู้ก่อนไอ้หนุ่มลูกครึ่งอเมริกานั่นอีก จูริกล้าพูดได้เลยว่าสองคนนั่นไม่มีทางได้คบกันแน่ ๆ ถ้าจูริไม่เป็นจอมวางแผน คอยช่วยอยู่ข้างหลังแบบเงียบ ๆ ทั้งยุให้ไทกะบอกความรู้สึก แกล้งปั่นให้เจสซี่ได้รู้ใจตัวเองเร็ว ๆ เป็นศิราณีชั้นเลิศที่หาได้ยากยิ่ง

ไม่มีใครรู้ว่าภายใต้ใบหน้ายิ้มแย้มนั้น ข้างในมันร้าวรานมากเพียงใด

 

ชินทาโร่แอบสังเกตมาหลายครั้งแล้ว ว่าทุกครั้งที่เจสซี่อยู่ในโลกส่วนตัวกันสองคนกับไทกะ จะมีคนสามคนที่ทำตัวแปลกไปจากปกติ หนึ่งคือทานากะ จูริ ที่มักจะมองตาม กลืนน้ำลายลงคออึกหนึ่ง แล้วส่งเสียงเฮฮาไปตามวิสัย พยายามกลบเกลื่อนอะไรบางอย่างที่มันส่งผลให้ดวงตาคู่สวยไหวสั่นจนเขาเป็นห่วง

คนที่สองคือมัตสึมุระ โฮคุโตะ ที่จะก้มหน้าก้มตา ทำเหมือนตัวเองกำลังเช็คของในกระเป๋าสะพายที่เขามั่นใจว่าเจ้าตัวเองก็รู้ว่าของอยู่ในกระเป๋าครบหมดแล้ว แต่แค่หาเรื่องทำจนกว่าจะเหลือตัวคนเดียวในห้องแต่งตัว ชินทาโร่เคยพยายามจะรอแล้ว แต่ก็โดนไล่กลับไปก่อนเสียทุกที

ส่วนคนที่สาม ก็ไม่ใช่ใคร ตัวชินทาโร่เองนั่นแหละ ที่เผลอทำตัวแตกต่างไปจากปกติ ได้แค่มองซ้ายมองขวาดูโฮคุโตะที จูริที เขาไม่ได้ติดใจอะไร เพียงแค่อยากรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น พอเอาไปปรึกษาโคจิ ยูโกะ พี่ใหญ่ที่ก็ทำเพียงส่ายหน้า และบอกว่าให้เขาช่วยทำตัวรื่นเริง อย่าให้สองคนนั้นจมหนักลงไปในห้วงอารมณ์มากก็พอ

นานวันเข้า ชินทาโร่เองถึงได้เข้าใจความนัยที่แฝงอยู่ในอากัปกิริยาแปลก ๆ เหล่านั้น และเขาก็ทำอะไรไม่ได้มากจริง ๆ อย่างที่โคจิเคยบอกเขาไว้ สิ่งที่เขาทำได้คือพยายามช่วยดึงเพื่อนไว้ ไม่ให้เศร้ามากขึ้น ถึงจะได้ผลน้อยครั้งกว่าล้มเหลว แต่ชินทาโร่ก็จะพยายาม จะดึงเพื่อนไว้ไม่ยอมปล่อยมือแน่ ๆ

จนสุดท้าย มันก็กลายเป็นคำสัญญาที่เขาให้เอาไว้กับตัวเอง ว่าถ้าหากใครคนใดคนหนึ่งทำท่าจะล้มลง ชินทาโร่จะเข้าไปช่วย จะประคับประคองใจช้ำ ๆ ของเพื่อนให้ผ่านไปให้ได้

เขาจะไม่ปล่อยให้ความสัมพันธ์ระหว่างพวกล่มลงไปแน่ ๆ

 

ความลำบากใจของคนที่พอคาดเดาทุกอย่างมาได้ตั้งแต่เรื่องกำลังจะเริ่มต้นครอบงำความคิดในหัวของโคจิทุกครั้งที่มองไปเห็นคู่รักสายร้องในวงสร้างโลกส่วนตัวกันอยู่สองคน

เขาความรู้สึกไวกว่าชินทาโร่ที่เพิ่งจะมารู้ตัวก็ตอนที่เจสซี่กับไทกะคบกันมาได้ตั้งปีแล้ว อย่างที่หลาย ๆ คนบอก เขาเป็นคนที่รับรู้ความคิดของคนอื่นได้เร็ว จับอารมณ์คนอื่นได้ดี อาจจะเพราะเขาเรียนครุศาสตร์ที่จำเป็นต้องรู้จิตวิทยาด้วย ทำให้เขารู้ว่าการเป็นแฟนกันของสองคนนั้นมันส่งผลกระทบกับคนอีกสองคนอย่างไร

เขาพอดูออกมาตั้งแต่ต้นว่าจูริชอบไทกะ ชอบมาก ๆ ชอบจนกลายเป็นรัก และใกล้จะเป็นหลงอยู่เต็มทีแต่เจ้าตัวมองตัวเองเป็นเหมือนหมาวัด ไม่ริอาจเอื้อมเด็ดดอกฟ้า ซึ่งก็เข้าใจได้เพราะไทกะดันใช้ให้จูริเป็นที่ปรึกษาตั้งแต่แรก ๆ ที่รู้ตัวว่าชอบเจสซี่เข้าแล้ว ไม่ต้องให้ใครมาตะโกนใส่หน้า ทั้งจูริทั้งโคจิก็รู้ว่ายังไงก็ไม่มีหวัง

กับอีกคนที่ได้รับผลกระทบไม่แพ้กัน คือโฮคุโตะ เขารู้ดีว่าโฮคุโตะมีเพื่อนน้อยมาก มีคนสำคัญในชีวิตอยู่เพียงไม่กี่คน ซึ่งเจ้าตัวก็ให้ใจไปกับคนเหล่านั้นทั้งหมด ยังไงก็คงไม่เข้าไปขัดขวางความรักของคนสำคัญแน่นอน แต่การจัดการกับอารมณ์ตัวเองก็ย่ำแย่มากพอดู ไม่ต่างจากจูริสักเท่าไหร่

ส่วนคนรักกันสองคนนั่น เป็นพวกที่ไม่เชี่ยวชาญเรื่องความรักกันทั้งคู่ กว่าจะลงเอยกันได้ก็ยากเย็นเพราะความไม่สันทัดนั่น ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่มีคนมาแอบชอบตัวเองเลย ยังไม่รู้ทั้งคู่นั่นล่ะ และนั่นก็ยิ่งทำให้จูริกับโฮคุโตะน่าสงสารขึ้นไปอีก เพราะทำได้แค่อยู่ในเฟรนด์โซนที่ถูกขีดเส้นแบ่งโดยที่ความรู้สึกของตัวเองไม่มีวันส่งไปถึง

โคจิได้แต่ทอดถอนใจทุกครั้งที่นึกถึงความสัมพันธ์ยุ่งเหยิงนี่ เขากลัว กลัวว่าสักวันหนึ่งความสัมพันธ์ของทุกคนในวงจะพังทลายลง กลัวว่ามิตรภาพที่สั่งสมมาตลอดหลายปีจะพังทลาย

ไม่มีใครถูกหรือผิดในผังความรู้สึกนี้ มีเพียงความเปราะบางเหมือนแก้วกระเบื้องบาง ๆ ที่ชวนให้หวั่นใจว่ามันจะตกแตกเข้าสักวัน และถ้าถึงวันนั้น พวกเขาหกคนก็จะต่อกันไม่ติดอีกตลอดไป

เป็นความทุกข์ใจในฐานะพี่ใหญ่ที่ไม่รู้จะช่วยน้องยังไง และคงทำได้แค่เฝ้ามองไปวัน ๆ

Posted in Fanfiction

[AU One Shot – SixTONES] Our Story

กลับมาแล้วค่ะหลังจากหายหัวไปนานเหลือเกิน ฮา แน่นอนว่ากลับมาเที่ยวนี้ก็เพื่อลงฟิคเด็ก ๆ SixTONES อีกตามเคย และเป็นคู่ชิปร้าง ๆ ของเราอีกตามเคยเช่นกันค่ะ (จะไม่มีคนชิปคู่นี้กันจริง ๆ เหรอคะ ใครชิป แสดงตัวทีค่ะ เหงามากจริงจัง…)

ฟิคเรื่องนี้ดองไว้ตั้งแต่ปลายปีที่แล้วแล้วค่ะ น่าจะก่อนเค้กคริสต์มาสอีก แต่เพิ่งมาเสร็จเอาเมื่อวาน หลังจากดองทิ้งไว้จนเค็มปี๋ค่ะ ด้วยความยาวกว่าหมื่นคำ ความเลวร้ายคือเราไม่รู้จะตัดเป็นสองพาร์ทยังไงดี มันเลยยัดรวมกันอยู่อย่างงี้ จริง ๆ อยากเขียนต่อด้วยนะคะ แต่ควรตัดได้แล้ว เพราะฉะนั้น ถ้ามีไฟหรือคิดอะไรต่อได้จะเขียนพาร์ทสองต่อค่ะ (//ภาวนาให้ตัวเองมีไฟและมีเวลาพอ…) แต่ก็ไม่รู้จะได้ต่อมั้ย ตอนนี้มันก็เลยยังเป็นวันช็อตอยู่ค่ะ

เรามาอยู่ฝางได้สามเดือนแล้วค่ะ ตอนแรกก็ว่าอาจจะทำให้สมองแล่นขึ้นบ้าง แต่ผลปรากฏว่าไฟมอดได้เร็วกว่าปกติเยอะเลยค่ะ ยิ่งต้องทำงานทุกวันด้วยแล้ว อะไร ๆ ในหัวเลยไม่ค่อยแล่นสักเท่าไหร่ ทุกสิ่งอันเลยโดนดองไว้หมดเลย เป็นนิสัยที่ไม่ดีเลยจริง ๆ ค่ะ

คำเตือน

***นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับชายรักชาย หรือ boy’s love ใครที่ไม่รู้จัก ไม่ชอบ หรือใด ๆ ก็ตามแต่รบกวนช่วยเปลี่ยนไปหน้าอื่นนะคะ และอีกประการหนึ่งวันช็อตเรื่องนี้เขียนขึ้นเพื่อสนองนี้ดตามจินตนาการคนแต่ง บุคคลในเรื่องมีตัวตนจริงแต่ไม่ได้เป็นไปตามในเรื่องค่ะ***

[AU One Shot – SixTONES] Our Story

Pairings : Jesse x Matsumura Hokuto

Note : เป็นวันช็อตที่ยาวมากค่ะ หมื่นกว่าคำได้ แต่เราตัดแบ่งไม่ถูกจริง ๆ ขอโทษด้วยค่า แล้วก็เพลงที่ปรากฏในเรื่อง คือ เพลง Migikata ของ Maeda Atsuko และเป็นเพลง ending song ของ Shiritsu Bakaleya Koukou ที่เด็ก ๆ SixTONES เล่นด้วยกันด้วยค่ะ เปิดฟังประกอบเพื่อความสุนทรีย์ได้เลยค่ะ

 

เรื่องราวของพวกเขามันเริ่มต้นตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แต่ที่แน่นอนคือมันเริ่มต้นที่นั่น

 

ภาพที่คนนับพันส่งเสียงเชียร์คนเพียงสี่คนที่ยืนอยู่บนเวทีเด่นหราอยู่บนหน้าแรกของหนังสือพิมพ์สายบันเทิงในเช้าวันนี้ เมื่อวานอัลบั้มที่สองของวงดนตรีร็อกชื่อดังอย่าง F Tone ได้วางแผงและมียอดจำหน่ายอย่างล้นหลามไม่แพ้ยอดจองก่อนวางแผง

F Tone เป็นวงดนตรีที่เกิดจากการรวมตัวกันของเด็กฝึก 4 คนในค่ายไอดอล ที่หันมาเอาดีทางสายวงดนตรีแทน แต่ด้วยความที่เติบโตมาในต้นสังกัดที่มีแต่ไอดอล จึงทำให้ทั้งสี่คนรับงานอื่นนอกเหนือจาการเล่นดนตรีบ้าง และเมื่อรวมกับพรสวรรค์ด้านดนตรีก็ทำให้ F Tone มีชื่อเสียงขึ้นมาอย่างรวดเร็วทั้งที่เพิ่งฟอร์มวงและวางขายซิงเกิลแรกไปได้ไม่ถึงสามปี จนสามารถลบคำสบประมาทของกูรูในวงการเพลงหลายคนที่ออกมาฟันธงว่าวงนี้คงไปได้ไม่กี่น้ำ

มัตสึมุระ โฮคุโตะเอื้อมมือออกไปหยิบสมาร์ทโฟนที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมาเปิดดูเมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากไลน์

ชายหนุ่มส่งยิ้มให้กับภาพของหนังสือพิมพ์ฉบับเช้าวันนี้ที่มีรูปจากคอนเสิร์ตของพวกเขาเมื่อปีก่อนเด่นหราอยู่กลางหน้ากระดาษ เหมือนว่าเช้าวันนี้ ทานากะ จูริจะออกไปซื้อหนังสือพิมพ์มาเช็คข่าวเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

เขาเลื่อนลงมาอีกหน่อยก็พบกับสติ๊กเกอร์รูปน้องหมาน่ารักที่ทำท่าดีใจที่ถูกส่งมาจากนักร้องนำของ F Tone อย่างเคียวโมโตะ ไทกะ และสติ๊กเกอร์รูปตัวการ์ตูนยื่นนิ้วโป้งแทนคำว่ายอดเยี่ยมจากโมริโมโตะ ชินทาโร่ มือกลองที่ควบตำแหน่งน้องเล็กของวง

มือเรียวพิมพ์อะไรเล็กน้อยตอบกลับไปในไลน์กลุ่ม แล้ววางโทรศัพท์ลงไว้ที่เดิม ก่อนจะยกผ้าเช็ดตัวขึ้นขยี้ผมที่ยังเปียกชื้นจากการสระผมให้แห้ง พอดีกับที่มีเสียงเคาะประตูหน้าห้องที่เรียกให้เขารีบเดินไปเปิด

โฮคุโตะยิ้มรับคำแม่ที่กำชับให้เขาดูแลบ้านให้เรียบร้อยและตั้งใจทำงานทำการให้ดี แล้วบ่นว่าไม่มีเวลาไปอุดหนุนอัลบั้มใหม่ของลูกชายคนเล็กเลย ชายหนุ่มรีบเข้าไปโอบกอดมารดาและหอมแก้มแม่ไปฟอดใหญ่ บอกว่าไม่เป็นไร เขาเข้าใจว่าทั้งพ่อและแม่ต้องเตรียมตัวไปทำงานที่ต่างจังหวัดเกือบสองอาทิตย์ คงไม่มีเวลาไปไหนต่อไหน แม้ว่าจะเป็นการแวะไปซื้ออัลบั้มเพลงของเขาที่ร้านก็ตาม

เขาโดนแม่ตีแขนไปทีหนึ่ง ก่อนที่คุณนายบ้านมัตสึมุระจะลงไปชั้นล่างและออกรถไปกับสามี เหลือเขาอยู่ในบ้านเพียงคนเดียว

วันนี้เขาได้หยุดเป็นพิเศษซึ่งโฮคุโตะก็ตั้งใจจะนั่งอ่านหนังสืออยู่กับบ้านหลังจากที่ไม่มีโอกาสได้ทำมานาน เพราะงานละครที่ถ่ายมาเป็นเดือน ๆ ควบคู่ไปกับการทำอัลบั้มของวงอีก ทำให้เขาแทบไม่ได้มีเวลาทำตัวตามสบายเลยแต่ในเมื่อตอนนี้อัลบั้มก็วางแผงแล้ว งานละครก็ปิดกล้องไปเรียบร้อย เขาก็มีเวลาว่างอยู่บ้าง

ชายหนุ่มลงไปจัดการกินข้าวเช้าที่คนเป็นแม่ทำไว้ให้ก่อนจะออกไป แล้วเก็บจานชามล้างเข้าที่ให้เรียบร้อย ก่อนจะเดินขึ้นห้องไปหยิบหนังสือเล่มบางที่เขาซื้อไว้ตั้งแต่เมื่อครึ่งปีก่อนแต่ยังอ่านไม่จบลงมานั่งเอนหลังพิงเก้าอี้อ่านที่ชานบ้าน รับลมเย็น ๆ ที่พัดเข้ามาในสวนอย่างสบายใจ

ชั่ววูบหนึ่งที่เขาเผลอคิดไปถึงช่วงฤดูใบไม้ร่วง ที่ลมพัดเย็นแบบนี้เมื่อห้าปีก่อน

“วันนี้ก็มาอีกแล้วเหรอ” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยทักพร้อมรอยยิ้มอบอุ่นที่ทำให้เขาส่งยิ้มตอบกลับไป “ก็มาเป็นปกติอยู่แล้วนี่ครับ”

“นั่นสินะ… อ่านเล่มนี้รึยัง สนุกมากเลยนะ” คนตรงหน้ายื่นหนังสืออีกเล่มมาให้เขา มันไม่ใช่หนังสือของห้องสมุด และถ้าให้เขาเดาก็คงไม่พ้นเป็นของส่วนตัวของคนตรงหน้าแน่ ดูจากสภาพของมันแล้ว ถ้าไม่ใช่ว่าเจ้าของดูแลมันเป็นอย่างดีก็คงเป็นของใหม่ที่เพิ่งซื้อมา และโฮคุโตะที่อ่านหนังสือของรุ่นพี่ตรงหน้ามาแล้วหลายเล่มก็เดาต่อไปว่าคงเป็นหนังสือเล่มใหม่ของเจ้าตัวนั่นล่ะ

“หนังสือเล่มใหม่เหรอครับ”

“ใช่ ซื้อมาวันก่อน เพิ่งอ่านจบเมื่อเช้าเอง คิดว่านายน่าจะชอบ”

“น่าสนุกดีนะครับ”

ชายหนุ่มสะบัดศีรษะเล็กน้อย ไล่ความคิดและความรู้สึกที่ตีตื้นขึ้นมากะทันหัน ตัดใจก้มลงไปอ่านหนังสือในมือต่อ พอดีกับที่มีเสียงเตือนจากโทรศัพท์อีกครั้ง

จูริส่งข้อความมาชวนทุกคนไปกินข้าวเที่ยงฉลองที่อัลบั้มของพวกเขาขายดีเป็นเทน้ำเทท่า ทั้ง ที่เมื่อวานก็เพิ่งไปฉลองกับพวกสตาฟที่บริษัทไป เขาเห็นชินทาโร่ตอบตกลงอย่างรวดเร็ว ส่วนไทกะขอตัวเพราะยังเหนื่อยจากละครเวทีเมื่อวันก่อน

มือกีตาร์หนุ่มจึงหันมาไล่เบี้ยกับโฮคุโตะต่อด้วยการใช้คำพูดอ้อนวอนแกมบังคับให้เขาไป เขาตอบตกลงอย่างช่วยไม่ได้ ความตั้งใจที่จะนั่งอ่านหนังสือให้จบเป็นอันต้องถูกเก็บพับไปก่อน

โฮคุโตะกดปิดไลน์ทิ้งแล้วหันไปเปิดทวิตเตอร์แทน เขามีทวิตเตอร์อยู่หลายแอคเคาต์ อันหนึ่งเป็นทวิตออฟฟิเชียล อีกอันเป็นทวิตเตอร์ที่ล็อกไว้เพื่อใช้คุยกับเพื่อนร่วมวง เพื่อนคนอื่น ๆ และคนรู้จัก อันสุดท้ายเป็นทวิตเตอร์ที่เขาใช้ปลอมตัวเป็นแฟนคลับของตัวเองเข้าไปเนียนคุยกับเหล่าแฟนคลับ เพื่อจะได้รู้ความคิดเห็น ข้อเสนอต่าง ๆ ที่เหล่าแฟนคลับมี

เขาเลือกเข้าไปนั่งไล่ดูทวิตที่ใช้คุยกับเพื่อนก่อน ชินทาโร่กับจูริแข่งกันทวีตรูปฮา ๆ โดยมีไทกะคอยตัดสินว่าอันไหนฮาอันไหนไม่ตลก โดยมีโมโรโฮชิ โชกิ เพื่อนสนิทของชินทาโร่ที่เป็นนักแสดงตลกช่วยดูให้อีกคนและไป ๆ มา ๆ ก็เข้าไปแข่งด้วยเสียอย่างนั้น

โฮคุโตะส่ายหน้า จัดแจงล็อกเอาท์แล้วเข้าไปเช็คทวิตอีกอันที่เขาปลอมเป็นแฟนคลับ ไม่มีอะไรมากมาย ต่างก็พากันพูดถึงอัลบั้มที่วางขายเมื่อวาน เมื่อเขาเห็นว่าผลตอบรับเป็นบวก เขาก็สบายใจและกดปิดอย่างไม่ได้ใส่ใจมากนัก แล้วขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าออกจากบ้าน

เขาใส่หน้ากากอนามัยก่อนจะออกจากบ้านและเดินไปรอรถเมล์ที่ป้าย เขาชอบนั่งรถเมล์กับรถไฟมากกว่าจะขับรถไปไหนมาไหนเอง โฮคุโตะชอบที่จะได้มองทิวทัศน์รอบข้างที่เปลี่ยนไปเรื่อย ๆ กับผู้คนที่เดินขวักไขว่กันไปมา มันทำให้เขาได้เห็นความเปลี่ยนแปลงรอบตัวที่ไม่สามารถสังเกตได้มากนักถ้าต้องไปประจำอยู่ตรงที่นั่งของคนขับรถ

แต่เอาเข้าจริง ๆ แล้ว เขาก็อาจจะแค่ซึมซับความคิดของใครบางคนมามากกว่าที่คาดไว้ก็ได้

ไม่นานนักเขาก็ได้เข้ามาในร้านข้าวหน้าปลาไหลที่นัดกันไว้ เจ้าของร้านพยักหน้าแทนการทักทายให้ชายหนุ่มอย่างคุ้นเคย ร้านนี้เป็นร้านประจำของพวกไอดอลและเด็กฝึกในค่าย เขาเองก็มากินพร้อมคนอื่น ๆ มานาน จึงไม่แปลกที่จะสนิทสนมกับเจ้าของร้านไปด้วย

“อยู่ข้างในกันโน่นแหนะ เข้าไปได้เลย ๆ”

“ขอบคุณครับ” เจ้าของร้านที่เป็นชายวัยกลางคนเรียกให้โฮคุโตะเข้าไปข้างในพร้อมรอยยิ้ม ชายหนุ่มที่อายุอ่อนกว่าจึงยิ้มตอบแล้วเดินเข้าไปในห้องแยกที่ทางร้านจัดไว้ให้เป็นห้องส่วนตัวสำหรับแขกที่ต้องการความเป็นส่วนตัว

เมื่อโฮคุโตะเปิดม่านเข้าไปก็เห็นเพื่อนร่วมวงอยู่กันพร้อมหน้า ไม่เว้นแม้แต่คนที่บอกว่าจะไม่มา เขาเลิกคิ้วนิดหนึ่งแล้วเอ่ยทัก

“ไหนว่าจะไม่มานี่ ไทกะ”

“ก็จูริมันโทรไปตื๊อ รำคาญเลยมา” คำตอบของไทกะทำให้เขากับชินทาโร่หัวเราะออกมา และยิ่งหัวเราะหนักเมื่อคนน่ารำคาญโวยวายประท้วง

“ก็เมื่อวานไปฉลองกันกับคนอื่น ๆ มาแล้วใช่มั้ยล่ะ วันนี้ก็ต้องมาฉลองด้วยกันเองถึงจะถูกต้อง” สายตาบ่งบอกว่าเอือมระอาของไทกะบอกความรู้สึกของเจ้าตัวได้เป็นอย่างดี

“เอาน่า ถือว่านาน ๆ ทีมากินข้าวด้วยกันแค่สี่คนไง” มือกลองน้องเล็กพยายามไกล่เกลี่ย แต่เหมือนว่าไทกะจะไม่ให้ความร่วมมือเท่าที่ควร

“เมื่อวานซืนก็เพิ่งไปกินราเมงกันสี่คน”

“ช่างเถอะ กินข้าวกันดีกว่า ฉันเริ่มหิวแล้ว” โฮคุโตะว่าพลางนั่งลงข้าง ๆ ไทกะที่หันไปสไลด์หน้าจอสมาร์ทโฟนต่อ

“เออ พรุ่งนี้ละครนายจะออนแอร์แล้วนี่ โฮคุโตะ” จูริทักก่อนจะกล่าวขอบคุณลุงเจ้าของร้านที่เอาข้าวหน้าปลาไหลเข้ามาเสิร์ฟ โฮคุโตะยกมือรับชามข้าวแล้วส่งไปให้เพื่อนข้างตัว

“ใช่ ไม่รู้จะเป็นยังไงบ้าง ไม่ได้เล่นละครมานานแล้วด้วย อะ ไทกะรับนี่ไปที”

“ก็คงไม่เป็นยังไงหรอก นอกจากสาว ๆ จะกรี๊ดกับชายหนุ่มสุดคูลเหมือนเดิม” ชินทาโร่แซะ แล้วเริ่มตักข้าวเข้าปาก เขามารอคนอื่น ๆ ตั้งนาน หิวก็หิว แถมแต่ละคนยังมากันช้าอีกต่างหากเพราะฉะนั้นวันนี้เขาจะแซะทุกคนทุกครั้งที่มีโอกาส โทษฐานปล่อยให้เขานั่งหิวข้าวอยู่คนเดียว

“ก็คงไม่กรี๊ดมากเท่าตอนที่นายถอดเสื้อตีกลองหรอก” โฮคุโตะกระเซ้าขำ ๆ ให้คนโดนแหย่กลับโวยวาย แล้วเริ่มกินข้าวของตัวเองบ้าง

พวกเขาสี่คนนั่งพูดคุยกันไป กินข้าวไปอย่างสบาย ๆ บรรยากาศระหว่างพวกเขาเป็นแบบนี้มาตลอดตั้งแต่เริ่มรู้จักคุ้นเคยกันตอนที่โฮคุโตะเข้ามาเป็นเด็กฝึก ต่อมาพวกเขาก็ฝึกเล่นดนตรี และเมื่อเข้าวงด้วยกันได้ดี ทางค่ายก็อนุมัติให้พวกเขาเดบิวต์ในฐานะวงดนตรีได้ แม้ว่าจะต้องรับงานนอก  เช่น การถ่ายแบบลงนิตยสารหรือเล่นละคร เหมือนกับไอดอลคนอื่นในค่ายก็ตาม

โฮคุโตะโดนจับไปเล่นละครเป็นพัก ๆ ขณะที่ไทกะมักไปเป็นนักแสดงละครเวทีอยู่บ่อย ๆ ชินทาโร่เองก็ขยันไปเล่นดนตรีร่วมกับสมาชิกจากวงอื่น ค่ายเดียวกันบ้าง ต่างค่ายบ้างเสมอ ส่วนจูริก็ชอบไปรับงานดีเจมาทำ เพราะอย่างนั้น วงของพวกเขาจึงค่อนข้างมีประสบการณ์หลากหลายที่ช่วยเสริมงานในวงได้เป็นอย่างดี ซึ่งโฮคุโตะเองก็คิดว่าดีเหมือนกัน อย่างน้อย ๆ ใครบางคนก็จะได้เห็นเขาผ่านทางทีวีนอกเหนือจากรายการเพลงบ้าง ถ้าคน ๆ นั้นจะสนใจน่ะนะ

เวลาล่วงเลยเข้าบ่ายสองแล้วเมื่อพวกเขาตกลงปลงใจแยกย้ายกันกลับบ้าน ไทกะลากจูริไปซื้อของเป็นเพื่อนต่อเพื่อชดเชยการที่อีกคนตามตื๊อให้เขาออกจากบ้านมา ชินทาโร่ตั้งใจจะไปทำผมใหม่ เหลือโฮคุโตะที่เดินทางกลับบ้านอยู่เพียงคนเดียว

ชายหนุ่มนั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่บนรถเมล์ พลางหมกมุ่นอยู่กับเดโม่เพลงที่ไทกะส่งให้เขาไปแต่งเนื้อร้องระหว่างกินข้าวหน้าปลาไหล วงของพวกเขาเป็นแบบนี้เสมอ ไทกะเป็นคนเขียนทำนองเพลง ส่วนคนเขียนเนื้อร้องก็แล้วแต่ว่าไทกะอยากให้ใครแต่งให้ หรือจะให้แต่งด้วยกัน และครั้งนี้ก็เป็นหน้าที่ของโฮคุโตะที่จะทำให้เพลงนี้เสร็จสมบูรณ์

เขามัวแต่นั่งฟังเพลงมากเกินไปกว่าจะรู้ตัวก็เมื่อสองสาววัยรุ่นที่นั่งอยู่ด้านหน้าคุยกันแล้วเขาก็บังเอิญได้ยินชื่อวงของพวกเขาจากปากของสองสาวนั่น

“นี่เธอ ๆ เห็นทวีตนั้นปะ ฉันเห็นด้วยกับเค้านะที่ว่าโฮคุโตะไม่เหมาะกับวงนี้เลย คนอื่น ๆ ดูเก่งกว่าตั้งเยอะแหนะ”

“ชู่ว เบา ๆ หน่อยสิเธอ แฟนคลับวงนี้ยิ่งเยอะ ๆ อยู่ ล่าสุดคนทวีตก็โดนถล่มจนต้องปิดแอคเคานต์หนีเลยไม่ใช่เหรอนั่น”

“คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง จะมีใครเดินมาด่าเราตรง ๆ กันล่ะ ฉันน่ะเห็นด้วยจริง ๆ นะ ไม่เหมาะเลยอะ ร้องเพลงก็งั้น ๆ เล่นคีย์บอร์ดก็งั้น ๆ มีดีที่หน้าตาอย่างเดียวน่ะแหละ”

“ก็จะเอาอะไรมากกับวงดนตรีจากค่ายไอดอลล่ะ ค่ายพวกนี้เขาก็เน้นหน้าตาคนในค่ายก่อนฝีมืออยู่แล้ว…”

เด็กสาววัยมัธยมปลายสองคนเปลี่ยนเรื่องคุยไปแล้ว แต่คำพูดพวกนั้นยังวนเวียนอยู่ในหัว จนโฮคุโตะต้องรีบหยิบเอามือถือออกมาเปิดทวิตเตอร์เช็ค มันเป็นอย่างที่สองสาวนั่นพูดจริง ๆ มีคนในทวิตเตอร์วิพากษ์วิจารณ์ไว้ ว่าเขาฝีมือไม่ถึงจะเล่นดนตรีรวมในวงกับเพื่อนคนอื่น ๆ ได้

ไม่นานนักรถเมล์ก็ขับมาจอดบริเวณป้ายที่เขาต้องลงพอดี โฮคุโตะเดินลงจากลงด้วยความรู้สึกหนักอึ้งผิดกับตอนที่เขาเพิ่งขึ้นรถออกไป คำพูดของเด็กนักเรียนที่เขาได้ยินบนรถกับคำตำหนิในทวิตเตอร์ลอยวนเวียนอยู่ในหัวอย่างสลัดไม่หลุด

เขารู้ว่าตัวเองไม่ได้มีเซ้นส์ด้านดนตรีเหมือนไทกะ ไม่ได้มีพลังงานล้นเหลือแบบชินทาโร่ ทั้งยังไม่ได้มีความสามารถที่หลากหลายอย่างที่จูริมี สิ่งเดียวที่ทำให้เขามาอยู่ตรงนี้ได้คือความพยายามที่จะดันตัวเองขึ้นมาก็เท่านั้น

โฮคุโตะไม่กล้าพูดว่าตัวเองพยายามเต็มที่แล้ว เขาก็แค่ทำทุกอย่างเท่าที่จะทำได้มาตลอด และเขาก็คิดว่ามันน่าจะมากพอที่เขาจะไม่ต้องเสียใจทีหลัง แต่ดูเหมือนว่าเขาจะคิดผิดไปมหันต์

เมื่อเขากลับมาถึงบ้านก็ไม่นึกอยากทำอะไรทั้งนั้น ล้มตัวลงนอนบนเตียง ภาพความสุขทั้งจากไลฟ์คอนเสิร์ตหรือแม้แต่การฉลองที่อัลบั้มขายได้ดีดูเลือนราง ราวกับว่าเขาเพิ่งนอนหลับฝันไป แล้วต้องตื่นขึ้นมาเผชิญหน้ากับความเป็นจริง

สมาร์ทโฟนในกระเป๋าของเขาดังขึ้นเขากดรับสายเมื่อเห็นชื่อว่าแม่ของตนโทรมาชายหนุ่มแสร้งพูดด้วยเสียงร่าเริงเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเป็นห่วง ดูเหมือนคุณนายมัตสึมุระกับสามีจะถึงจุดหมายปลายทางเรียบร้อยแล้วและเมื่อคนเป็นแม่ถามถึงเรื่องในทวิตเตอร์ เขาก็ทำเหมือนไม่แคร์ บอกว่าก็แค่พยายามให้มากขึ้น ฝึกฝนให้มากขึ้นเท่านั้น

กว่าแม่ของเขาจะยอมวางสาย เวลาก็ล่วงเลยไปเกือบชั่วโมง เพราะคุณนายมัตสึมุระจะต้องสอบถามจนเกือบจะเป็นคาดคั้นให้แน่ใจว่าลูกชายคนเล็กไม่เป็นอะไรจริง ๆ พอคุณนายวางใจได้แล้ว จึงเอ่ยปลอบต่ออีกพักใหญ่แล้วค่อยวางสาย ถึงแม้ว่าคำปลอบโยนของมารดาจะช่วยให้โฮคุโตะรู้สึกดีขึ้นมาก แต่ความหน่วงในจิตใจก็ไม่ได้หายไปทั้งหมด

โฮคุโตะแทบไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองมาซ้อมในวันรุ่งขึ้นได้อย่างไร เขาจำอะไรแทบไม่ได้เลยว่าหลังจากวางสายจากมารดาไปแล้วเขาไปทำอะไรยังไงมาบ้าง กระทั่งเมื่อเสียงทักของคนอื่น ๆ ที่เพิ่งมาถึงห้องซ้อมประจำดังขึ้น เขาจึงได้รู้สึกตัวว่าตัวเองอยู่ที่ไหนและต้องทำอะไรต่อ

ทุกคนรุมถามไถ่เขาอย่างเป็นห่วง เขาก็ยิ้มรับ หัวเราะเล่นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นและเข้าซ้อมดนตรีอย่างปกติ

ทุกคนบอกเขาว่าอย่าคิดมาก ก็แค่แอนตี้แฟนคะนองปาก ทุกคนบอกว่าตำแหน่งที่เขายืนอยู่ตรงนี้เขาคือคนที่เหมาะสมที่สุดแล้ว แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เขาคิดตกแต่อย่างใด

เขาไถทวิตเตอร์เล่นเรื่อยเปื่อยระหว่างพักซ้อม หลาย ๆ คนส่งข้อความให้กำลังใจเขา โฮคุโตะรู้สึกขอบคุณเหล่าแฟนคลับของตัวเขาเองและของวงมาโดยตลอด แต่ข้อความนับสิบเหล่านี้ก็เป็นเหมือนกับคำพูดของคนรอบตัวของเขา ที่ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นสักเท่าไหร่

มือคีย์บอร์ดหนุ่มอ่านไปเรื่อย ๆ จนสะดุดกับทวีตหนึ่งของคนที่น่าจะเป็นแฟนบอยของวง วงของเขาเป็นวงดนตรีร็อกดังนั้นจึงไม่แปลกที่จะมีแฟนบอยอยู่มาก แม้ว่าจะมีแฟนเกิร์ลในปริมาณที่มากกว่าก็ตาม ทวีตของแฟนบอยคนนั้นเป็นทวีตรูปภาพที่เขียนข้อความประมาณสองสามรูปที่เจ้าของทวีตเขียนกำกับถึงเขา

ไม่มีใครในโลกที่ไม่เคยโดนด่า ยิ่งอยู่ในแสงไฟสว่างมากเท่าไหร่ คำติเตียนที่เป็นเหมือนเงามืดย่อมมีมากขึ้นเท่านั้น มันอยู่ที่ว่าคน ๆ นั้นจะเอาคำพูดพวกนั้นกลับมาคิดมากแค่ไหน เอากลับมาบั่นทอนตัวเองหรือจะเอามันกลับไปฮึดแล้วสู้ต่อ ถ้าวันนี้ยอมแพ้ ก็เท่ากับว่ายอมรับว่าไม่มีดีพออย่างที่คนอื่นเขาว่าไว้ แต่ถ้ายังอยากจะไปต่อ ก็อยากให้รู้ไว้ว่ายังมีคนที่พร้อมจะเป็นกำลังใจให้และจะคอยสนับสนุนต่อไป

นัยน์ตาของโฮคุโตะสั่นไหว มือกำโทรศัพท์แน่นขณะที่ภาพเรื่องราวเก่า ๆ ที่ผ่านมานานแล้วได้หวนกลับคืนมา

เหมือนมาก เหมือนกับที่คนคนนั้นเคยพูดเอาไว้

“ความจริงแล้ว ผมอยากเป็นไอดอลล่ะ” ร่างสูงกว่าหันกลับมามองเขาด้วยท่าทางไม่เชื่อสายตา ทำให้เขาต้องย้ำคำพูดตัวเอง “ผมพูดจริง ๆ นะ ทำไมพี่มองหน้าผมแบบนั้นล่ะ”

คนอายุมากกว่าหัวเราะเบา ๆ แล้วเอ่ยตอบ “ก็ดูท่าทางนายไม่เหมือนคนที่อยากเป็นดาราเข้าวงการบันเทิงเลยนี่นา”

เขาทำหน้างอ อีกคนยิ่งหัวเราะหนักขึ้น และเมื่อเสียงหัวเราะหยุดลง ความเงียบก็เข้าครอบงำบรรยากาศโดยรอบ เขาขยับตัวกำลังจะอ้าปากพูด ชายหนุ่มอีกคนก็พูดขึ้นมาเสียก่อน

“แล้วไม่ไปลองดูล่ะ”

“เอ๊ะ”

“ลองไปสมัครออดิชันดูไง ถ้าอยากเป็นก็ต้องเริ่มจากการหาสังกัดไม่ใช่เหรอ”

“ใช่ครับ แต่ว่า… ผมลองไปสมัครมาตั้งหลายที่แล้วก็ไม่มีอะไรตอบกลับมาเลย สงสัยว่าจะไปไม่รอด…” เขาว่าเสียงอ่อย พอไม่ติดหลาย ๆ ที่เข้าก็เลยนึกท้อใจขึ้นมาเสียอย่างนั้น จนตอนนี้เขาก็เริ่มคิดจะไปทำอย่างอื่นแทนแล้ว

“จะยอมแพ้แค่นี้ได้ยังไง ถ้าอยากจะเป็นไอดอลให้ได้ก็ต้องสู้สิ ไม่งั้นก็เหมือนกับยอมรับว่าตัวเองไม่มีทางเป็นไอดอลได้จริง ๆ อย่าลืมนะว่ายังมีใครอีกหลายคนที่พร้อมจะสนับสนุนนาย”

คำพูดนั้น ทำให้เขาตัดสินใจลองส่งใบสมัครดูอีกครั้ง แล้วครั้งนี้เขาก็ติด ผ่านออดิชัน และกลายมาเป็นเขาในวันนี้ได้

โฮคุโตะอ่านข้อความนั้นซ้ำไปมาสักพักแล้วจึงปิดมันลงวางโทรศัพท์ลงข้างตัว พอดีกับที่ชินทาโร่เดินมานั่งข้าง ๆ

“เป็นไงบ้าง โฮคุโตะ”

“ไม่เป็นไรหรอก ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงนะ”

“อย่าคิดมากนะ”

“รู้แล้วน่า พูดเป็นอยู่คำเดียวรึไงนาย”

ชายหนุ่มหัวเราะเมื่อชินทาโร่โวยวายว่าไม่น่าเสียเวลาเป็นห่วงเลย ความรู้สึกหนักอึ้งในใจเบาบางลง นั่นสินะ ถ้าคนอื่นคิดว่าเขาไม่ดีพอ เขาก็จะลบคำสบประมาทพวกนั้นให้ได้

หลังจากซ้อมเสร็จ โฮคุโตะชวนทุกคนไปกินราเมงอย่างที่ไม่ค่อยจะได้ทำ ก่อนจะลากทุกคนไปคาราโอเกะต่อ แม้คนอื่นจะดูสบายใจขึ้นบ้างเมื่อเห็นว่าเขาไม่เป็นอะไรแล้ว แต่ก็อดงงกับการเปลี่ยนแปลงอารมณ์ชนิดหน้ามือเป็นหลังมืออย่างรวดเร็วของเขาไม่ได้ จูริถึงกับเอ่ยปากถามว่าเขาป่วยหรือไข้ขึ้นอะไรรึเปล่า ส่วนไทกะก็แขวะขำ ๆ ว่าเขาทำตัวแปรปรวนเหมือนผู้หญิงเวลามีประจำเดือน มีเพียงชินทาโร่ที่ตบไหล่เขาทีหนึ่งแล้วไม่พูดอะไรต่อ

โฮคุโตะแอบเห็นด้วยกับไทกะเหมือนกัน พอได้เห็นทวีตนั้นเขาก็คิดตก และเมื่อคิดตกก็ไม่ทุกข์ไม่เครียดยิ่งตอนที่ละครที่เขาร่วมแสดงออกอากาศแล้วได้รับเสียงตอบรับในทางบวก เขายิ่งสบายใจและอยากทำอะไรเพื่อเป็นการไถ่โทษที่ทำให้เพื่อนร่วมวงต้องทนกับบรรยากาศอึมครึมเพราะเขามาทั้งวัน

เขากดติดตามเจ้าของทวีตนั้นไว้ด้วยแอคเคาต์ที่ปลอมเป็นแฟนคลับ ดูเหมือนอีกคนจะชื่นชอบผลงานของ F Tone และของเขาพอสมควรจากการตามอ่านทวีตย้อนหลังหลายเดือน แต่ยิ่งอ่าน โฮคุโตะยิ่งนึกถึงคนที่อยู่ในความทรงจำจนเกิดความรู้สึกอยากจะเข้าไปทักทายด้วย ทั้งที่ปกติเขาเป็นคนขี้อายที่ไม่กล้าเข้าไปคุยกับใครก่อน

แต่สุดท้ายเขาก็เข้าไปทำความรู้จักและกลายเป็นเพื่อนในทวิตเตอร์กับเจ้าของทวิตเตอร์นาม NorthStarInTheSky จนได้

ลิวอิส เจสซี่วางแผ่นซิงเกิลที่เพิ่งซื้อมาหมาด ๆ ลงบนโต๊ะรับแขกในห้องนั่งเล่น  ตามด้วยร่างสูงที่ทิ้งตัวลงบนโซฟานอนเหยียดยาวพลางคลายเนกไทที่คอให้หลวมขึ้นพร้อมปลดกระดุมเม็ดบนสุด ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมไปหยิบเอาแท็บเล็ตของตัวเองออกมาเช็คทวิตเตอร์

แต่ไหนแต่ไรมา เจสซี่ไม่คิดจะเล่นทวิตเตอร์เลยสักนิด กระทั่งเขาเห็นข่าววงดนตรีน้องใหม่ที่กำลังจะเดบิวต์จากค่ายไอดอลชื่อดัง ทำให้หนุ่มลูกครึ่งอเมริกาตัดสินใจเริ่มเล่นทวิตเตอร์เพื่อติดตามข่าวสาร และตอนนี้เขาก็เล่นทวิตเตอร์รวมถึงเป็นแฟนคลับของวง F Tone มาได้สามปีแล้ว

ถ้าถามเขาว่าทำไมเขาถึงชอบวงนี้ เขาสามารถตอบได้ไม่ยากเลยว่าเขาชอบแนวเพลงของวงนี้ ที่เน้นเพลงร็อกเป็นหลัก ทั้งยังชอบเมโลดี้ที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว รวมไปถึงไม่ได้เป็นวงที่มีดีแค่เล่นดนตรี แต่ยังมีความสามารถอื่น ๆ อีก อย่างเคียวโมโตะ ไทกะที่เล่นละครเวที หรือมัตสึมุระ โฮคุโตะที่เล่นละครด้วยอย่างไรเล่า

โดยไม่ได้บอกว่าส่วนหนึ่งเป็นเพราะเขาชื่นชอบมือคีย์บอร์ดของวงมาตั้งแต่ก่อนจะเดบิวต์แล้ว

เขาเห็นโฮคุโตะในทีวีเวลาที่ไปเต้นเป็นแบ็คแดนเซอร์ให้วงรุ่นพี่ในค่ายเวลาไปออกรายการเพลงต่าง ๆ เจสซี่ที่สะดุดตากับเด็กคนนี้ จึงได้ตามดูงานของอีกคนจากการให้สัมภาษณ์ในนิตยสารหรือรายการต่าง ๆ แล้วสุดท้ายเขาก็กลายเป็นแฟนคลับของคนอายุน้อยกว่าโดยปริยาย

เขาชอบความพยายามไม่ยอมแพ้นั่น เขาชอบความขี้อายอย่างคาดไม่ถึงที่ดูขัดกับภาพลักษณ์เท่ ๆ โดยเฉพาะเวลาที่ได้เห็นอีกฝ่ายไม่ว่าจะในนิตยสารหรือทีวี มันก็มักจะทำให้เขานึกถึงความทรงจำเก่า ๆ ตั้งแต่สมัยเขาอยู่มัธยมปลาย

เขาอดอมยิ้มไม่ได้ เมื่อสายตามองเห็นเด็กหนุ่มรุ่นน้องที่ห่างกันสองชั้นปีกำลังขะมักเขม้นเลือกหนังสืออยู่ในชั้นหนังสือที่รายเรียงกันในห้องสมุด

ตั้งแต่เขาโดนครูบรรณารักษ์ที่เป็นญาติกันขอให้มาเป็นบรรณารักษ์ผู้ช่วยในตอนเย็นหลังเลิกเรียน เขาก็เห็นเด็กคนนี้มาห้องสมุดตลอดแทบทุกวัน มาหาหนังสืออ่านบ้าง มานั่งทำงานบ้าง ตั้งแต่สมัยที่อีกฝ่ายยังเป็นเด็กม.ต้นด้วยซ้ำ

เขาพอจะได้ยินมาจากเพื่อนสนิทที่เป็นเจ้าพ่อกรมข่าวมาบ้างว่าเด็กคนนี้ค่อนข้างเป็นที่นิยมในหมู่สาว ๆ ทั้งในและนอกโรงเรียนด้วยท่าทางนิ่ง ๆ ที่ดูเข้าถึงยาก แต่ภาพที่เขาเห็นตรงหน้ากลับเป็นแค่เด็กหนุ่มที่เผลอยิ้มจนเห็นเขี้ยวเวลาที่เจอหนังสือที่ถูกใจเท่านั้นและก็ทำให้เจสซี่อดคิดขึ้นมาไม่ได้

น่ารักดีแฮะ

เจสซี่ยิ้มบางให้กับภาพในความทรงจำ แล้วหันกลับมาสนใจทวิตเตอร์ในหน้าจอแท็บเล็ตต่อ  ในไทม์ไลน์ไม่มีอะไรมาก จะมีก็แต่เพื่อนในโลกออนไลน์คนหนึ่งส่งข้อความมาถามเขาว่าซื้อแผ่นเพลงซิงเกิลใหม่ของ F Tone แล้วหรือยัง

เขาพิมพ์ตอบกลับไปว่าซื้อแล้ว แต่ยังไม่ได้ฟัง แล้วก็ส่งสติ๊กเกอร์เยาะเย้ยกลับไปเล็กน้อย เมื่อทางนั้นตอบกลับมาเชิงบ่นว่ายังหาเวลาไปซื้อไม่ได้

เจ้าของทวิตเตอร์ชื่อ ForeverTONE เป็นเพื่อนในโลกทวิตเตอร์เพียงคนเดียวของเจสซี่ เขาไม่ค่อยกล้าเข้าไปคุยกับแฟนคลับคนอื่นเท่าไหร่นัก มีเพียงคนนี้คนเดียวที่เข้ามาทักเขาหลังจากที่เขาทวีตรูปที่แคปมาจากที่เขาพิมพ์ลงในมือถือหลังจากคอนเสิร์ตเมื่อครึ่งปีก่อนที่มีคนออกมาวิจารณ์มือคีย์บอร์ดหนุ่มว่าไม่ดีพอจะเข้าไปอยู่ในวง

พอเห็นคำพูดพวกนั้นแล้ว เขาก็อดไม่ได้ที่จะเขียนอะไรสักอย่างให้คนที่เขากังวลว่าจะเสียกำลังใจจนท้อ

เจสซี่เผลอหัวเราะเสียงดัง เมื่อคนโดนเยาะเย้ยพิมพ์โวยวายยาวเหยียดตอบกลับมาหลายทวีต เขาส่งอีโมติคอนหน้าคนหัวเราะส่งไปให้ แล้วเปลี่ยนเรื่องไปถามว่าอีกฝ่ายได้ดูรายการเพลงเมื่อวานแล้วหรือยังแทนและระหว่างรอให้อีกคนตอบกลับมา เขาก็วางแท็บเล็ตลง ลุกขึ้นและเดินไปทำอาหารเย็นกิน

เขาเป็นวิศวกรในบริษัทแห่งหนึ่ง มีรายรับค่อนข้างมั่นคงเพราะเขาได้เปรียบด้านภาษาจากการที่มีพ่อเป็นครูสอนภาษาอังกฤษชาวอเมริกา และเพราะบริษัทที่สั่งย้ายเขาจากสาขาย่อยที่ชิสึโอกะมาที่สาขาใหญ่ในโตเกียว พลอยทำให้เขาต้องออกมาอยู่คนเดียวตั้งแต่สองปีก่อน ชีวิตหนุ่มโสดที่ไม่มีแฟนสาวมาคอยดูแลก็ต้องจัดการเองหมดทุกอย่างตั้งแต่ซักผ้ายันทำกับข้าว

ร่างสูงนั่งกินข้าวไป พลางกดเปิดเพลงใหม่ที่เพิ่งซื้อมาฟัง เขาเคยฟังเพลงนี้มาก่อนแล้วในรายการเพลงเมื่อวาน แต่ยังไม่เคยได้ฟังแบบที่ไม่มีเสียงรบกวนอื่น ๆ เขาลงความเห็นว่าเพลงนี้คนเขียนเนื้อร้องคงไม่พ้นโฮคุโตะแน่นอน เพราะเนื้อหาของเพลงที่พูดถึงคนรักที่ไม่มีโอกาสได้อยู่ด้วยกัน แต่ก็ยังคงเป็นแรงผลักดันให้ก้าวเดินต่อไปได้ เพลงที่เกี่ยวกับความรักที่ไม่สมหวังเป็นสไตล์ประจำตัวของนักดนตรีหนุ่ม แม้ว่าตัวคนเขียนจะเคยให้สัมภาษณ์ไว้ว่าเจ้าตัวหลงรักเรื่องราวแบบนี้มาจากนิยายที่ชอบมากที่สุดก็ตาม แต่เจสซี่มักจะแอบคิดทุกครั้งที่ได้ยินเพลงที่โฮคุโตะแต่งว่าเจ้าตัวคงเขียนให้คนรักที่คงไม่ได้อยู่ด้วยกันเพราะเหตุผลอะไรสักอย่างมากกว่า เพราะเนื้อหามันตรงกับความรู้สึกของคนที่แอบรักใครสักคนที่ไม่อาจอยู่ข้างๆด้วยได้อย่างเขาเหลือเกิน

หลังเก็บกวาดจานกินข้าว และอาบน้ำอาบท่าจนเรียบร้อยแล้ว เจสซี่ก็เดินกลับมายังแท็บเล็ตที่ถูกวางทิ้งไว้บนโซฟา หยิบติดมือเข้าไปในห้องนอนด้วย

เขาเปิดทวิตเตอร์ดูอีกครั้ง ForeverTONE ตอบกลับมาแล้ว อีกฝ่ายตอบว่าดูแล้ว และถามเขากลับว่าเขาดูแล้วหรือยัง คิดว่าอย่างไรบ้าง ซึ่งเจสซี่ก็พิมพ์ตอบไปตามที่คิด

พวกเขามักนั่งวิเคราะห์กันถึงงานต่าง ๆ ของวงในทวิตเตอร์เสมอ ไม่ว่าจะงานเพลง ละคร ละครเวที หรืองานอื่น ๆ ที่มีการเผยแพร่ออกสู่สาธารณชน ทางโน้นมักเอ่ยถามความคิดเห็นของเขา ส่วนเขาเองก็เป็นพวกชอบคิดวิเคราะห์ พอมีเพื่อนที่น่าจะคุยกันได้ก็เผลอวิจารณ์ไปเสียยืดยาว อีกคนเองก็รับฟังและนั่งถกเถียงด้วยกันได้โดยไม่เอียงเข้าข้างวงที่ชอบมากเกินไปจนเกิดเป็นอคติบังตาขวางหู ทำให้เจสซี่ค่อนข้างชอบเพื่อนคนนี้มากขึ้นทุกที

ครั้งนี้เขาว่าเรื่องเครื่องเสียงของรายการที่ดูเหมือนจะมีปัญหาตอนช่วงที่ F Tone ขึ้นแสดงเป็นประเด็นหลัก เช่นเดียวกันเพื่อนในโลกออนไลน์ก็เห็นด้วยและถามเขาเกี่ยวกับเรื่องตัวเพลงต่อซึ่งเขาก็แสดงความคิดเห็นอย่างเต็มที่

ชายหนุ่มลูกครึ่งค่อนข้างมั่นใจว่าตัวเองไม่สามารถไปตำหนิเรื่องเนื้อเพลงบางจุดที่น่าจะปรับให้สละสลวยกว่านี้ หรือบ่นเรื่องทำนองบางท่อนที่อาจไม่ตรงใจเขากับแฟนคลับคนอื่น ๆ ได้ ถ้าขืนพูดไปก็มั่นใจได้เลยว่าเขาโดนถล่มเละเทะเป็นแน่นับว่าเป็นโชคดีของเจสซี่ที่เพื่อนคนนี้มีนิสัยเดียวกันกับเขา ถึงเข้ากันได้ดีเหมือนกับที่เด็กคนนั้นเคยทำ

“พี่คิดว่าหนังสือเล่มนี้เป็นยังไงบ้างครับ” เด็กหนุ่มรุ่นน้องว่าพลางบุ้ยใบ้มาทางนิยายสืบสวนสอบสวนที่เขาอ่านอยู่

“อ่านไปแล้วไม่ใช่เหรอน่ะ”

“ครับ แต่ผมอยากรู้ว่าพี่คิดยังไงบ้างนี่นา”

“ก็สนุกดีนะ แต่ติดที่อ่านยากไปหน่อย มีรายละเอียดอื่น ๆ ที่ไม่เกี่ยวข้องอยู่มากเกินไป ทำให้คนอ่านหลงประเด็นเอาง่าย ๆ”

“แต่พวกรายละเอียดพวกนั้นก็นำไปสู่บทสรุปไม่ใช่เหรอครับ”

“นั่นสินะ แล้วที่นายอ่านอยู่ล่ะ เป็นยังไงบ้าง” เขาว่าพลางมองนิยายรักโรแมนติกใส ๆ ที่ไม่เข้ากับคนอ่านที่เป็นผู้ชายอกสามศอกเลยสักนิด แต่เขาคงไม่พูดอะไรมากเกี่ยวกับความชอบของเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หรอก ของแบบนี้มันก็แล้วแต่รสนิยมของแต่ละคนนั่นล่ะ

“สนุกครับ นี่ผมลุ้นมากเลยว่าคู่พระนางจะได้กลับมาอยู่ด้วยกันรึเปล่า ตอนนี้นิยายเรื่องนี้กลายเป็นเรื่องที่ผมชอบที่สุดไปแล้วล่ะ” คนอายุน้อยกว่าว่าพร้อมรอยยิ้มเห็นเขี้ยวอย่างที่เจสซี่ชอบมาตลอด

เขายิ้ม เผลอยื่นมือไปลูบหัวอีกคนเบา ๆ “สนุกก็ดีแล้วแหละเนอะ”

แจ้งเตือนในทวิตเตอร์เด้งขึ้นมาอีกครั้งให้เขากดเปิดดู แล้ววิศวกรหนุ่มก็ได้ส่ายหน้าให้กับหน้าจอมือถือที่ฉายรูปฮันนี่โทสต์ที่เจ้าของทวิตเตอร์ ForeverTONE ทวีตพร้อมเมนชั่นชื่อเขาและบอกว่า “ฮันนี่โทสต์อร่อยมาก~”

เจสซี่กดส่งรูปไดฟุคุสตรอเบอร์รี่ที่เพิ่งทำเองเมื่อวานซืนไปแทนคำตอบ และก็ได้ฟีดแบ็กกลับมาเป็นข้อความโอดครวญเพราะความอยากกินของคนที่น่าจะกำลังกินขนมปังอยู่ เขาจึงบอกไปว่ามีที่บ้านอีกตั้งเยอะ ผลไม้ก็สด ทั้งยังอร่อยมากด้วย ซึ่งผลลัพธ์ที่ได้ก็ทำให้เขาแอบสะใจอยู่ไม่น้อย เขาตั้งใจจะส่งอีโมติคอนกลับไปเป็นการปิดท้าย แต่กลับมีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาเสียก่อน

“มีอะไรรึเปล่า โคจิ” โคจิ ยูโกะ เพื่อนซี้ของเขาโทรมา ทำให้เขากดรับอย่างไม่คิดอะไรมาก พวกเขาสนิทกันมาตั้งแต่ตอนอยู่ปีหนึ่ง แม้ว่าจะเรียนจบมาได้เกือบสามปีแล้วแต่พวกเขาก็ยังสนิทกันเหมือนเดิม

//พรุ่งนี้ว่างมั้ย จะชวนไปกินข้าวกัน//

“ก็ได้อยู่นะ แล้วคิชิล่ะ ไปด้วยกันมั้ย” เจสซี่ถามถึงเพื่อนร่วมก๊วนอีกหนึ่งคนที่เกาะกลุ่มอยู่ด้วยกันกับพวกเขาอย่างเหนียวแน่นมาตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัย

//ไป ๆ หมอนั่นเป็นคนต้นคิดล่ะ แต่มันฝากฉันโทรหานายด้วย เพราะแบตมือถือจะหมด ตกลงไปใช่ปะ//

“ไปสิ แล้วเจอกันที่ไหนล่ะ ที่เดิม?”

//อือ ที่เก่าเวลาเดิมนั่นแหละ แล้วเจอกัน//

“เจอกัน”

เจสซี่ยิ้มบาง พรุ่งนี้ที่กะว่าจะใช้เวลานั่งอ่านหนังสือคงไม่ได้ทำแล้ว แต่การได้ไปกินข้าวกับเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันมานานก็เป็นสิ่งที่น่าดีใจสำหรับเขาที่หลังจากเรียนจบมาก็หาเวลาเจอเพื่อนได้น้อยเหลือเกิน

แต่เขาก็ลืมเรื่องสำคัญไปอย่างหนึ่งเหมือนกัน

“เมื่อไหร่นายจะมีแฟนน่ะ” คำถามยอดฮิตถูกส่งมาจากคิชิ ยูตะ เพื่อนร่วมแก๊งที่ตัวเตี้ยที่สุดในกลุ่มทำให้เจสซี่ตัดสินใจหันไปหายูโกะเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่สายตาอยากรู้เต็มที่ที่มองตอบกลับมาเล่นเอาร่างสูงรู้สึกเหมือนไร้ที่พึ่ง

“อ่า ก็ยังไม่อยากมีน่ะ” เขาตอบกลาง ๆ แล้วพยายามบ่ายเบี่ยงเปลี่ยนเรื่อง ทั้งหันไปเรียกบริกรมาเติมน้ำ และถามเพื่อน ๆ ว่าอยากทานอะไรเพิ่มอีกหรือไม่ แต่ยูโกะที่วกเรื่องกลับมาที่เดิมก็ทำให้เจสซี่อยากจับหัวเพื่อนจุ่มลงไปในหม้อชาบูแทนเนื้อมันเสียเดี๋ยวนั้น ทำไมทุกครั้งที่เจอหน้ากันแต่ละคนถึงได้ชอบถามเขาเรื่องนี้กันจังนะ

“แล้วตกลงว่าไง เมื่อไหร่จะมีแฟน”

“ก็บอกแล้วไงว่ายังไม่อยากมี เลิกพูดถึงเรื่องนี้เถอะน่า”

“แต่ฉันเสียดายความหล่อนายอะ ถ้าฉันหน้าตาดีได้สักครึ่งของนายบ้างฉันจะหาแฟนสวย ๆ มาควงสักคน” ยูตะว่าพลางคีบชิ้นเนื้อจุ่มน้ำจิ้มแล้วเอาเข้าปากด้วยหน้าตาเซ็งเล็ก ๆ แต่เจสซี่ก็พอจะเห็นแววตาวูบไหวของเพื่อนอยู่ราง ๆ ก่อนที่มันจะจางไปอย่างรวดเร็ว และนั่นก็ทำให้ชายหนุ่มลูกครึ่งเริ่มเข้าใจอะไรขึ้นมาลาง ๆ

“มีปัญหากับยูกะเหรอ” เขาถามช้า ๆ ไม่แน่ใจว่าควรพูดถึงดีมั้ยยูกะเป็นแฟนของยูตะ ทั้งคู่คบกันมาได้เกือบปีแล้ว อันที่จริงทั้งเจสซี่และยูโกะก็เห็นคนทั้งคู่คบกันดีมีความสุขมาโดยตลอดกระทั่งช่วงหลัง ๆ ที่เริ่มมีปัญหาทะเลาะกันบ่อย ๆ

“เลิกแล้วล่ะ… เขาไปมีคนใหม่ว่ะ” ยูโกะโอบไหล่เพื่อนที่วางตะเกียบลงกับจาน ท่าทางซึม ๆ ที่พวกเขาไม่เคยชินจากเพื่อนสนิทที่ร่าเริงที่สุดในกลุ่ม ทำให้คนมองสองคนรู้สึกแย่ไปพอควร

“ไม่เป็นไรนะ อย่างนายน่ะหาใหม่ได้อยู่แล้ว”

เจสซี่มองภาพของยูโกะที่กำลังปลอบยูตะแล้วอดนึกสงสัย ระหว่างคบกันแล้วเลิกกันทีหลังอย่างยูตะ หรือไม่สามารถสารภาพรักได้เลยอย่างเขา อันไหนมันจะเจ็บกว่ากัน

สุดท้ายแล้วการมานั่งกินข้าวด้วยกันของพวกเขาก็กลายเป็นการนั่งปลอบใจเพื่อนไปเสียอย่างนั้น แต่เจสซี่ก็คิดว่าดีแล้วที่ยูตะเลือกที่จะมาหาพวกเขา ไม่ได้หมกตัวนั่งร้องไห้เศร้าอยู่คนเดียวแล้วไม่บอกใครเลยว่าเกิดอะไรขึ้น

ขากลับ ยูโกะตัดสินใจลากเอายูตะกลับไปด้วย โดยบอกว่าไม่อยากให้อีกคนอยู่คนเดียว เจสซี่จึงเสนอตัวไปค้างบ้านยูโกะด้วยอีกคน แต่ยูโกะก็ปฏิเสธว่าไม่เป็นไร เขาคนเดียวคงพอดูยูตะได้อยู่ คนอกหักที่พยายามทำตัวร่าเริงเลยโวยวายเล็กน้อยพอเป็นพิธี แล้วก็โดนยูโกะลากหายไป

ระหว่างนั่งรถกลับคอนโด ชายหนุ่มลูกครึ่งก็เผลอคิดถึงเรื่องราวของตัวเอง

หลายคนรอบตัวชอบถามเขาว่าเมื่อไหร่จะมีแฟน เขาตอบไม่ได้ ไม่ใช่ว่าไม่อยากมี เพียงแต่คนที่อยากให้มาอยู่เคียงข้างเป็นคนที่เขาไม่อาจดึงมาอยู่ข้างกันได้ก็เท่านั้น แล้วเขาก็ยังเลิกรักคน ๆ นั้นไม่ได้ เขาจึงยังไม่คิดจะมีแฟน แต่เจสซี่ไม่ได้นึกเดือดร้อนหรือเสียใจอะไร เพราะถึงจะยังรัก ทว่าเวลามันผ่านมานานจนความเจ็บมันจางไปมากแล้วเขาในตอนนี้แค่รักไปเรื่อย ๆ เท่านั้น

โทรศัพท์ในมือเขาสั่นเรียกให้เจสซี่กลับมาสู่โลกความจริง เมื่อเขาปลดล็อกโทรศัพท์ดู จึงได้เห็นว่าเป็นแจ้งเตือนว่าเพื่อนในโลกทวิตเตอร์ส่งรูปแผ่นเพลงใหม่ของวง F Tone มาให้ ท่าทางอีกฝ่ายจะหาเวลาไปซื้อมาได้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

วิศวกรหนุ่มส่งยิ้มให้กับแคปชั่นที่อีกคนเมนชั่นถึงเขาว่า “ได้มาแล้วล่ะ จะเปิดฟังละนะคร้าบบ~” เจ้าของทวิตเตอร์ ForeverTONE ช่างเป็นคนที่ร่าเริงได้ตลอดจริง ๆ

เขาไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่าส่งอีโมติคอนหน้ายิ้มกลับไปรอคอยให้ทางนั้นตอบกลับมา แล้วพวกเขาก็เริ่มคุยกัน

นอกจากโฮคุโตะแล้ว บางทีคนที่เขากำลังสนทนาด้วยอาจจะเป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่ทำให้เขาลืมรักครั้งนั้นไม่ลง

เจสซี่มักรู้สึกได้ถึงความคุ้นเคยบางอย่างที่ผ่านมาจากข้อความต่าง ๆ วิธีการใช้คำ วิธีการวิเคราะห์สิ่งต่าง ๆ รวมไปถึงสิ่งที่อีกฝ่ายชอบ ไม่ว่าจะเป็นอาหาร เพลง หรือหนังสือ มันชวนให้เขาคิดถึงคนในความทรงจำคนนั้นเหลือเกิน ทั้งสองคนเหมือนกันมากจนบางครั้งเขาก็เผลอคิดไปว่าเขากำลังคุยอยู่กับคนที่ตัวเองคิดถึง แม้เขาจะรู้อยู่แก่ใจว่ามันเป็นไปไม่ได้ก็ตาม

ชายหนุ่มหยุดพิมพ์ตอบโต้ไปมาเมื่อรถประจำทางใกล้จะมาถึงจุดหมาย เขาเก็บโทรศัพท์มือถือลง พลางสะบัดหัวไล่ความคิดแปลก ๆ ออกไปให้หมด ย้ำกับตัวเองอีกเป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ว่าเพื่อนทางทวิตเตอร์ของเขาไม่มีทางเป็นคนเดียวกันกับคนคนนั้นเด็ดขาด

โฮคุโตะฮัมเพลงในลำคอเบา ๆ ขณะส่งรูปถ่ายมินิโฟโต้บุ๊คของวงที่แถมไปกับซิงเกิลใหม่ที่เพิ่งวางแผงแล้วกดส่งไปทางทวิตเตอร์ โดยไม่ลืมที่จะเมนชั่นถึงเพื่อนที่กำลังนั่งคุยกันอยู่ด้วย เขาค่อนข้างมั่นใจว่าเจ้าของทวิตเตอร์ NorthStarInTheSky ไม่ได้มินิโฟโต้บุ๊คอันนี้เป็นแน่ เพราะอีกคนไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้เลย

ตามคาดอีกฝ่ายโวยวายกลับมายกใหญ่ว่าตนอุตส่าห์ไปซื้อตั้งแต่วันแรกที่ซิงเกิลวางแผงแต่ไม่ได้ ขณะที่เขา (ซึ่งทางนั้นเข้าใจว่าไปซื้อทีหลัง) กลับได้มาครอบครอง และนั่นก็ทำให้โฮคุโตะแอบรู้สึกสะใจเล็กน้อย ถือเสียว่าเป็นการเอาคืนจากที่ชอบเยาะเย้ยเขาเรื่องแผ่นซิงเกิลอันก่อนที่เขาจงใจบอกว่าไปซื้อมาทีหลังก็แล้วกัน

ก็เขาไปซื้อมาเองทีหลังอีกฝ่ายจริง ๆ แต่แผ่นแรกพร้อมของแถม เขาที่เป็นสมาชิกของวงย่อมได้มาตั้งแต่ก่อนวางแผงแล้ว

โฮคุโตะไม่ได้รู้สึกตัวเลยสักนิดว่าตัวเองกำลังยิ้มกว้างกระทั่งจูริว่าขึ้น

“ฉันว่าโฮคุโตะมันต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ เลยอะ นั่งดูมือถือแล้วหัวเราะก็เป็นด้วย”

ชินทาโร่กับไทกะไม่ได้ตอบอะไรเพียงแต่พยักหน้าแสดงความเห็นด้วยเท่านั้น  โฮคุโตะจึงหันกลับไปตอบโต้

“แล้วทำไมเล่า”

“เปล๊า! ก็แค่คิดเล่น ๆ ว่านายกำลังแอบคุยกับสาวที่ไหนไม่บอกกันรึเปล่า”

“จะบ้ารึไง!! ฉันคุยกับแฟนคลับเว้ย ผู้ชายด้วย ไม่มีสาวที่ไหนให้หมกทั้งนั้นแหละ” คราวนี้เป็นทีของไทกะบ้าง เจ้าของใบหน้าหวานเดินไปนั่งบนโซฟาข้าง ๆ มือคีย์บอร์ดที่เขยิบหนีไปอีกทางโดยไม่รู้ตัว แล้วเริ่มไล่ต้อนอีกฝ่าย

“แล้วทำไมต้องขึ้นเสียงสูงล่ะ หรือว่าแอบมีอยู่จริง ๆ”

“ก็บอกแล้วไงว่าไม่มี ขึ้นเสียงสูงที่ไหนกันล่ะ” ชินทาโร่เดินมาคว้าเอามือถือของโฮคุโตะจากมือเจ้าของออกมาแล้วสไลด์ดูทันที โดยมีจำเลยนั่งมองด้วยสายตาบ่งชัดว่าระอาในความอยากรู้อยากเห็นของเพื่อนร่วมวงไม่น้อย

“ไรว้า ผู้ชายนี่นา” ว่าแล้วก็ส่งมือถือต่อให้จูริที่รับไปดูกับไทกะ ไม่ได้สนใจมือของโฮคุโตะที่ยื่นออกมาจะรับของคืนเลยสักนิด ให้ชายหนุ่มนั่งหน้ามุ่ยไม่สบอารมณ์ ลุกหนีไปหาหนังสือมาอ่านแก้เซ็ง เอาตามใจปล่อยให้เพื่อนรื้อโทรศัพท์ล้วงข้อมูลตามชอบ บอกแล้วว่าเขาคุยอยู่กับแฟนคลับผู้ชาย ไม่ได้แอบหมกแฟนหมกสาวอะไรทั้งนั้น ไม่เชื่อกันนักก็ไปไล่ดูเอาเองแล้วกัน เขาขี้เกียจแก้อะไรแล้ว

แต่ไม่ทันที่เขาจะได้เปิดหน้าหนังสือออกอ่านอย่างที่ตั้งใจ ไทกะก็พูดขึ้นมาเสียก่อน

“หรือนายจะคบกับเขาอยู่จริง ๆ” คนโดนเข้าใจว่าแอบไปมีแฟนเป็นผู้ชายด้วยกันแทบสำลักน้ำลายตัวเอง หันกลับไปว้ากอย่างลืมตัว

“นายจะบ้าเรอะ!! ฉันผู้ชาย เขาก็ผู้ชาย แล้วจะไปคบกันยังไง”

ไทกะยักไหล่ แล้วเอ่ยต่อ “แล้วไง ผู้ชายกับผู้ชายรักกันคบกันมีเยอะแยะ แล้วดูพวกนายดิคุยกันซะมุ้งมิ้งขนาดนี้ ไม่ให้คิดแบบนี้จะให้คิดแบบไหนล่ะ”

“ก็คิดว่าเป็นเพื่อนคุยกันไงเล่า… แล้วนายก็เลิกส่องได้แล้วจูริ เอามานี่” โฮคุโตะพูดอย่างหงุดหงิด เดินไปดึงมือถือตัวเองคืนจากมือเพื่อนที่ยังสไลด์อ่านไม่เลิก

“โห่ แซวนิดดูหน่อยไม่ได้เลยนะ”

เสียงบ่นหงุงหงิงจากเพื่อนทำให้โฮคุโตะถอนหายใจยาวทีหนึ่งแล้วตอบโต้บ้าง

“ก็ที่พวกนายพูดมันเรื่องจริงที่ไหนล่ะ มันไม่ได้เสียแค่ฉันคนเดียว แต่กับพี่คนนั้นก็ด้วย อีกอย่าง ถ้าเผลอมีใครมาได้ยินแล้วเข้าใจผิด เอาไปพูดจะแย่เอาได้นะ”

“คร้าบ ๆ รู้แล้วคร้าบบบ วันหลังจะระวังนะครับ ลีดเดอร์”คนถูกล้อเลียนเขกหัวเพื่อนร่วมวงกันไปคนละทีอย่างหมั่นไส้ เขาไม่ชอบให้ใครมาเรียกเขาว่าหัวหน้า อันที่จริงเขาไม่อยากรับตำแหน่งนี้ แต่เพื่อนร่วมวงคนอื่น ๆ กลับพร้อมใจกันโยนตำแหน่งนี้มาให้ เขาจึงเลือกที่จะไม่พูดถึงจนน้อยคนนักที่จะรู้ว่า F Tone มีหัวหน้าวงเหมือนกัน

โฮคุโตะมองบทสนทนาระหว่างเขากับเพื่อนในทวิตเตอร์ก่อนจะตัดสินใจว่าเขาควรเพลา ๆ การติดต่อกับเพื่อนคนนี้ลงบ้างเสียแล้ว

แต่ความคิดก็ยังคงเป็นแค่ความคิด

เพราะไม่กี่วันถัดมาโฮคุโตะก็เพิ่งระลึกตัวได้ว่าตัวเองยังคงกดมือถือ ทวีตคุยกับอีกฝ่ายอย่างสนุกสนานเช่นเดิม เขากดส่งสติ๊กเกอร์ให้อีกคน พร้อมกับรอคำตอบกลับอย่างใจจดใจจ่อ ลึก ๆ แล้วเขาพอจะรู้ตัวเองดีว่าทำไมถึงได้ติดเพื่อนใหม่คนนี้มากนัก

แต่ไหนแต่ไรมาโฮคุโตะไม่ค่อยมีเพื่อนที่สนิทกันมากสักเท่าไหร่ นอกจากสมาชิกวง F Tone แล้ว ก็มีเพื่อนที่สนิทกันมาตั้งแต่สมัยมัธยมอยู่อีกแค่สามสี่คนเท่านั้น แต่ด้วยความที่เขาชอบเข้าไปหาหนังสืออ่านในห้องสมุดอยู่ตลอด ทำให้เขาได้เจอกับรุ่นพี่คนหนึ่งที่เป็นคนผลักดันให้เขาได้มายืนอยู่ในจุดนี้

เขายอมรับว่าเขาแอบชอบรุ่นพี่ใจดีคนนั้น ชอบรอยยิ้มอ่อนโยนที่ส่งมาให้ แต่เขาไม่ได้บอกเรื่องนี้ออกไป มันต้องใช้เวลามากพอสมควรกว่าจะทำใจได้ว่าตัวเองชอบผู้ชายสักคน แล้วที่สำคัญ อีกคนจะคิดอย่างไร จะโอเคหรือจะรังเกียจก็ไม่รู้ โฮคุโตะจึงตัดสินใจเก็บเรื่องนี้เอาไว้เป็นความลับกระทั่งขาดการติดต่อกับรุ่นพี่ใจดีคนนั้น

แต่เหมือนเขื่อนที่เก็บกักความรู้สึกของเขามันค่อย ๆ กร่อนลงช้า ๆ ซึ่งสาเหตุก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคนใช้ทวิตเตอร์ NorthStarInTheSky นั่นเอง

นักดนตรีหนุ่มรู้สึกมาโดยตลอดว่าคนที่เขาชอบเข้าไปพูดคุยด้วยเหมือนกับคนในความทรงจำมากกว่าที่เคยคิดไว้แต่แรก มากจนเขาอดสงสัยไม่ได้ว่าเป็นคนเดียวกันรึเปล่า แต่เขาก็ปัดความคิดนั้นทิ้งไป คนที่รักความสันโดษแล้วยังชอบอ่านหนังสือเป็นชีวิตจิตใจแบบนั้นคงไม่ได้สนใจฟังเพลงร็อกอย่างจริงจัง และประกาศตัวเป็นแฟนคลับใครสักคนผ่านทางโซเชียลเน็ตเวิร์กอย่างแน่นอน

เขาทวีตตอบโต้กันไปมาอยู่สักพักแล้วเก็บมือถือลงกระเป๋ากางเกง มองออกไปนอกหน้าต่างรถยนต์ที่กำลังพาเขาไปยังสถานที่ถ่ายแบบลงนิตยสารอย่างเลื่อนลอย ภาพของทะเลสีครามกับท้องฟ้าสดใสที่ปรากฏแก่สายตาทำให้เขาเผลอคิดถึงวันที่เขาได้ไปเที่ยวทะเลกับรุ่นพี่คนสำคัญเพียงสองคนอย่างไม่ได้ตั้งใจ

วันนั้นเป็นวันที่ฟ้าเปิด แสดงอาทิตย์ส่องลงมากระทบกับผืนน้ำสวย บริเวณนี้เป็นชายหาดที่ให้บรรดานักท่องเที่ยวได้เข้ามาจับจองหาที่นั่งปักร่มอาบแดด คนค่อนข้างเยอะพอสมควรเพราะเป็นช่วงปิดเทอมหน้าร้อน

รุ่นพี่ที่เป็นคนชวนเขามาพาเขาไปอีกทาง หาดเล็กกว่า แต่คนน้อยกว่า มีเพียงคนไม่กี่กลุ่มที่นั่งกันอยู่ เขาช่วยคนอายุมากกว่าปูเสื่อแล้วนั่งมองดูคลื่นที่ซัดเข้าหาฝั่งเป็นระลอก ก่อนจะสะดุ้งเมื่อมือหนาเอากระป๋องน้ำอัดลมเย็น ๆ มาทาบเข้ากับแก้มเขา

เขาโวยวายแต่คนขี้แกล้งก็เอาแต่หัวเราะ และเมื่อเห็นว่าเขาโกรธ ผู้ช่วยบรรณารักษ์ก็เลยเปิดกระป๋องน้ำยื่นให้ แม้ปากจะบอกขอโทษกลั้วหัวเราะอยู่ก็ตาม

“ไปเล่นน้ำกัน”

“ครับ?”

“เล่นน้ำไง เล่นน้ำมาถึงนี่ทั้งทีไม่ได้เล่นน้ำก็น่าเสียดายแย่

โฮคุโตะถูกดึงกลับออกจากห้วงคิดเมื่อชินทาโร่ที่ถูกจูริกับไทกะรุมแกล้งส่งเสียงเอะอะโวยวายดังลั่นรถตู้ เขาขยับเอี้ยวตัวหันไปมอง ชินทาโร่โดนจูริจับแขนไว้ทั้งสองข้าง โดยมีไทกะจี้เอวอีกคนอย่างสนุกสนาน เขาส่ายหน้าน้อย ๆ แล้วส่งยิ้มบางที่เจือคำขอโทษไปให้กับผู้จัดการวงที่หันกลับมามองเช่นกัน

กว่าจะถึงสถานที่ถ่ายแบบ ชินทาโร่ก็ร้องตะโกนจนเสียงแหบแห้งไปแล้ว ไทกะกับจูริจึงรีบวิ่งไปเอาน้ำจากในกระเป๋ามารินใส่แก้วส่งให้อย่างพยายามไถ่โทษ ซึ่งก็ดูเหมือนว่าจะได้ผลเพราะหน้างอ ๆ นั่นกลับมาสดใสเหมือนเดิม

มือคีย์บอร์ดหนุ่มหยิบเอาโทรศัพท์มือถือออกมาถ่ายรูปทะเลสวย ๆ แล้วอัพเดทลงทวิตเตอร์ออฟฟิเชียล ติดแคปชั่นเท่ ๆ ไปเล็กน้อย แล้วเดินไปแต่งหน้าเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมถ่ายแบบ

การถ่ายแบบครั้งนี้เน้นแสดงความเป็นกันเองและความสนิทสนมกันระหว่างสมาชิกในวง สตาฟจึงให้พวกเขาเล่นน้ำ หรือทำอะไรก็ได้ตามใจชอบแล้วช่างกล้องจะคอยถ่ายรูปเก็บเอาไว้เอง เมื่อได้ยินแบบนั้น จูริจึงหาโอกาสแอบมากระซิบกับโฮคุโตะให้ช่วยแกล้งคนอื่น ๆ ในวง เริ่มจากการจับไทกะที่เพิ่งทาครีมกันแดดเสร็จโยนลงน้ำ ตามด้วยป่วนชินทาโร่จนกินแตงโมไม่ได้ และสุดท้ายซึ่งอันที่จริง จูริไม่ได้วางแผนไว้ แต่โฮคุโตะตั้งใจสมนาคุณให้ด้วยการดำน้ำลงไปดึงขาจูริให้อีกคนล้มลงน้ำ และสำลักน้ำไปสบถสาบานไปเล่น

นับได้ว่าเป็นการถ่ายแบบที่ไม่เคร่งเครียดอะไรเลย เพราะพวกเขาเพียงแค่เล่นกันเหมือนเด็ก ๆ เท่านั้น ผู้จัดการที่ยืนมองอยู่ได้แต่ส่ายหน้าเมื่อเห็น F Tone แต่ละคนทำตัวเป็นเด็กโข่ง กระนั้นผู้จัดการคนสวยก็ไม่ได้ว่าอะไร แล้วปล่อยให้เล่นกันไปแบบนั้นแล้วหันไปหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาถ่ายรูปเก็บไว้แทน โฮคุโตะแอบได้ยินเจ้าตัวพึมพำว่าจะเอาไปใส่ในเว็บไซต์ให้แฟน ๆ ได้เห็นว่าวงร็อกที่เห็นว่าเท่นั้น ความจริงแล้วก็เป็นแค่บรรดาเด็กโข่งไม่รู้จักโตเท่านั้นเอง

ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะเห็นด้วยกับผู้จัดการสาว แม้ว่าเขาจะลงไปเล่นด้วยอย่างสนุกสนานก็ตาม เขาไม่ได้เล่นน้ำทะเลมานานมากแล้ว หลังจากที่เขาไปเที่ยวทะเลกับรุ่นพี่กันสองคนครั้งนั้น เขาก็ไม่มีโอกาสได้ทำมากกว่าเอาขาจุ่มน้ำทะเลอีก โฮคุโตะจึงฉวยโอกาสนี้เล่นเหมือนเด็ก ๆ ให้หายอยาก ยิ่งพวกเขากำหนดวันจัดคอนเสิร์ตแล้ว จากนี้ก็มั่นใจได้เลยว่าพวกเขาคงยุ่งจนไม่มีเวลาพักสบาย ๆ เป็นแน่

แต่งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา หลังจากที่ปล่อยให้ได้เล่นน้ำกันเป็นชั่วโมงจนชุ่มปอด พวกเขาก็ถูกเรียกให้ขึ้นไปล้างตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อเตรียมตัวกลับบ้าน

เขาหัวเราะกับคำบ่นของไทกะที่ว่ายังเล่นได้ไม่เต็มอิ่มจนโดนผู้จัดการวงตีแขนไปทีหนึ่ง และใบหน้าเซ็งสุด ๆ ของน้องเล็กที่หลงรักทะเลและการโต้คลื่นเป็นชีวิตจิตใจ เพราะคลื่นไม่ค่อยแรงน้องเล็กของวงจึงออกไปโต้คลื่นไม่ได้ ได้แต่เล่นน้ำทะเลอยู่กับพวกเขาเท่านั้น พอโดนเรียกให้กลับก่อนที่คลื่นจะเริ่มแรงขึ้น เจ้าตัวเลยออกอาการเล็กน้อย แต่ไม่ได้บ่นออกมาเท่านั้น

พวกเขานั่งรถตู้กลับเหมือนตอนมา โฮคุโตะเลือกนั่งริมหน้าต่างแถวหน้าสุดเหมือนเคย เขาสวมเฮดโฟนเปิดเพลงฟังไปเรื่อยเปื่อย ขณะที่ปล่อยให้อีกสามคนที่เหลือผล็อยหลับกันอยู่เบาะหลัง ๆ เพลงที่สุ่มเปิดขึ้นมาทำให้เขายกยิ้มบางกับความบังเอิญนั้น

ฉันยังจดจำได้จนถึงตอนนี้ ฤดูร้อนนั้นที่ฉันได้พบกับความรัก

บนเส้นทางที่เต็มไปด้วยดอกสร้อยฟ้ากำลังเบ่งบานท่ามกลางแสงอาทิตย์

เพลงนั้นเป็นเพลงที่คนคนนั้นเปิดให้เขาฟังตอนนั่งอยู่บนรถไฟตอนกำลังกลับจากทะเลเมื่อวันนั้น และบอกว่าเป็นเพลงที่เจ้าตัวชอบมาก เขาเองพอได้ฟังก็ติด เลยไปซื้อมาแล้วเอาไปใส่ไว้ในโทรศัพท์มือถือบ้าง

ฉันค่อย ๆ เอียงคอซบลงบนไหล่ขวาของเธอ

เพียงเท่านั้นฉันก็สบายใจและมีความสุขแล้ว

ชายหนุ่มฮัมเพลงตามทำนองเบา ๆ เนื้อเพลงมันไม่ได้ผิดไปจากความทรงจำของเขาเท่าไรนัก เมื่อคนในฝันเป็นทั้งแรงผลักดันและที่พักใจของเขามาตลอด แม้แต่ในตอนนี้อีกฝ่ายก็ยังคงเป็นหลักให้เขายึดเพื่อก้าวเดินต่อไปอยู่เหมือนเดิม

โฮคุโตะก้มลงมองโทรศัพท์ในมือที่สั่นแจ้งเตือนจากทวิตเตอร์ เขาก้มลงเปิดดู เพื่อนในโลกทวิตของเขาส่งข้อความมาทักว่าเป็นอย่างไรบ้าง เขายิ้มก่อนจะตอบกลับไป

เขาเคยคิด ว่าถ้าเจ้าของทวิตเตอร์ NorthStarInTheSky เป็นคนคนเดียวกันกับคนที่เขาฝันถึงจะเป็นอย่างไร โฮคุโตะรู้ว่าเป็นไปไม่ได้ แต่หลายคำพูดที่อีกคนพิมพ์ตอบโต้มาช่างเหมือนกับใครคนนั้นเหลือเกิน

เหมือนจนชายหนุ่มไม่นึกแปลกใจที่เพื่อนที่ไม่เคยเห็นหน้าคนนี้กลายเป็นคนสำคัญอีกคนในชีวิตที่ซ้อนทับกับคน ๆ นั้นที่เป็นเจ้าของหัวใจของเขามาตลอดหลายปี

คอนเสิร์ตของ F Tone เปิดให้จองตั๋วแล้ว และใช้เวลาเพียงไม่ถึงหนึ่งวันตั๋วคอนเสิร์ตก็หมดอย่างรวดเร็ว

เจสซี่เผลอถอนหายใจเล็กน้อยเมื่อเห็นข่าว นึกโชคดีขึ้นมาที่ตัวเองกดจองตั๋วทัน ไม่อย่างนั้นคงต้องไปรอบัตรหลุดในอีกสามวันข้างหน้า และถ้ายังไม่ได้อีกเขาก็คงชวดคอนเสิร์ตครั้งนี้เสียแล้ว อีกอย่างที่นั่งของเขาแม้จะไม่ได้เรียกว่าดีนักเพราะไม่ได้อยู่ใกล้ชิดชนิดติดตัวศิลปิน แต่ก็ไม่ถึงกับอยู่สูงจนมองไม่เห็นอะไร

ปกติบัตรก็ขายได้หมดเร็วอยู่แล้ว แต่ครั้งนี้ดันมีแคมเปญของวงที่จะสุ่มผู้โชคดีจำนวนสี่คนจากทั้งหมดเป็นหมื่นในโตเกียวโดมเพื่อไปร่วมพูดคุยสนทนากับสมาชิกวงแต่ละคนเป็นการส่วนตัวเพิ่มขึ้นมาอีก ทำให้อัตราการแข่งขันแย่งชิงตั๋วที่นั่งยิ่งมากขึ้นไปอีก ถึงจะไม่ได้หวังเป็นผู้โชคดีคนนั้น แต่เขาก็หวังจะได้เข้าไปนั่งฟังเพลงที่เล่นกันสด ๆ ในโตเกียวโดม

เจ้าของแอคเคานต์ ForeverTONE ถามเขาว่าได้บัตรไหม และนั่งอยู่ตรงไหน เขาจึงตอบไปพร้อมกับเอ่ยชวนอีกฝ่ายมาเจอกันก่อนเริ่มคอนเสิร์ต แต่อีกคนตอบปฏิเสธพร้อมโอดครวญว่าติดงานเลยไปไม่ได้ลงทวิตเตอร์รัว ๆ ให้เขาปลอบอยู่พักใหญ่ แต่เจสซี่ก็ไม่ได้นึกเบื่ออะไร กลับคิดด้วยซ้ำว่าดูน่ารักดี

เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเริ่มตกหลุมรักอีกครั้ง เป็นการตกหลุมรักทั้ง ๆ ที่เขายังรักใครอีกคนอยู่ แต่ชายหนุ่มลูกครึ่งก็เข้าใจดีว่าทำไมถึงเป็นเช่นนั้น

คนสองคนที่เจสซี่ค่อนข้างมั่นใจว่าไม่มีทางเป็นคนเดียวกัน แต่กลับเหมือนกันมาก ทั้งวิธีการพูด ทั้งความคิด คนที่เขากำลังคุยด้วยอาจดูเป็นผู้ใหญ่มากกว่าเด็กคนนั้น หากมีเค้าเดียวกันแทบไม่ผิดเพี้ยน เขาในตอนนี้เลยหลงรักอีกคน เช่นเดียวกับตัวเองในอดีตที่หลงรักรุ่นน้อง

บางทีเขาก็คงหลงรักภาพของรุ่นน้องคนนั้นผ่านข้อความทางทวิตเตอร์นี่กระมัง

คอนเสิร์ตครั้งนี้เขาลากเอาตัวยูโกะกับยูตะไปด้วยเหมือนทุกครั้ง ทั้งสองกระเซ้าเขาขำ ๆ ว่าไม่สนใจลุ้นมีตแอนด์กรีตเหมือนคนอื่นบ้างหรือ เจสซี่ได้แต่ส่ายหน้าอย่างไม่เอาด้วย คนตั้งห้าหมื่นกว่าคนเลือกไปแค่สี่ ถ้าไม่ได้มีบุญชนิดทำมาเป็นชาติก็คงต้องฟลุ๊กขั้นสุดเท่านั้นแหละ

แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังนับวันนับคืนรอให้ถึงคอนเสิร์ตเร็ว ๆ อยู่ดี

เขาคิดไว้ว่าน่าจะมีคนเมนชั่นมาหาเขาในทวิตเตอร์เช้าวันงาน แต่กลับไม่มีวี่แววของคนที่เขารอเลยสักนิด เขาจึงเป็นฝ่ายทักไปว่าเดี๋ยวจะถ่ายรูปบรรยากาศภายในไปฝาก

เขากดเปิดทวิตเตอร์ดูแทบจะทุก 5 นาที แต่ก็ไม่มีอะไรเด้งเตือนตอบกลับ ดูเหมือนว่าคนที่เขาชอบคุยด้วยจะไม่ว่างคุยจริง ๆ เจสซี่จึงตัดใจแล้วเปลี่ยนไปโทรตามเพื่อนอีกสองคนที่ยังไม่มาแม้จะเลยเวลานัดมาสิบนาทีแล้วแทน

กว่ายูตะและยูโกะจะมา จนกระทั่งได้เข้าไปนั่งรอในโดมก็กินเวลาไปโข อีกไม่ถึงชั่วโมงคอนเสิร์ตก็จะเริ่มขึ้นแล้วเจสซี่ยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูปบรรยากาศแล้วส่งให้อีกคนดูในทวิตเตอร์ พอดีกับที่ทางนั้นตอบกลับมาว่าขอให้เขามีความสุขกับการดูคอนเสิร์ต

บรรยากาศของคอนเสิร์ตในโดมดูสนุกสนาน คนดูต่างก็ส่งเสียงร้องตามนักร้องนำกันอย่างเต็มที่ชนิดไม่กลัวเสียงแหบหรือเจ็บคอสักนิด เช่นเดียวกันกับเจสซี่ที่ร้องตามได้มันทุกเพลงแบบไม่ผิดเพี้ยนสักประโยค

ชายหนุ่มลูกครึ่งมองลงไปยังเวทีด้านล่างด้วยความรู้สึกหลากหลาย คนส่วนใหญ่มักจะมองนักร้องนำของวงที่เป็นเจ้าของเสียงอันไพเราะ แต่สายตาของเจสซี่กลับเหมือนถูกตรึงเอาไว้กับมือคีย์บอร์ดหนุ่มที่รัวนิ้วลงบนคีย์อย่างสนุกสนาน เขายิ้มบาง ดูเหมือนว่าไอดอลของเขายังคงร่าเริงเหมือนอย่างเคย

เวลาแห่งความสนุกมักผ่านไปอย่างรวดเร็วเสมอ เพราะไม่ทันจะรู้ตัวคอนเสิร์ตในวันนี้ก็กำลังจะจบลง ให้แฟน ๆ หลายคนที่ยังสนุกไม่สะใจพากันเสียดายเป็นทิวแถว

กระนั้นความรู้สึกเสียดายที่คอนเสิร์ตจบลงก็ถูกกลบเสียเกือบมิดด้วยความรู้สึกตื่นเต้นเมื่อจูริบอกใส่ไมโครโฟนว่าจะเริ่มประกาศผู้โชคดีจำนวน 4 คนแล้วโดยสมาชิกวงแต่ละคนจะจับฉลากและประกาศหมายเลขที่นั่งที่ได้เข้าไปพูดคุยด้วยกันแบบตัวต่อตัว เพราะฉะนั้นถึงจะโชคดีเป็น 1 ใน 4 แต่ก็ยังต้องลุ้นกันอีกว่าจะได้ไปมีตแอนด์กรีตกับคนที่ชอบด้วยหรือเปล่า

เขาหัวเราะเบา ๆ เมื่อเห็นเด็กสาวที่นั่งอยู่ข้างหน้าสองคนพากันกรี๊ดกร๊าด ภาวนาให้ตัวเองเป็นผู้โชคดีของวันนี้ เขาไม่ได้นึกอยากเข้าไปเป็นผู้โชคดีเหมือนอย่างพวกเธอเลยสักนิด สิ่งที่เขาอยากทำคือกลับไปบ้านแล้วเมนชั่นเล่าถึงคอนเสิร์ตให้กับเพื่อนในทวิตเตอร์ที่ไม่ได้มาอยู่ในโดมด้วยฟัง

ฉะนั้นเขาจึงไม่ได้ฟังเลยสักนิดว่าเลขที่นั่งใดบ้างที่เป็นผู้ได้รับสิทธิพิเศษเข้าพูดคุยกับสมาชิกวงอย่างเป็นกันเอง เจสซี่จึงตกใจอยู่พอสมควรที่ทั้งยูโกะและยูตะต่างก็หันมาเขย่าตัวเขาด้วยสีหน้าตกตะลึง ส่วนสองสาวด้านหน้าก็หันมามองด้วยสายตาเสียดายปนอิจฉา

“นายนี่มันโชคดีชะมัดเลยว่ะเจสซี่”

“แต่ก็สมกับที่แอบติ่งเงียบ ๆ มานานอะนะ”

“เดี๋ยว พวกนายพูดเรื่องอะไรกันน่ะ”

เพื่อนที่นั่งขนาบข้างทั้งสองคนได้แต่มองหน้ากันเองแล้วมองหน้าเขาด้วยสายตาเอือมระอาเล็ก ๆก็รู้นะว่าเพื่อนไม่ได้หวังจะได้ แต่ถึงขั้นไม่ฟังเลยนี่มันแย่เกินไปแล้ว

“จะเบลอก็ให้มันมีขอบเขตหน่อย ไม่ได้ฟังที่โฮคุโตะคุงพูดบนเวทีเลยเหรอวะ”

“แกเป็นผู้โชคดีหนึ่งในสี่คนเลยนะเว้ย แถมได้เข้าไปนั่งคุยกับโฮคุโตะคุงด้วย ทำหน้าให้มันดีใจหน่อยสิวะ”

เจสซี่ได้แต่งุนงง สมองประมวลผลด่วนจี๋ ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเข้าใจสิ่งที่เพื่อนสองคนข้างตัวพยายามสื่อ และช็อกไปแล้วเรียบร้อย

ถ้าถามว่าดีใจไหม มันก็ดีใจอยู่หรอก แต่เจสซี่ก็ไม่รู้จะทำตัวอย่างไรดีถ้าต้องไปอยู่ต่อหน้าคนคนนั้น

คอนเสิร์ตจบลงได้ด้วยดี โฮคุโตะยิ้มกว้างขณะเอ่ยขอบคุณบรรดาสตาฟที่อยู่รายทาง เขารีบเผ่นเข้าห้องพัก ชิงอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยความรวดเร็วผิดวิสัย โดยไม่ได้ใส่ใจคำแซวของเพื่อนร่วมวงสักนิด

ความจริงเขาก็รู้สึกผิดกับแฟนคลับคนอื่น ๆ แต่โฮคุโตะก็ตั้งใจภาวนาอยากจะให้คนที่จะเป็นผู้โชคดีได้เจอกับเขาเป็นเพื่อนที่ไม่รู้จักหน้าในทวิตเตอร์ นับได้ว่าเป็นเรื่องบังเอิญที่ผลออกมาตรงกับที่เขาอยากจะให้มันเป็น ทำเอาโฮคุโตะหุบยิ้มไม่ลงเลยสักนิดที่ได้รู้ผลจับฉลาก และยังคงยิ้มแม้ว่าสมาชิกอีกสามคนที่เหลือจะทั้งแซวทั้งแขวะก็ตาม

เขาตื่นเต้นที่จะได้เห็นหน้าอีกคนไม่แพ้กับตอนที่ขึ้นเวทีเลยสักนิด ระหว่างที่เดินไปที่ห้องรับรองหนึ่งในสี่ห้อง ชายหนุ่มรู้สึกได้เลยว่ามือไม้ตัวเองเย็นเฉียบ แถมยังสั่นเล็ก ๆ ถึงจะอยากรู้จักตัวจริงของคนที่คุยด้วยกันมันทุกวัน แต่เขาก็เกรงตัวเองจะเผลอพูดออกไปว่าเป็นเจ้าของทวิตเตอร์ ForeverTONE ซึ่งโฮคุโตะกลัวมากว่าผลจะออกมาในแง่ลบ แม้ว่าเขาจะเชื่อมั่นในตัวอีกฝ่ายมากก็ตาม

ชายหนุ่มเผลอชะงักฝีเท้า เชื่อมั่นอย่างนั้นหรือ ดูเหมือนว่าเขาจะเอาภาพของรุ่นพี่คนนั้นมาซ้อนทับกับคนที่ไม่เคยเห็นหน้าคนนี้มากเกินไปแล้ว กับคนที่เคยคุยกันผ่านทวิตเตอร์ เขาจะเอาอะไรมารับประกัน เอาอะไรมาให้เชื่อ

ร่างสูงส่ายศีรษะเล็กน้อยไล่ความคิด สูดลมหายใจลึกเมื่อเดินมาหยุดที่หน้าห้องรับรองที่ทีมงานจัดไว้ให้ แล้วเปิดประตูเข้าไป

ผมสีน้ำตาล

นิยามแรกที่เขาให้กับคนที่นั่งอยู่ตรงโซฟาสีครีมตรงกลางห้อง สิ่งถัดมาที่เขาเห็น คือผิวขาวอมชมพูที่ผิดจากสีออกเหลืองเหมือนคนเอเชียทั่วไปให้คาดได้ว่าอีกฝ่ายอาจจะมีเชื้อสายของชาวต่างชาติ

หัวใจของนักดนตรีหนุ่มกระตุกวูบเมื่อรู้สึกว่ามันคล้ายกับคนในความทรงจำเสียเหลือเกิน พยายามบอกตัวเองในใจ ข่มความถวิลหาลงว่าไม่มีทางเป็นไปได้ ใครคนนั้นไม่มีทางมานั่งอยู่ตรงนี้ คนที่อยู่ข้างหน้าไม่ใช่คนคนนั้น

เมื่อมั่นใจว่าหน้ากากที่ใส่อยู่จะไม่หลุดลอกออก ใบหน้าคมก็เผยรอยยิ้ม ส่งเสียงทักทายคนในห้องอีกคน

“สวัสดีครับ”

คนที่นั่งอยู่ก่อนลุกขึ้น ร่างที่สูงกว่าโฮคุโตะหันกลับมา ในวินาทีนั้นราวกับว่าเวลาค่อย ๆ เดินช้าลง และหยุดนิ่งเมื่อนัยน์ตาสองคู่ประสานกัน

เขาเบิกตากว้าง เมื่อเห็นดวงตาสีน้ำตาลและใบหน้าคมนั่นชัดเจน รอยยิ้มจางหายไปแล้ว เหลือเพียงริมฝีปากที่ขยับเปิดอ้าออกแล้วปิดลงอย่างไม่รู้จะเอ่ยอะไรดี

“เอ่อ… ไม่ได้เจอกันนานนะ” เสียงที่เขาคิดถึงมาโดยตลอดไม่ได้เปลี่ยนไปจากแต่ก่อนเลยสักนิด แม้ว่ามันจะปนไปด้วยความลังเลเล็กน้อย แต่ยังคงแฝงไปด้วยความอ่อนโยนเหมือนอย่างเคย อย่างที่ทำให้หัวใจเขาสั่นไหวรุนแรงราวกับกำลังจะระเบิดออกมา ราวกับกำแพงที่กักความในใจกำลังจะแตกสลาย

“สบายดี.. ใช่มั้ย”

โฮคุโตะพูดอะไรไม่ออก เขาไม่ได้เตรียมใจเลยสักนิด ไม่ได้เตรียมใจจะมาเจอคนในความฝัน ไม่ได้เตรียมใจว่าคนสองคนที่เขาเห็นภาพซ้อนกันนั่นจะเป็นคนเดียวกันจริง ๆ ไม่ได้เตรียมใจว่าตะกอนความรู้สึกทั้งรักทั้งโหยหาที่ตกค้างมานานหลายปีจะถูกกวนขึ้นมาใหม่อีกครั้ง ไม่ได้เตรียมใจ… ว่าความฝันที่มีมาตลอดหลายปีจะกลายเป็นความจริง

“โฮคุโตะ…”

…โฮคุโตะ…

ชื่อของเขาที่อีกฝ่ายเรียกยิ่งทำให้กำแพงที่สึกหรอลงไปมากแล้วพังทลายแทบไม่เหลือชิ้นดี เมื่อเสียงเรียกนั่นดังขึ้นมาพร้อมกับเสียงที่ก้องสะท้อนอยู่ในความทรงจำ

ในวินาทีนั้น เรื่องราวระหว่างเขาสองคนที่เคยคิดว่าจบไปแล้ว กำลังเริ่มเดินหน้าต่อช้า ๆ

 

Posted in Fanfiction

[AU One Shot – SixTONES] Christmas Cake

กลับมาหลังจากหายไปสักพักค่ะ กลับมาทีก็แปะฟิคที ไม่มีอะไรเลยค่ะชีวิต

เป็นฟิคชั่ววูบที่รู้สึกอยากเขียนเกี่ยวกับวันคริสต์มาส และนั่นล่ะค่ะ มันก็หนีคู่เดิมไม่พ้น ทั้ง ๆ ที่อยากเขียนเฮตาเลียแท้ ๆ แต่พอเริ่มแต่ง มือมันก็เผลอลั่นเป็นคู่เด็ก ๆ นี่แหละค่ะ บ้าจริง //หัวเราะทั้งน้ำตา (นอกเรื่องค่ะ มังงะภาคล่าสุดเราเพิ่งจะได้อ่านไป เลยอยากสครีมปรัสเซียเท่านั้นเองค่ะ ไม่มีอะไร อะ แต่คู่สงครามเย็นก็น่าเขียนมากเลย โอ๊ย ทำไมถึงมีความอยากได้ขนาดนี้นะ ฮา)

ชีวิตช่วงนี้กำลังจะเข้าสู่ช่วงเปลี่ยนผ่านอีกแล้วค่ะ กล่าวคือ เรากำลังจะตกงานนั่นเองค่ะ แบบว่าจ๊อบที่ทำอยู่มันหมดสัญญากลางเดือนหน้า เลยกำลังมองหางานใหม่ค่ะ มีวี่แววว่าจะไปอยู่เชียงใหม่สักสี่เดือน หวังว่าเมืองเล็ก ๆ กับอากาศดี ๆ จะช่วยให้เราแต่งฟิคได้มากขึ้นนะ (หรือช่วยให้เรื่องเดิมแต่งได้จบสักที…)

เอาเป็นว่าแปะเลยละกันนะคะ ถ้าเห็นคำผิด อยากติชมอะไรก็คอมเม้นท์ได้เต็มที่เลยนะคะ เราอยากรู้ความคิดเห็นของทุกคนจะได้เอาไปพัฒนาฝีมือตัวเองต่อ รบกวนด้วยนะคะ

คำเตือน

นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับชายรักชาย หรือ boy’s love ใครที่ไม่รู้จัก ไม่ชอบ หรือใด ๆ ก็ตามแต่รบกวนช่วยเปลี่ยนไปหน้าอื่นนะคะ และอีกประการหนึ่งวันช็อตเรื่องนี้เขียนขึ้นเพื่อสนองนี้ดตามจินตนาการคนแต่ง บุคคลในเรื่องมีตัวตนจริงแต่ไม่ได้เป็นไปตามในเรื่องค่ะ

[AU One Shot – SixTONES] Christmas Cake

Pairings : Jesse x Matsumura Hokuto

ลิวอิส เจสซี่ หลงรักขนมปัง

เขาชอบกลิ่นหอมของขนมปังที่เพิ่งออกจากเตาอบ ชอบสัมผัสนุ่มลิ้นเวลาเอาเข้าปาก ชอบสีน้ำตาลนวลที่ดูสบายตาชอบมากจนทุกคนรอบตัวชอบแซวว่าเขาหลงรักขนมปัง

นอกจากขนมปังแล้ว เขายังหลงใหลขนมอบอื่น ๆ อย่างคุกกี้ หรือขนมเค้กเป็นอย่างมาก อาจเป็นเพราะคลุกคลีกับขนมปังในร้านของที่บ้านมาตั้งแต่เด็ก แต่มันก็ทำให้เขาเลือกเรียนทางด้านนี้แล้วหันมาสืบทอดกิจการที่บ้านต่อจากพ่อและแม่ที่เกษียณตัวเองและย้ายกลับไปอยู่อเมริกาเป็นการถาวร ทิ้งร้านนี้ให้เขาดูแลเพียงคนเดียว

วันเวลาของเขาส่วนใหญ่มักจะหมดไปกับร้านขนมปัง จึงทำให้ช่วงเวลาใกล้คริสต์มาสอย่างนี้เขายังหาคนมาเคียงข้างไม่ได้เหมือนเพื่อนคนอื่น ๆ ที่ขยันลงรูปคู่กับแฟนในโซเชียล อย่างทานากะ จูริกับแฟนหนุ่มหน้าสวยอย่างเคียวโมโตะ ไทกะที่มีรูปคู่ตระเวนตามสถานที่ที่จัดงานวันคริสต์มาสสวย ๆ มาทั้งอาทิตย์

แต่เจสซี่ก็ไม่ได้นึกเดือดเนื้อร้อนใจเท่าใดนักกับการอยู่คนเดียว หนุ่มลูกครึ่งมีความสุขกับร้านดีมาตลอด และคาดว่าเทศกาลคริสต์มาสนี้เขาก็คงจะฉลองด้วยการเปิดร้านขนมปังตามเคย

เสียงกรุ๊งกริ๊งของกระดิ่งหน้าร้านเรียกความสนใจจากเจ้าของที่เพิ่งวางครัวซองส์ที่อบเสร็จลงในถาด เจสซี่เงยหน้าขึ้นมาพร้อมส่งยิ้มกว้างให้ลูกค้าที่เดินตรงมา

คนตรงหน้าเขาเป็นชายหนุ่มผมสีดำสนิทดูหล่อเหลา คะเนจากสายตาแล้วค่อนข้างสูง แม้จะไม่สูงเท่าเขาก็ตาม แต่ก็สูงกว่าคนญี่ปุ่นแท้ ๆ หลายคน ชายหนุ่มคนนั้นยิ้มบางตอบกลับมา

“รับอะไรดีครับ”

“ผมอยากจะสั่งเค้กหน่อยน่ะครับ” เจสซี่พยักหน้ารับ หันไปหยิบสมุดโน้ตขึ้นมาเตรียมจดรายละเอียด ช่วงใกล้คริสต์มาส (และเทศกาลอื่น ๆ) อย่างนี้มักจะมีคนมาสั่งเค้กเพื่อนำไปใช้ในวันฉลองอยู่บ่อย ๆ

“ไม่ทราบว่าจะรับเค้กแบบไหนดีครับ ช็อกโกแลต วานิลา…”

ชายหนุ่มผมดำนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะบรรยายลักษณะเค้กให้เจสซี่ฟัง

มันไม่ได้แตกต่างจากเค้กฉลองคริสต์มาสทั่วไปนัก เค้กช็อกโกแลตกับสตรอเบอร์รี่ขนาด 1 ปอนด์ประดับด้วยผลสตรอเบอร์รี่สดและแผ่นช็อกโกแลตพิมพ์ลายว่า Merry Christmas แต่ท่าทางกระตือรือร้นนั่นกลับทำให้เขาอดนึกขำไม่ได้จึงเอ่ยปากถามว่า

“ของขวัญวันคริสต์มาสเหรอครับ”

คนถูกทักพยักหน้ารับใบหน้าคมขึ้นสีชมพูจาง ๆ อย่างที่คนถามเดาได้ว่าผู้รับคงเป็นคนรักของอีกฝ่ายเป็นแน่แท้

“ให้แฟนน่ะครับเธอชอบช็อกโกแลตกับสตรอเบอร์รี่มากเอ่อเดี๋ยวผมจะมาเอาวันที่ 25 นะครับ”

“มารับเค้กวันมะรืนนะครับเดี๋ยวผมจะจัดการให้ แล้วก็ขอทราบชื่อด้วยครับ”

“มัตสึมุระ โฮคุโตะครับ”

เมื่อได้รับคำยืนยันว่าเรียบร้อยแล้ว คนเป็นลูกค้าก็เผยรอยยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยวออกมา เอ่ยปากขอบคุณแล้วเดินออกจากร้านไปโดยไม่ทันหันมามองว่าเจ้าของร้านขนมปังได้แต่ยืนนิ่งตากะพริบสองสามครั้งใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีจางพร้อมกับหัวใจที่เต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่งเพราะโดนดาเมจอย่างไม่ทันตั้งตัว

เจสซี่ไม่นึกแปลกใจเลยสักนิดที่อีกฝ่ายมีแฟนแล้ว

ผ่านไปสองวันเจสซี่ก็ยังสลัดภาพรอยยิ้มของลูกค้าคนนั้นไม่หลุด เขาอดนึกอิจฉาผู้หญิงคนรักของมัตสึมุระซังไม่ได้ที่โชคดีมีแฟนที่ยิ้มได้น่ารักขนาดนี้

แต่ถึงอย่างนั้นเจสซี่ก็ยังไม่ได้คิดอะไรมาก มีแฟนแล้วก็คือมีแฟนแล้วเขาก็แค่ทำงานต่ออย่างมีความสุขก็เท่านั้น อย่างน้อย ๆ ถ้าเค้กของเขาจะทำให้มัตสึมุระซังกับแฟนมีความสุขในวันคริสต์มาสก็ย่อมถือเป็นเรื่องที่ดี

เช้าวันคริสต์มาสอย่างนี้นอกจากจะมีคนมาซื้อขนมปังแล้วยังมีลูกค้าหลายรายที่มารับเค้กที่สั่งไว้เอาไปฉลองกับครอบครัวบ้าง กับเพื่อนบ้าง หรือไม่ก็เอาไปฉลองกับคนรักเหมือนอย่างเค้กช็อกโกแลตและสตรอเบอร์รี่ก้อนนั้น

ชายหนุ่มลูกครึ่งมักจะนึกอวยพรอยู่ในใจเสมอให้คนที่มาเอาเค้กเหล่านี้ไปมีความสุข อย่างน้อยก็ขอให้มีความสุขตอนที่กินเค้กของเขา เพราะฉะนั้น เขาก็เลยนึกอวยพรล่วงหน้า และรอที่จะได้เจอเจ้าของรอยยิ้มนั่นอีกครั้งอย่างใจจดใจจ่อ แต่เวลาล่วงเข้าตอนบ่ายแก่แล้วก็ไม่มีวี่แววว่าเค้กปอนด์เดียวนั่นจะได้เจอกับเจ้าของที่แท้จริงสักนิด

เขาอดรู้สึกเป็นห่วงไม่ได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น เลยได้แต่มองนาฬิกาแทบทุกห้านาทีสลับกับประตูร้านคาดหวังว่าให้คนที่เดินเข้ามาเป็นชายหนุ่มผมสีดำที่เขารออยู่

กระทั่งจะหนึ่งทุ่มแล้วแต่คนคนนั้นก็ยังไม่มา เค้กก้อนอื่น ๆ ที่ทำตามสั่งไว้ก็มีคนมาเอาไปหมดแล้วเหลือแต่เจ้าเค้กช็อกโกแลตสตรอเบอร์รี่นี่เท่านั้นที่ยังตั้งอยู่เดียวดายจนเจสซี่อดคิดไม่ได้ว่ามันจะเหงาหรือเปล่าที่ต้องนั่งรอมัตสึมุระซังด้วยกันอยู่กับเขาแบบนี้

“เจ้าของแกเขายังไม่มาเลยเนาะ ทำงานเพลินรึไงน้า หรือว่าจะเป็นอะไรรึเปล่าก็ไม่รู้ แกว่าไง”

แน่ล่ะว่าไม่มีคำตอบจากเค้กที่เขาคุยด้วย อันที่จริงถ้ามันตอบได้เขาก็คงแหกปากลั่นร้าน สติแตกไปแล้วเป็นแน่แท้

ระหว่างที่ชายหนุ่มกำลังดราม่ากับเค้ก ประตูหน้าร้านก็ถูกเปิดออกช้าๆ เจสซี่ยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าคนที่ค่อย ๆ เดินเข้ามาเป็นคนที่เขารอมาตั้งแต่เช้า แต่พอกำลังจะอ้าปากทัก เขาก็เหลือบไปเห็นนัยน์ตาของมัตสึมุระซังที่ดูจะแดงช้ำจนน่ากลัวเสียก่อน

“เป็นอะไรรึเปล่าครับ เกิดอะไรขึ้น”

“เปล่าครับ ไม่มีอะไร ขอโทษที่มาเอาเค้กช้านะครับ ปล่อยให้รอตั้งนาน”

ชายหนุ่มผมดำโค้งศีรษะเป็นการขอโทษทำให้เจสซี่ต้องรีบปฏิเสธว่าไม่ได้ลำบากอะไรเสียยกใหญ่แล้วเขาก็เอ่ยปากแซวหวังจะให้ลูกค้าตรงหน้าเผยยิ้มออกมา

“แล้วคุณแฟนไม่มาด้วยเหรอครับ” แต่ทันทีที่เขาพูดจบใบหน้าของคนตัวเตี้ยกว่าก็หมองลงทันทีทำให้คนพูดแทบตบปากตัวเอง

“เลิกกันแล้วล่ะครับ… เมื่อเช้านี้เอง…”

เจสซี่เดินอ้อมเคาน์เตอร์ออกมาเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายก้มหน้าลงต่ำพูดด้วยเสียงสั่นเครือ เขานึกอยากทึ้งหัวตัวเองที่ดันปากมากไม่เข้าเรื่อง มือหนายกขึ้นโอบรอบคนตัวเตี้ยกว่าเข้ามาในอ้อมกอด

คนตัวสูงกว่าไม่รู้ว่าอีกคนจะคิดอย่างไรกับการถูกคนแปลกหน้ากอดอย่างนี้ แต่นี่เป็นวิธีการเดียวที่เจสซี่ถนัดที่สุด เขาชอบกอดคนอื่นแทนการปลอบโยนด้วยคำพูดแล้วมันก็มักจะใช้ได้ผลเสมอ

คนในอ้อมกอดของเขาเริ่มร้องไห้ ทำให้หนุ่มลูกครึ่งกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นแล้วปล่อยให้อีกคนร้องไห้จนพอใจ

ต้องใช้เวลาพักใหญ่กว่าคนที่เพิ่งเลิกกับแฟนจะเริ่มควบคุมตัวเองได้และถอนตัวออกจากอ้อมกอดของเขาพลางเช็ดน้ำตาอยู่ป้อย ๆ ถึงจะรู้ว่าไม่ดีแต่เขาก็อดคิดไม่ได้ว่าคนตรงหน้าน่ารักเหลือเกิน

“ขอโทษด้วยนะครับผมนี่แย่จริง ๆ ดันมาร้องไห้เอาแบบนี้  แต่ก็ขอบคุณมากนะครับผมไม่เป็นไรแล้ว”

“ไม่เป็นไรหรอกครับถ้าคุณรู้สึกโอเคขึ้นก็ดีแล้ว…”เจ้าของร้านขนมปังหันไปมองเค้กคริสต์มาสที่วางอยู่ในตู้ นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมาถามเจ้าของเค้กด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูไม่ค่อยจะแน่ใจเท่าไหร่ว่าสิ่งที่กำลังพูดอยู่มันดีจริงรึเปล่า

“ไหน ๆ คุณก็ไม่ได้มีนัดแล้ว… เอ่อ เรามาทานเค้กฉลองคริสต์มาสกันดีมั้ยครับ”

ใบหน้าและแววตาที่มองมาอย่างแปลก ๆ ทำให้เจสซี่รู้สึกลนลานทำตัวไม่ถูก อยู่ดีไม่ว่าดีไปชวนเขากินเค้กฉลองคริสต์มาสด้วยกัน เป็นใครก็ต้องรู้สึกไม่ค่อยดีทั้งนั้นแหละที่มีคนที่เคยเห็นหน้ากันแค่ครั้งสองครั้งมาถามอะไรแบบนี้

“คือว่าตอนที่เราเศร้าหรืออารมณ์ไม่ดีการกินของหวานช่วยให้อารมณ์ดีขึ้นได้นะครับ แต่ถ้ามัตสึมุระซังอยากไปฉลองกับคนอื่นก็ไม่เป็นไรครับ ผมแค่ลองถามดูเท่านั้น…”

แม้ว่าดวงตาจะยังบวมแดงอยู่แต่คนตรงหน้าก็ยังเผยยิ้มเล็ก ๆ ออกมา มันดูใกล้เคียงกับรอยยิ้มที่ตรึงสายตาของเขาถึงจะไม่ทำให้ใจเขาเต้นผิดจังหวะเหมือนเมื่อวันนั้น แต่เมื่อมันมาพร้อมกับเสียงหัวเราะเบา ๆ เจสซี่ใจชื้นมากขึ้นเป็นกองจนอดยิ้มตามออกมาไม่ได้

“ถ้าไม่เป็นการรบกวนอะไร ก็ขอความกรุณาด้วยครับ”

ท่ามกลางอากาศเย็น ๆ ของวันคริสต์มาสในปีนี้ ลิวอิส เจสซี่ ได้พบคนที่ทำให้เขาหลงรักนอกเหนือไปจากขนมปัง และทำให้เขารู้สึกว่าอยากจะมีใครบางคนคอยฉลองงานเทศกาลในฤดูหนาว นั่งกินเค้กด้วนกันแบบนี้ไปอีกนาน ๆ

Posted in Fanfiction

[AU One Shot – SixTONES] Tweet to You?

กลับมาหลังหายหัวไปนานค่ะ แฮ่ ช่วงนี้กำลังวุ่น ๆ กับการทำงานครั้งแรกในชีวิต สนุกดีค่ะ แต่ก็เต็มไปด้วยความปวดหัว ฮา

จริง ๆ ดองฟิคไว้เยอะมากเลยล่ะค่ะ มีหลายอันเลยที่ยังไม่ได้เอาลง ดองไว้นานเกิ๊น จะทยอยเอามาลงนะคะ

ยังคงวนเวียนอยู่กับคู่เดิม หนีไปไหนไม่รอดจริง ๆ ล่ะค่ะ ส่วนพล็อตก็ได้จากเพื่อนคนเดิม คนที่คิดพล็อตเด็กแว้นให้เรานั่นล่ะค่ะ ลองเขียนตามที่มีคนคิดให้ก็สนุกไปอีกแบบนะคะ ได้ลองอะไรหลาย ๆ อย่างที่ตามปกติเราไม่นึกเขียน (หรือที่ถูกควรพูดว่านึกไม่ถึงมากกว่า…) แต่ยังไงก็ได้เป็นฟิคเรื่องนี้มาล่ะค่ะ เอาเป็นว่าเข้าเรื่องดีกว่านะคะ

คำเตือน

นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับชายรักชาย หรือ boy’s love ใครที่ไม่รู้จัก ไม่ชอบ หรือใด ๆ ก็ตามแต่รบกวนช่วยเปลี่ยนไปหน้าอื่นนะคะ และอีกประการหนึ่งวันช็อตเรื่องนี้เขียนขึ้นเพื่อสนองนี้ดตามจินตนาการคนแต่ง บุคคลในเรื่องมีตัวตนจริงแต่ไม่ได้เป็นไปตามในเรื่องค่ะ

 

[One Shot – SixTONES] Tweet to You?

Pairing : Jesse x Matsumura Hokuto ; Tanaka Juri x Kyomoto Taiga

 

Juttan in love~ @Juttan_sama . 2 ชั่วโมงที่แล้ว

แค่รอยยิ้มของคนคนเดียว ชีวิตก็มีความสุขแล้ว #ไทกะน่ารัก #รู้สึกเหมือนโลกสว่างไสว #ใจสั่นหนักมาก #เขินมากกกกก (///////)

Yakiniku DAISUKI!!!! @Shin-0n-The-Beach @Juttan_sama เต๊าะอีกละ ( –   – )

อย่ายุ่งกับไทจังนะ!! @MyuMyu_Kawaii @Juttan_sama เดี๋ยวเถอะไอ้คุณจุ๊ตัน อย่ามายุ่งกับเพื่อนฉันนะเว้ย!!! (#/=[]=)/

Juttan in love~ @Juttan_sama @MyuMyu_Kawaii เอาเวลาหวงก้างไปหาที่รักของตัวเองดีกว่ามั้ย 😛

HAPPY LIFE with YUGO @COACH-KOCHI @Juttan_sama @KyomoTai เค้าว่างั้นแหนะ เคียวโมะจัง

SixTONES_Hime – samA @KyomoTai @Juttan_sama @COACH-KOCHI ช่างมันเถอะโคจิ ก็ดีแต่เพ้อเจ้อไปเรื่อยเปื่อยนั่นแหละ

Juttan in love~ @Juttan_sama @KyomoTai ไทกะใจร้าย~ (TT  TT)

 

เจสซี่ได้แต่นั่งอมยิ้มกับบทสนทนาของเพื่อนผ่านทางโซเชียลแอพลิเคชันชื่อดังที่มีรูปนกเป็นสัญลักษณ์ ถ้าไม่ติดว่าเขาอยู่บนรถไฟที่มีผู้โดยสารอยู่มากพอสมควร เขาคงหัวเราะก๊ากออกมาแล้ว

เจ้าของทวิตเตอร์ที่ใช้ชื่อว่า Juttan in love~ คือ ทานากะ จูริ มือกีต้าร์ของวง SixTONES วงดนตรีที่เจสซี่เป็นนักร้องนำอยู่ จูริมักจะชอบเต๊าะ ชอบจีบ เคียวโมโตะ ไทกะ นักร้องนำอีกคนของวงออกสื่ออยู่บ่อย ๆ จนดูเหมือนหมาหยอกไก่ ขณะที่ไทกะก็ชอบทำตัวเย็นชาหรือที่หลาย ๆ คนเรียกว่า ซึน ใส่จูริประจำ แต่การจิกกัดจากไทกะและการกีดกันจากโมริตะ มิวโตะ เพื่อนสนิทของไทกะก็ไม่ได้ทำให้จูริเต๊าะนักร้องนำคนสวยน้อยลงเลยสักนิด และนั่นก็เป็นสิ่งที่เจสซี่อิจฉาในตัวอีกฝ่ายเป็นอย่างมาก

โดยปกติแล้วเขาค่อนข้างเป็นคนเฟรนด์ลี่ที่เข้ากับคนอื่น ๆ ได้ง่าย มีเพื่อนเยอะแยะและเป็นคนที่ค่อนข้างเปิดเผย ถ้าพูดไปแล้วเกิดผลดีมากกว่าเสียก็ไม่เคยจะปิด ยกเว้นก็แต่เรื่องของหัวใจของตัวเองที่เจสซี่ไม่กล้าพูดได้แต่เก็บเอาไว้ให้มิดชิดที่สุดเท่าที่จะทำได้

เขาสไลด์หน้าจอโทรศัพท์ดูสิ่งที่เพื่อน ๆ ทวีตกันมายาวเหยียดก่อนจะสะดุดกับทวีตหนึ่งของนักศึกษาคณะบัญชี มือคีย์บอร์ดวงเดียวกันกับเขา

หมาป่าเดียวดาย @HokuHokuHokuto . 5 ชั่วโมงที่แล้ว

การรักใครสักคนเนี่ยยากเนอะ

ไม่มีใครตอบทวีตแต่มีคนกดไลค์และกดรีทวีตอยู่หลายคน เจสซี่กดไลค์ทวีตนั้น ไม่มีอะไรจะบรรยายความรู้สึกของเขาต่อสถานการณ์ความรักของตัวเองได้ตรงมากเท่านี้อีกแล้ว

แม้จะรู้ว่ามัตสึมุระ โฮคุโตะเป็นคนที่ชอบเพ้อไปเรื่อย บางครั้งก็มักทวีตอะไรเรื่อยเปื่อย แต่เขาก็อดนึกทบทวนดูไม่ได้ว่าโฮคุโตะกำลังพูดถึงใครอยู่ เขาค่อนข้างกระวนกระวายมากพอควรที่เจ้าของทวีตดูเหมือนจะกำลังมีความรักโดยที่เขาไม่รู้เรื่องอะไรเลยสักนิด

ชายหนุ่มรู้ตัวมาเป็นปีแล้วว่าตัวเองหลงรักเพื่อนร่วมวงคนนี้ ช่วงแรกที่รู้ตัว เขาต้องใช้เวลาทำใจอยู่นาน ถึงจะไม่ได้ต่อต้านคนที่มีความรักกับเพศเดียวกัน แต่ก็ไม่เคยคิดว่าจะมีสักวันที่ตนเองจะหันมารักผู้ชายอย่างจริง ๆ จัง ๆ ไม่ใช่ผู้ชายหุ่นบางหน้าหวานจนสวยกว่าผู้หญิงอย่างไทกะ แต่เป็นผู้ชายตัวหนา ๆ ที่เป็นแมนแท้ ๆ เตี้ยกว่าเขาไปบ้างแต่ก็สูงเกินมาตรฐานชายญี่ปุ่นไปโข ซ้ำยังมีหน้าหล่อ ๆ ที่เรียกให้สาว ๆ มาหลงได้หลงดีอีกต่างหาก เขามั่นใจมากว่าถ้าพูดความรู้สึกไปตรง ๆ อีกคนคงรังเกียจเขาจนมองหน้ากันไม่ติดแน่

และนั่นก็เป็นเหตุผลที่ทำให้เจสซี่เลือกจะเก็บความในใจเอาไว้เสมอมา

เขานั่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพิมพ์ข้อความลงทวิตเตอร์ของตัวเอง ก่อนจะเก็บมันลงกระเป๋ากางเกง เมื่อรถไฟแล่นเข้ามาจอดที่สถานีปลายทาง

Kinki FOREVER!! @Masaya_JC . เมื่อสักครู่

 การรักใครสักคนไม่ใช่เรื่องยาก เพราะการแอบรักข้างเดียวมันยากยิ่งกว่า

 

หมาป่าเดียวดาย @HokuHokuHokuto . 5 นาทีที่แล้ว

ยิ่งฉันใกล้เธอเท่าไหร่ ยิ่งอยากจะเผยใจ เมื่อสบสายตาก็ยิ่งหวั่นไหว มันยากเหลือเกินจะเก็บซ่อนความรักเอาไว้

เจสซี่มองเนื้อเพลงที่โฮคุโตะทวีตด้วยสายตาอ่านยาก นับวันอีกคนจะทวีตเพ้อถึงคน ๆ นั้นบ่อยมากขึ้นทุกที ตั้งแต่ทวีตแรกเมื่อสองอาทิตย์ก่อนจนวันนี้นับเป็นสิบทวีตได้แล้ว ไม่ว่าจะเป็น

ใกล้เพียงเอื้อม แต่ไกลเกินคว้า หรือ ทำอะไรไม่ได้นอกจากได้แต่คิดถึง แม้แต่ อยากเป็นคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แต่ก็รู้ว่านั่นไม่ใช่ที่ของเรา และอื่น ๆ อีกมาก

และที่ทำให้เจสซี่เคืองมากที่สุด คือ ทวีตเนื้อเพลงที่เขาแต่งและนำมาให้วงเล่น คนอื่น ๆ ก็แซวเจ้าของทวีตกันว่าโปรโมตเพลงวงตัวเองอะไรกันไป แต่เจสซี่รู้ดีว่าเนื้อเพลงนั่นสื่อถึงคนในใจของอีกฝ่ายซึ่งมันทำให้เจสซี่อยากเดินเข้าไปกระชากตัวมือคีย์บอร์ดของวงแล้วตะโกนใส่หน้าว่าคนในฝันของเขาก็คือโฮคุโตะนั่นแหละ

“เฮ้ย ทำไรอยู่วะ เจสซี่”

เสียงเรียกพร้อมมือที่ฟาดลงเต็มแรงที่หลังของเขาทำให้คนโดนฟาดหันไปมองคนมาใหม่อย่างขุ่นเคือง

“เจ็บนะ จูริ ฟาดมาได้”

จูริส่งยิ้มกว้างให้เพื่อนก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ บนม้านั่งตัวประจำของพวกเขา ชะเง้อหน้ามองโทรศัพท์ในมือคนที่นั่งอยู่ก่อนแล้วเอ่ยขึ้น

“เล่นทวิตอยู่เหรอ อะ โฮคุโตะมันเพ้ออีกแล้วนี่หว่า พักนี้เพ้อบ่อยนะเนี่ย” เจสซี่ยักไหล่ทีหนึ่ง กดปิดล็อกหน้าจอโทรศัพท์แล้วเก็บลงกระเป๋ากางเกง และเปลี่ยนเรื่องคุย โดยไม่ทันสังเกตว่าเพื่อนร่างผอมเลิกคิ้วขึ้นกับการกระทำของเขา

“แล้วชินทาโร่ล่ะ ไม่มาด้วยกันเหรอไง”

“อาจารย์เรียกคุยเรื่องโปรเจ็กต์อะ เลยจะตามมาทีหลัง แล้วไทกะล่ะ ไม่ได้อยู่ด้วยกันเหรอ”

“เห็นว่าจะไปซื้อของกับมิวโตะก่อนเดี๋ยวค่อยมาน่ะ”

จูริกับโมริโมโตะ ชินทาโร่ มือกลองของวง เรียนอยู่คณะวิศวกรรมศาสตร์ด้วยกัน ขณะที่เขากับไทกะเรียนอยู่คณะดุริยางคศาสตร์ เพราะฉะนั้นจึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะเห็นจูริกับชินทาโร่ไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อย ๆ และเห็นเขากับไทกะมาซ้อมดนตรีหลังเลิกคลาสพร้อมกัน

“โฮคุโตะกับโคจิก็ยังไม่มา”

“คงมาพร้อมกันเหมือนเดิมแหละ”

“นั่นสินะ” ตึกคณะบัญชีที่โฮคุโตะเรียนอยู่กับตึกคณะครุศาสตร์ที่โคจิ ยูโกะ มือเบสของวง เรียนอยู่ติดกัน ทั้งสองคนจึงมักจะรอมาด้วยกันเสมอ

“อ้าว พูดถึงก็มาเลย… ที่รัก~ หายไปไหนกับมิวโตะมาอะ เค้าคิดถึง~” มือกีต้าร์ร่างผอมพูดอ้อนพลางส่งสายตาปิ๊ง ๆ ให้กับไทกะที่เดินตรงมาหาพวกเขาพร้อมกับโฮคุโตะและยูโกะซึ่งเจสซี่สันนิษฐานว่าคงไปเจอกันระหว่างทาง

ไทกะทำหน้าย่นใส่จูริ แล้วเดินไปนั่งตรงกันข้ามกับเจสซี่โดยไม่พูดอะไรกับจูริสักคำ ทำให้จูริทำหน้างอนและเริ่มแกล้งโวยวาย ให้เพื่อนคนอื่น ๆ หัวเราะเยาะ

“อะไรกันอะ ที่รักเมินเค้าอย่างนี้ได้ยังไง ใจร้าย”

“อย่าว่าแต่เคียวโมโตะเลย เป็นฉัน ฉันก็หนี” โฮคุโตะว่ากลั้วหัวเราะและนั่งลงข้าง ๆ ไทกะ ขณะที่ยูโกะทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ เจสซี่ทั้งที่ยังหัวเราะไม่หยุด

“นั่นสิ”

“พวกนายอะ ใจร้ายเหมือนกันหมดเลย ฉันอยู่กับเจสซี่ก็ได้ เจสซี่~ พวกนี้แกล้งฉัน~”

คนโดนเรียกเบี่ยงตัวหนีคนที่กำลังจะโผเข้ามาเกาะ ยิ่งทำให้จูริงอนเข้าไปใหญ่ ชายหนุ่มพองแก้มออกราวกับน่ารักนักหนา แต่ในความเป็นจริงแล้วกลับดูกวนประสาทจนคนมองผลัดกันตบหัวคนงอนไปคนละทีสองทีด้วยความรักและเอ็นดู

“ไม่ต้องมาทำแก้มป่องเลย คิดว่าตัวเองเป็นเด็ก ๆ รึไงที่จะได้ทำแบบนี้แล้วน่ารัก โทษที หาความน่ารักไม่เจอเลยสักนิด” ไทกะว่า ปรายตามองคนที่ยังคงทำแก้มป่องไม่เลิกทั้งที่เพิ่งโดนรุบตบหัวไป อันที่จริงออกจะป่องมากกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ

“ปากร้ายมาก แต่น่ารัก เพราะงั้นให้อภัย”

คนโดนชมกัดริมฝีปากล่างเหมือนพยายามกลั้นยิ้ม สะบัดหน้าที่ออกสีชมพูจาง ๆ ไปอีกทาง ขณะที่คนฟังอีกสามคนพร้อมใจกันโห่ใส่คนพูดและพากันหัวเราะมันทั้งโต๊ะ กระทั่งชินทาโร่ที่เพิ่งเดินมาถึงได้แต่ขมวดคิ้ว ถามด้วยความสงสัย

“โห่อะไรกันน่ะ พวกนาย มีอะไรกันเหรอ”

“ไม่มีอะไรหรอกชินจัง ทุกคนก็แค่ทึ่งในความรักของฉันเท่านั้นเอง” ชินทาโร่ทำหน้าเอือมใส่เพื่อนร่วมคณะ แล้วนั่งลงข้าง ๆ โฮคุโตะที่ชวนอีกฝ่ายคุยทันที

เจสซี่มองภาพของโฮคุโตะกับชินทาโร่ตรงหน้า ปกติโฮคุโตะก็มักตัวติดอยู่กับชินทาโร่มาตั้งแต่สมัยมัธยมที่เรียนมาด้วยกันแล้ว แม้ว่าพอเข้ามหาลัยจะต้องแยกกันบ้างเพราะเรียนกันคนละคณะ แต่เมื่อไหร่ที่มีโอกาสอยู่ด้วยกัน นักศึกษาบัญชีก็ชอบเข้าไปกระแซะติดกับหนุ่มวิศวะเหมือนแต่ก่อน และนั่นก็ทำให้เจสซี่อดคิดไม่ได้ว่าคนที่โฮคุโตะพูดถึงคือชินทาโร่หรือเปล่า

ใช่ว่าเขาไม่เคยลองถามเพื่อนคนอื่น ๆ ดูว่าโฮคุโตะแอบชอบใครอยู่รึเปล่า แต่ทุกคนก็พูดเหมือนกันว่าคงเป็นแค่อาการเพ้อเรื่อยเปื่อยของเจ้าตัวเหมือนอย่างที่เป็นมา มีเพียงเจสซี่คนเดียวที่คิดต่างออกไป และมันก็ทำให้เขาเผลอจับสังเกตอีกคนอยู่ตลอด

“เจสซี่ เป็นอะไรไปน่ะ” ยูโกะสะกิดถาม เมื่อเห็นว่าเขามัวแต่มองคู่ซี้ตัวติดกันคู่นั้นบ่อย ๆ ยูโกะเป็นคนที่จับสังเกตอะไรต่อมิอะไรได้ไวเสมอ ยิ่งโดยเฉพาะกับเจสซี่ที่เห็นหน้ากันมาตั้งแต่อนุบาลจนสนิทกันมากที่สุดในกลุ่ม ความรู้สึกของยูโกะยิ่งไวเป็นพิเศษ

“เปล่าหรอก… นี่ไปซ้อมกันได้รึยัง ไปได้แล้ว ซ้อม ๆ ๆ ๆ”

 

Kinki FOREVER!! @Masaya_JC . 20 นาทีที่แล้ว

 ช่วยทำให้ฉันมั่นใจมากพอจะสารภาพรักออกไปทีสิ

“แน่ใจนะว่าไม่ได้มีอะไรน่ะเจสซี่”

“ก็บอกแล้วไงว่าเปล่า”

“แน่เหรอ ฉันว่าช่วงนี้นายดูไม่ค่อยปกตินะ”

“นั่นสิ นี่ยังไม่นับทวิตเตอร์ของนายด้วย”

เจสซี่กลืนน้ำลายแทบไม่ลงคอ สมแล้วที่เป็นยูโกะกับจูริ สังเกตเห็นทุกอย่างจริง ๆ

ตอนนี้พวกเขากำลังกลับบ้าน หลังจากไปกินข้าวด้วยกันหกคนหลังซ้อมเหมือนทุกที เจสซี่ จูริกับยูโกะที่บ้านใกล้กันจึงเดินกลับบ้านด้วยกันเหมือนทุกที

“บอกความจริงมาดีกว่าเจสซี่ นายชอบใครอยู่ใช่มั้ย”

มันอาจจะเป็นความผิดพลาดของชายหนุ่มลูกครึ่งเองที่ดันบ้าไปทวีตที่สื่อถึงความในใจของตัวเองเหมือนอย่างที่โฮคุโตะทำ ทั้งที่รู้ดีว่าบางทีโฮคุโตะก็แค่ทวีตไปเรื่อยเปื่อยเท่านั้น และยิ่งอีกคนมากดไลค์ทวีตของเขาแล้ว มันก็ทำให้เขาหงุดหงิดในใจมากขึ้นไปด้วย ความรู้สึกของพวกเขาแทบไม่ต่างกันเลยจริง ๆ ผิดก็แต่เขาชอบโฮคุโตะ แต่โฮคุโตะชอบใครก็ไม่รู้

“ก็… แอบชอบคน ๆ นึงอยู่น่ะนะ ความจริงก็ชอบเขามานานแล้วแหละ…”

“ชื่ออะไร เรียนอยู่ที่ไหน คณะเดียวกับนายปะ”

“แล้วสวยมั้ย น่ารักมั้ย ทำไมไม่เคยเห็นบอกกันมั่งเลยวะ” จูริกับยูโกะพร้อมใจกันระดมคำถามใส่ร่างสูงที่ต้องรีบยกมือขึ้นเบรกเพื่อน

“พอเลย รัวแบบนั้นใครจะไปตอบทัน”

“งั้นเอาคำถามแรก ชื่ออะไร”

เจสซี่นิ่งไป ท่าทางดูอึกอักเล็กน้อย เพราะไม่รู้จะบอกไปยังไงดี ถึงเขาจะมั่นใจว่าสองคนตรงหน้าเก็บความลับให้เขาได้ แต่การบอกว่าแอบชอบเพื่อนอีกคนที่เป็นผู้ชายเหมือนกันมันก็ทำใจได้ยากอยู่ แต่แน่ล่ะว่าท่าทางของเจสซี่ย่อมไม่พ้นสายตาของเพื่อนสองคนที่มองตากันเป็นเชิงบอกว่า ว่าแล้ว

“โฮคุโตะสินะ” ยูโกะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ ตามด้วยจูริที่พูดขึ้นขำ ๆ เมื่อเห็นใบหน้าขาวซีดเป็นกระดาษของเจสซี่ที่แสดงความตกใจชัดเจน

“เดายากที่ไหนล่ะ นายน่ะเคยปิดบังอะไรพวกฉันได้ด้วยเหรอไง”

“คือ… พวกนายไม่… เอ่อ…” เจสซี่พูดอะไรไม่ออก สมองรันวุ่นวายไปหมดจนเหมือนจะระเบิดออกได้

“พวกฉันไม่อะไร ถ้าถามว่ารังเกียจมั้ย ก็ไม่หรอก ก็แค่แบบ เอ๋ ชอบหมอนั่นงั้นเหรอเนี่ย แต่อย่างที่บอกพวกฉันอะเดาได้แล้ว เพราะงั้นก็เลยเฉย ๆ อะ” จูริว่าพลางยกแขนขึ้นกอดคอเพื่อนที่ดูเหมือนจะช็อกค้างไปแล้ว

“นั่นสิ ถึงจะคิดว่าโฮคุโตะเนี่ยนะ แต่ก็ไม่ได้อะไรยังไงเท่าไหร่หรอก โฮคุโตะเองก็มีข้อดีเหมือนกันละนะ ถึงจะชอบทำตัวบ้า ๆ บอ ๆ เพ้อเจ้อไปบ้างก็เหอะ” ยูโกะกอดคอเจสซี่อีกข้างหนึ่งแล้วพูดต่อจากเพื่อน

เจสซี่มองหน้าทั้งสองคนสลับกันไปมา ก่อนจะเอ่ยถามเสียงเบาด้วยความไม่แน่ใจ

“พวกนายโอเคจริง ๆ น่ะเหรอ”

“ก็โอเคน่ะสิ แต่ถ้าถามนะ ไปสารภาพรักได้ละ เก็บไว้ทำไมไม่ทราบ”

“พวกนายก็เห็นทวิตเตอร์ของหมอนั่นนี่นา โฮคุโตะคงจะแอบชอบใครสักคนอยู่นั่นแหละ ยังไงก็แห้วอยู่ดี”

จูริกับยูโกะหันมองหน้ากันอีกครั้ง ก่อนที่จูริจะปล่อยมือออกจากคอเพื่อนแล้วพูดขึ้น “อย่างฉันเนี่ย ก็แห้วเหมือนกันไม่ใช่เหรอ”

คนที่กำลังเครียดเพราะแอบรักเพื่อนตัวเองมองหน้าเพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กด้วยความสงสัย ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายกำลังพูดถึงเรื่องไหน

“แต่ไทกะเองก็ยังไม่ได้ชอบใครนี่นา นายก็ยังมีโอกาสนี่”

“ใช่มั้ยล่ะ ฉันถึงได้พยายามบอกรักไทกะมันทุกวันเลยไง แสดงออกให้เขารู้ซะว่าเรารักเขา อย่างน้อย ๆ คนอื่น ๆ ที่คิดจะเข้ามาจีบจะได้ไม่กล้าไง”

ยูโกะที่ตัดสินใจฟังเงียบ ๆ อดกลั้นขำกับความคิดของหนุ่มวิศวะไม่ได้ ไอ้การบอกรัก คอยเต๊าะ คอยตื๊อทุกครั้งที่มีโอกาสของจูริเนี่ย เขาไม่ได้เรียกว่าพยายามทำให้รู้ว่ารักแล้ว อย่างนี้น่ะ เขาเรียกว่ากันท่าเป็นหมาหวงก้างชัด ๆ แทบไม่ต่างจากที่จูริด่ามิวโตะเพื่อนของไทกะที่พยายามเข้ามาขัดขวางจูริไม่ให้สร้างความรำคาญให้ไทกะมากไปกว่านี้สักนิดเลย

“แต่นายก็ยังมีโอกาสเพราะไทกะยังไม่ได้ชอบใครนี่ แต่โฮคุโตะน่ะแสดงออกชัดเลยนะว่ามีใครในใจอยู่แล้ว” คำแย้งของชายหนุ่มทำให้เพื่อนสองคนมองหน้ากันเป็นเชิงปลง ดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะไม่ได้สังเกตเห็นอะไรเหมือนกับที่พวกเขาเห็นเลยสักนิด

“ให้ตายสิ  ฉันไม่คิดว่านายจะทึ่มกับเรื่องพวกนี้เลยนะ เจสซี่” จูริบ่นพลางยกมือขึ้นกุมขมับและส่ายหน้าอย่างระอา

“ช่วยไม่ได้นี่นา ถ้าเทียบกับพวกเราแล้ว หมอนี่น่ะแทบไม่มีประสบการณ์ในเรื่องพวกนี้ จะเดาไม่ออก ไม่รู้เรื่องก็ช่วยไม่ได้หรอกน่า ปกติ” ยูโกะออกรับหน้าแทน ในบรรดาพวกเขาหกคนต่างก็เคยมีแฟนกันมาหมดแล้วทั้งนั้น ยกเว้นเจสซี่ที่ไม่เคยมีความรักอย่างจริงจังอยู่คนเดียว แฟนที่คบกับหมอนี่ก็คบกันไปงั้น ๆ ก่อนจะเลิกกันไปหลังคบกันได้แค่เดือนเดียว

“รู้ แต่ก็ไม่นึกว่าจะขนาดนี้นี่หว่า…” จูริพูดก่อนจะหันไปบ่นพึมพำอะไรสักอย่าง ทิ้งให้เจสซี่มองอย่างงง ๆ แล้วหันกลับมาหายูโกะต่อ

“ตกลงว่าพวกนายหมายความว่ายังไงกันน่ะ ฉันไม่เข้าใจ” ยูโกะเพียงแต่ยิ้มให้กับคำถามของเจสซี่แล้วเอ่ยตอบชนิดที่ไม่ได้ทำให้อะไร ๆ มันกระจ่างขึ้นเลยแม้สักนิดเดียว

“เอาเป็นว่านายไม่ต้องคิดอะไรมากให้ปวดหัวหรอก แค่เดินเข้าไปสารภาพรักซะก็จบ”

“หา?”

“ทำอย่างที่โคจิบอกอะแหละ ดีแล้ว อะ ถึงบ้านฉันแล้ว ฉันไปก่อนนะ เจอกันพรุ่งนี้ที่ห้องซ้อม” ว่าจบจูริก็วิ่งตรงไปยังบ้านของตัวเองทันที ก่อนจะหันกลับมาโบกมือลาให้เพื่อนอีกสองคนอย่างร่าเริงแล้วเข้าบ้านไป

“มันจะดีแน่เหรอ โคจิ หมอนั่นเป็นผู้ชายนะ แถมยังเป็นเพื่อนร่วมวงด้วย ถ้ามองหน้ากันไม่ติดจะยุ่งเอานะ”

“ดีสิ เชื่อฉันเถอะน่า ถ้าโฮคุโตะมันรังเกียจพวกชอบเพศเดียวกัน มันคงไม่เล่นบ้าบอคอแตกเป็นเพื่อนจูริจนถึงตอนนี้หรอก แล้วอีกอย่างนายเองก็รู้ หมอนั่นน่ะใจดี ถึงจะไม่ได้ชอบนายแบบนั้น แต่หมอนั่นก็ต้องยอมเป็นเพื่อนกับนายเหมือนเดิมอยู่แล้ว เอาล่ะ ฉันเข้าบ้านก่อนนะ ราตรีสวัสดิ์”

ว่าจบ คนตัวเตี้ยกว่าก็ยกมือขึ้นขยี้หัวเพื่อน แล้วเดินเข้าบ้านไปอีกคน ทิ้งให้หนุ่มลูกครึ่งยืนถอนหายใจอยู่ที่เดิม ถึงแม้ว่าจะเห็นด้วยกับยูโกะเรื่องจูริและเรื่องที่โฮคุโตะเป็นคนใจดี แต่ไอ้เรื่องที่จะเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมได้มั้ยน่ะ เขาไม่มีความมั่นใจเลยสักนิดเดียว

 

หมาป่าเดียวดาย @HokuHokuHokuto . 3 ชั่วโมงที่แล้ว

ความกลัวมีอิทธิพลกับฉันมากเกินไปจนทำให้ฉันไม่กล้าเดินหน้าต่อ

โฮคุโตะมองหน้าจอแท็บเล็ตของตัวเองอย่างหงุดหงิด เจสซี่พูดถึงคนคนนั้นอีกแล้ว นี่มันหมายความว่ายังไงเนี่ย ไอ้ทวีตที่ว่า จะพูดอย่างไรให้เธอเข้าใจความรู้สึกของฉัน ก็พูดว่าฉันรักเธอไปง่าย ๆ พูดไม่เป็นรึไงวะ เอาแต่พร่ำเพ้อลงทวิตเตอร์อยู่ได้

แต่ถึงจะนึกด่าเพื่อนอยู่ในใจแบบนี้แต่โฮคุโตะเองก็รู้ว่าไอ้คำด่าทั้งหลายนั่นก็เข้าตัวเขาเองทั้งหมดเช่นกัน

เขาคิดเกินเลยกับเจสซี่มากกว่าเพื่อน

โฮคุโตะค้นพบความจริงนี้มาได้สักพักใหญ่ ๆ แล้ว ราวสองสามเดือนได้ เมื่อพวกเขาเล่นเกม Truth or Dare กัน แล้วไทกะถามเจสซี่ที่เลือก Truth ว่ามีจูบแรกเมื่อไหร่ โอเค พวกเขาหกคนเป็นเพื่อนกันมานานตั้งแต่สมัยเรียนม.ต้นด้วยกัน ใครมีแฟนกี่คน ชื่ออะไรบ้าง หน้าตาเป็นยังไงพวกเขาก็รู้กันหมดแหละ เรื่องจูบแรกนี่ก็ใช่ว่าไม่เคยคุยกัน แต่เจสซี่มักจะชอบบ่ายเบี่ยงอยู่เสมอเพราะนิสัยขี้อายของเจ้าตัวซึ่งพวกเขาก็ไม่อยากแกล้งอีกฝ่ายจนงอนหนักเลยยอมเปลี่ยนประเด็นไปซะ กระทั่งวันนั้นที่ไทกะถามขึ้นมา พวกเขาถึงได้รู้

มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ก็แค่เจสซี่ถูกแฟนคนแรก (หรือจะเรียกว่าเป็นแฟนคนเดียวนชีวิตของมันดี) ที่อายุมากกว่าถึง 3 ปี ดึงตัวเข้าไปจูบ และทั้งคู่ก็เลิกรากันไปตั้งแต่พวกเขายังอยู่ม.4 จนตอนนี้อยู่ปีสองแล้ว แถมเจสซี่เองก็ไม่ได้นึกรักผู้หญิงคนนั้นด้วย ยิ่งทำให้จูบที่ว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรสักนิด แต่โฮคุโตะกลับรู้สึกไม่พอใจเอาซะได้ ไม่พอใจที่ผู้หญิงคนนั้นเป็นจูบแรกของเจสซี่ ไม่พอใจที่เจสซี่หัวเราะให้กับจูบนั่น ไม่พอใจน้ำเสียงที่บ่งชัดว่านึกถึงความหลัง ไม่พอใจเอามาก ๆ

โฮคุโตะไม่ได้หลงรักใครเป็นครั้งแรก เขาเคยหลงรัก แอบรัก สมหวัง และอกหักมาก่อนแล้ว เขารู้ว่าความรู้สึกจริง ๆ ของตัวเองที่มีต่อเจสซี่ที่เขาค้นพบมันคืออะไรโดยไม่ต้องใช้เวลาไตร่ตรองเลยสักนิด ประเด็นมันอยู่ที่อีกคนเป็นเพื่อนสนิทที่จะมองหน้ากันติดมั้ยถ้าเขาพูดออกไป ไม่นับเรื่องที่ว่าเจสซี่เองก็เป็นผู้ชาย ถึงเจ้าตัวจะสนิทกับจูริที่แสดงออกชัดเจนว่าชอบไทกะที่เป็นผู้ชายเหมือนกันได้อย่างสนิทใจ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าถ้าเป็นตัวเองแล้วอีกฝ่ายจะยอมรับมันได้ง่ายดายนัก

และเมื่อคิดเรื่องนี้ไม่ตก เขาจึงกดทวีตว่า การรักใครสักคนเนี่ยยากเนอะ ออกไปแบบลอย ๆ ไม่ได้คิดอะไรมากนัก แต่เรื่องมันดันพลิกกลับตาลปัตรเมื่อเจสซี่ดันทวีตว่า การรักใครสักคนไม่ใช่เรื่องยาก เพราะการแอบรักข้างเดียวมันยากยิ่งกว่า

ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันมีที่มาจากทวีตของเขาซึ่งเขารู้ดีว่าเจ้าตัวคงไม่รู้ว่าเขาพูดถึงอีกฝ่ายอยู่ และนั่นก็ทำให้เขาเผลอทวีตถึงอีกฝ่ายหนักขึ้น และผลที่ได้รับกลับมาคือการที่เจสซี่ทวีตถึงคนคนนั้นบ่อยมากขึ้นตามไปด้วย

ชายหนุ่มวางแท็บเล็ตในมือลงเมื่อมีคนเดินเข้ามาในห้องซ้อมดนตรีประจำของพวกเขา ไทกะส่งยิ้มให้กับเขาเช่นเดียวกับเขาที่ส่งยิ้มให้ 1 ใน 2 นักร้องนำเสียงดีของวง

“มาเร็วนะ” ไทกะทักขณะวางกระเป๋าเป้ลงบนมุมหนึ่งของห้องที่มีกระเป๋าของโฮคุโตะวางอยู่ก่อนแล้ว

“อาจารย์ยกคลาสกะทันหันน่ะ นายเองก็มาเร็วนะ วันนี้ไม่มีเรียนนี่”

“ก็เพราะไม่มีเรียนนั่นแหละถึงได้มาก่อนเวลาได้ แล้วนี่ทำอะไรอยู่น่ะ เล่นทวิตเหรอ” ชายหนุ่มร่างบางชะโงกหน้ามองแท็บเล็ตที่เพื่อนวางบนม้านั่งข้างตัวก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งบ้าง

“อือ”

“จะว่าไปพักนี้นายทวีตถึงใครเนี่ย บ่อยมากเลยนะ” ไทกะว่าขำ ๆ แต่แน่ล่ะว่าคนฟังไม่ได้ขำไปด้วยสักนิด

“ใช่คนที่ฉันคิดอยู่รึเปล่า”

โฮคุโตะหันกลับไปมองคนพูดทันที ตาคมหรี่ลงเล็กน้อย พลางย้อนถาม

“แล้วนายคิดว่าเป็นใครล่ะ” ไทกะยิ้มมุมปาก มองโฮคุโตะที่หรี่ตามองแล้วเอ่ยตอบ

“เจสซี่”

โฮคุโตะยักไหล่ ไม่แปลกที่ไทกะจะเดาได้ อันที่จริงเขาก็คิดไว้แหละว่าเพื่อนร่วมวงคนอื่น ๆ คงพอจะเดากันได้ จากทวิตเตอร์ของเขาที่เหมือนจะทวีตมากเกินไปหลังจากทวีตของอีกฝ่ายเมื่อวันนั้น แต่เขาอดไม่ได้ พอเห็นทวีตของเจสซี่เกี่ยวกับคนคนนั้นของเจ้าตัวทีไร เขาก็เผลอทวีตอะไรตอบไปทุกที

“อยากรู้มั้ยว่าทำไมฉันถึงรู้ ไม่สิ ทำไมพวกเราถึงรู้”

“ไม่แปลกใจหรอกที่รู้กันน่ะ” ไทกะหัวเราะเบา ๆ กับคำพูดของเพื่อน

“ไม่คิดจะปิดกันตั้งแต่แรกแล้วสินะ”

“ก็แค่คิดว่าพวกนายคงพอเดากันได้เท่านั้นแหละ แต่ถ้าให้ฉันเดานะ ไม่นับเจสซี่ อีกคนที่ไม่รู้เรื่องก็คงเป็นชินทาโร่ล่ะมั้ง” โฮคุโตะพูดกลั้วหัวเราะ สองคนนี้หัวช้ากับเรื่องพวกนี้จะตาย ถ้าเป็นเรื่องอื่น ๆ ล่ะก็รู้ดีตลอดแหละ

“จริง รู้กันหมด ยกเว้นสองคนนั้นนั่นแหละ… แล้วนายคิดจะบอกเจสซี่มั้ย”

คนกำลังมีความรักส่ายหน้า “ฉันไม่คิดจะบอกหรอก ให้หมอนั่นไปสารภาพรักสาวคนนั้นก่อน ถ้าสมหวังก็แล้วไป ถ้าไม่เดี๋ยวฉันค่อยเสียบแทน” พูดไปก็หัวเราะไป โฮคุโตะจึงไม่ทันเห็นไทกะที่ขมวดคิ้วเหมือนจับสัมผัสได้ว่าเพื่อนกำลังล้อเล่นกลบเกลื่อนอะไรบางอย่าง

“งั้นเหรอ กลัวสินะ นายน่ะ”

รอยยิ้มของโฮคุโตะเปลี่ยนไปจากขำขันเป็นรอยยิ้มบาง ๆ คนสูงกว่าเอนหลังพิงผนังเก็บเสียงด้านหลัง มองไมโครโฟนบนขาตั้งบริเวณหน้าห้องก่อนจะพูดขึ้น

“แล้วนายไม่คิดว่ามันน่ากลัวหรือไง คนที่ชอบเป็นผู้ชายเหมือนกัน แล้วยังเป็นเพื่อนสนิทที่อยู่ด้วยกันมานานอีก ฉันน่ะนับถือจูริมากเลยนะที่กล้าพูดอะไรแบบนั้นออกมาได้”

ชื่อของจูริดูเหมือนจะทำให้ไทกะตัวเกร็งขึ้นมาหน่อยซึ่งโฮคุโตะก็ไม่แปลกใจกับปฏิกิริยานั้น ก็คนที่จูริแสดงความรักด้วยมาตลอดก็คือไทกะนี่นะ

“ถ้าไม่ได้ชอบก็บอกไปตรง ๆ สิ ปล่อยให้หมอนั่นตื๊อมาตลอดแบบนี้น่ะ ไม่รำคาญเหรอ”

คำพูดของโฮคุโตะทำให้ไทกะนั่งก้มหน้าเงียบ ๆ ไม่พูดตอบอะไร มือคีย์บอร์ดที่เห็นแบบนั้นจึงเอ่ยต่อ

“ยกเว้นแต่ว่า นายเองก็ชอบหมอนั่นเหมือนกัน”

“หมอนั่นก็เต๊าะไปเรื่อยเปื่อยนั่นแหละ วันก่อนก็ไปกอดอิวาฮาชิ แล้วยังไปแซวเรย์อะอยู่เลย”

ชื่อของรุ่นน้องร่วมมหาลัยที่ค่อนข้างจะคุ้นเคยเป็นอย่างดีทำให้โฮคุโตะเลิกคิ้วขึ้น เอียงคอเล็กน้อยก่อนจะปล่อยระเบิดที่ทำให้ไทกะหันกลับมาโวยวาย

“หรือว่าหึง”

“ไม่ใช่สักหน่อย! ใครจะไปหึงเจ้านั่นกันล่ะ นายเองก็เถอะ เอาแต่กลัวนั่นกลัวนี่อยู่แบบนี้ ระวังเจสซี่มันจะไปหลงรักคนอื่นเข้าจริง ๆ ก็แล้วกัน” ว่าเสร็จ ไทกะก็เดินไปนั่งที่ม้านั่งอีกตัวพร้อมกับหยิบหูฟังขึ้นมาเสียบฟังเพลงตัดขาดจากโลกภายนอก ทิ้งให้โฮคุโตะนั่งทบทวนเรื่องของตัวเองอยู่เงียบ ๆ คนเดียว

“อ้าว มากันแล้วเหรอ”

เสียงเปิดประตูทำให้ทั้งโฮคุโตะและไทกะหันไปมองพร้อมกัน เพื่อนร่วมวงอีกสี่คนทยอยกันเดินเข้ามาพลางส่งเสียงทักทาย โหวกเหวกกันเหมือนที่เป็นประจำ

“นี่ โฮคุโตะ” เสียงเรียกจากคนที่เป็นประเด็นเมื่อครู่ทำให้โฮคุโตะที่ยังคงนั่งอยู่ที่ม้านั่งเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายพลางนึกสงสัยกับท่าทางลุกลี้ลุกลนแปลก ๆ ของเจสซี่

“ว่าไง ดูท่าทางแปลก ๆ นะนาย”

“เอ่อ ก็ ไม่ได้มีอะไรมากหรอก… คือ.. เย็นนี้ว่างมั้ย ไปซื้อของเป็นเพื่อนหน่อยสิ” คำชวนที่โฮคุโตะได้แต่ขมวดคิ้วมุ่น ปกติถ้าจะไปซื้อของหรืออะไรที่ไปกันแค่สองคน คนที่เจสซี่จะชวนไปด้วยคนแรกคือยูโกะที่นับได้ว่าสนิทกันมากที่สุด ทำไมจู่ ๆ ถึงมาชวนเขาได้กัน

“แล้วโคจิล่ะ”

“ไม่ว่างอะ เห็นว่าต้องกลับไปทำรายงานต่อ อีกอย่างนายมีเซ้นส์การแต่งตัวนี่นา ได้นายช่วยเลือกเสื้อผ้าให้ก็สบายใจได้เลย” โฮคุโตะยิ่งคลางใจกับคำตอบของเจสซี่มากขึ้นไปอีก จริงอยู่ที่หลาย ๆ คนบอกว่าเขาแต่งตัวดี แต่เจสซี่ก็มักจะบ่นอยู่เสมอว่าเขาแต่งตัวดีเกินไป แล้วนึกอะไรขึ้นมาถึงได้จะให้เขาไปช่วยเลือกเสื้อผ้าให้ทั้งที่สไตล์การแต่งตัวของพวกเขานี่ไปกันคนละทางเลย

หรือว่าจะให้เขาช่วยเลือกเสื้อผ้าใส่ไปเดท

“ได้สิ” เจสซี่เผยรอยยิ้มกว้างออกมาทันทีที่โฮคุโตะตอบตกลง รอยยิ้มเจิดจ้าที่ทำให้โฮคุโตะนึกอยากกลับคำมันเสียเดี๋ยวนั้น ยิ้มกว้างขนาดนี้ หาเสื้อผ้าไปเดทกับคนคนนั้นชัวร์

 

Kinki FOREVER!! @Masaya_JC . 25 นาทีที่แล้ว

แค่ได้มีโอกาสอยู่ข้าง ๆ ก็ดีเท่าไหร่แล้ว

“โฮคุโตะ เสร็จยัง” เจสซี่ส่งเสียงเรียกโฮคุโตะอย่างร่าเริง แม้จะพอเห็นสายตาล้อเลียนของจูริ และรอยยิ้มกว้างแทนคำแซวจากยูโกะก็ไม่ได้ทำให้อารมณ์ดี ๆ ของชายหนุ่มร่างสูงกร่อยลงได้สักนิด ไม่เอาน่า นี่เขากำลังจะได้ไปเดทกับคนที่แอบชอบมานานเลยนะ ถึงจะอ้างว่าให้ไปช่วยเลือกเสื้อผ้าให้ก็เถอะ แต่กว่าจะทำใจชวนอีกคนตามที่ยูโกะกับจูริแนะนำได้เขาก็หมดกำลังใจไปโข เพราะฉะนั้นเมื่อโฮคุโตะตอบตกลงแล้ว จะไม่ให้เขาอารมณ์ดีได้ยังไง

“อือ ๆ แป๊บนึง จะเสร็จแล้ว… โอเค เรียบร้อย”

“งั้นก็ไปกัน พวกฉันกลับกันก่อนนะ เจอกันพรุ่งนี้” เจสซี่คว้าข้อมือของอีกคน หันมาโบกมือลาให้เพื่อนที่เหลือแล้วจูงโฮคุโตะออกจากห้องซ้อมไป พยายามทำตัวสบาย ๆ แบบไม่ได้คิดอะไรทั้งที่ใจเต้นโครมครามไม่เป็นส่ำกับข้อมือที่ตัวเองจับอยู่ ถึงจะไม่รู้ว่าทำไมโฮคุโตะถึงไม่ดึงมือออก แต่เจสซี่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก เพราะแค่ควบคุมอัตราการเต้นของหัวใจก็แทบไม่มีสมองไว้คิดอย่างอื่นแล้ว

ทว่าเมื่อมาถึงห้างสรรพสินค้าแล้ว คนที่เป็นฝ่ายจูงอีกคนเข้าร้านโน้นออกร้านนี้กลับเป็นโฮคุโตะเสียเองซึ่งแน่ล่ะว่าเจสซี่ไม่ปฏิเสธใด ๆ ทั้งสิ้นและปล่อยให้คนที่ตัวเตี้ยกว่าจัดการเอาชุดโน้นชุดนี้มาทาบกับตัวเขา และเดินไปลองชุดต่าง ๆ ตามคำสั่งแต่โดยดี

เจสซี่มองภาพสะท้อนของตัวเขาเองในกระจก ถึงจะเคยบ่นว่าอีกฝ่ายแต่งตัวดีเกินไปยังไง แต่ก็ต้องยอมรับว่าเซ้นส์ด้านแฟชั่นของโฮคุโตะดีมากจริง ๆ ชุดที่อีกคนเลือกให้นอกจากจะเหมาะกับเขาแล้วยังไม่หลุดจากสไตล์ที่เขาชอบด้วย เรียกได้ว่าถูกใจเขามากเลยทีเดียว

“เจสซี่ เสร็จรึยัง รีบ ๆ ออกมาได้แล้ว” เสียงเร่งที่ดังมาจากข้างนอกทำให้เจสซี่รีบเก็บของแล้วเปิดประตูห้องลองชุด ก้าวออกไปยืนข้างนอกให้คนเลือกชุดพินิจพิจารณา

“อืม ตัวนี้ใส่ขึ้นจริง ๆ ด้วยแฮะ” รอยยิ้มพึงพอใจของโฮคุโตะที่ส่งมาให้เรียกรอยยิ้มของเจสซี่ออกมาเช่นกัน คนตรงหน้าเขาดูสนุกกับการเลือกเสื้อผ้าให้เขามาก และเขาที่เห็นแบบนั้นก็พลอยสบายใจไปด้วย

“ต่อไปลองตัวนี้กับตัวนี้ดูนะ” คนแต่งตัวเก่งว่าพลางส่งเสื้อกับกางเกงให้เขาเอาเข้าไปลอง แล้วเจ้าตัวก็หันไปดูเสื้อผ้าต่อทิ้งให้เขาเดินกลับเข้าห้องลองเสื้อเปลี่ยนชุดใหม่พร้อมรอยยิ้มกว้าง มาเดินซื้อของด้วยกันสองคนเนี่ย มีความสุขจริง ๆ เลยนะ

“เดี๋ยวไปหาอะไรกินกันมั้ย” เจสซี่พูดหลังจ่ายเงินค่าเสื้อผ้าเสร็จแล้วกำลังเดินออกจากร้าน โฮคุโตะก้มลงดูนาฬิกาเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้า

“เอาสิ แล้วนายอยากกินอะไรอะ”

“แล้วแต่นายเลย วันนี้นายมาช่วยฉันเลือกเสื้อผ้าแล้ว เพราะงั้นฉันจะตามใจนายเป็นการตอบแทนแล้วกัน”

โฮคุโตะหัวเราะเบา ๆ กับคำพูดของคนที่เดินอยู่ข้าง ๆ ซึ่งเสียงหัวเราะนั้นก็ทำให้เจสซี่อดยิ้มออกมาไม่ได้

“เลี้ยงใช่มั้ย”

“ได้สิ แต่อย่าแพงมากนะ หมดตังค์ไปกับค่าเสื้อผ้าแล้ว” เขาตอบรับกลั้วหัวเราะ ไม่ได้พูดเกินจริงแต่อย่างใด เพราะเสื้อผ้าที่โฮคุโตะเลือกให้ราคาค่อนข้างสูงพอสมควร แต่ก็ใช่ว่าเขาจะบ่นอะไรได้ โฮคุโตะชิงพูดดักเขาไว้ก่อนแล้วว่า “เสื้อผ้าร้านนี้น่ะ ราคาสูงก็จริงแต่คุณภาพก็ดีตามไปด้วย ใช้ได้นานจนคุ้มแน่นอน ฉันใส่อยู่ รับประกันเลย”

“งั้นเอาเป็นราเมงที่ร้านข้างสถานีรถไฟที่ไปกินกันประจำแล้วกัน คงไม่กระเป๋าฉีกใช่มั้ย” โฮคุโตะแหย่ ทำให้เขาอดมองค้อนอีกคนไม่ได้ แต่คนโดนค้อนก็ไม่ได้นึกอยากง้อแต่อย่างใด เพราะเจ้าตัวเอาแต่หัวเราะ เขาจึงพลอยหัวเราะตามคนตัวเตี้ยกว่าไปด้วย

“ถ้าฉันบอกว่าไม่พอนายจะเลี้ยงฉันแทนมั้ยล่ะ”

“ก็ได้ เดี๋ยวนายไม่มีค่ารถไฟกลับบ้านจะแย่เอา” โฮคุโตะแหย่อีก คราวนี้เจสซี่เริ่มรู้สึกงอนจริง ๆ แล้ว

“แกล้งฉันเข้าไป สนุกนักสินาย”

หนุ่มลูกครึ่งไม่ได้สนใจคำตอบที่ได้รับสักนิด เมื่อคนตรงหน้าส่งรอยยิ้มหวานที่มาพร้อมกับนัยน์ตาเป็นประกายซึ่งตรึงสายตาของเจสซี่เอาไว้ได้อยู่หมัด “สนุกสิ วันหลังจะแกล้งอีกเยอะ ๆ เลย”

เขาพยายามเก็บอาการแม้จะหุบยิ้มไม่ลงก็ตาม “แล้วแต่นายแล้วกัน… เราไปกินข้าวกันเถอะ ฉันเริ่มหิวแล้ว”

“อือ”

 

“อิ่มจัง เดี๋ยวนายจะกลับบ้านเลยรึเปล่าน่ะ” โฮคุโตะเอ่ยปากถามเจสซี่ที่เอาแต่กดอะไรสักอย่างอยู่กับมือถือมาสักพักแล้ว ตอนนี้พวกเขาเพิ่งจะออกจากร้านราเม็งและกำลังอยู่ในช่วงตัดสินใจว่าจะเอาอย่างไรต่อ

“เจสซี่… เจสซี่… นี่ เจสซี่!!”

“หือ อะไรเหรอ โฮคุโตะ ไม่เห็นต้องเสียงดังเลย” คนเรียกชักเริ่มโมโห นั่งอยู่ด้วยกันสองคน ยังเอาแต่เล่นโทรศัพท์อยู่ได้ เรียกตั้งนานไม่ได้ยินแล้วยังมาหาว่าเขาเสียงดังอีกต่างหาก

“นายนั่นแหละเรียกตั้งนานไม่ได้ยิน”

“อ่า โทษที ๆ แล้วมีอะไรเหรอ”

“ฉันถามว่านายจะกลับบ้านเลยรึเปล่า” ให้ตายสิ เขาเผลอใช้น้ำเสียงไม่ดีออกไปซะแล้ว

สีหน้าของเจสซี่ดูเจื่อนลงไปเล็กน้อย แต่ก็ยังตอบคำถามของโฮคุโตะแต่โดยดี “ก็คงจะกลับเลยน่ะ นี่ก็เย็นมากแล้วด้วย นายเองก็ควรรีบกลับเหมือนกันนะ”

โฮคุโตะพยักหน้ารับ อันที่จริงเขาไม่ค่อยอยากกลับบ้านสักเท่าไหร่เลย อันที่จริงต้องบอกว่าเขาไม่อยากจากอีกคนไปเลยต่างหากถึงจะถูก ถึงจะเป็นการช่วยเลือกเสื้อผ้าให้อีกคนไปเดท แต่เขาก็สนุกและมีความสุขมากกับการมาเที่ยวครั้งนี้

“แล้วนายจะไปเดทเมื่อไหร่เหรอ”

“เอ๊ะ” เจสซี่เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยดวงตาเบิกกว้าง แสดงชัดถึงความงุนงง จนเขาเองก็เริ่มงงไปด้วยแล้วเหมือนกัน

“อ้าว ก็นายให้ฉันช่วยเลือกชุดให้นายใส่ไปเดทกับคนที่นายชอบทวีตถึงบ่อย ๆ ไม่ใช่เหรอ” คราวนี้เจสซี่แทบอ้าปากค้าง

“เดี๋ยว เข้าใจผิดแล้ว ฉันไม่ได้กำลังหาเสื้อผ้าใส่ไปเดทที่ไหนสักหน่อย แค่อยากได้เสื้อผ้าใหม่เฉย ๆ เอง ไปเอาความคิดแบบนั้นมาจากไหนเนี่ย”

โฮคุโตะรู้สึกเหมือนหน้าร้อนขึ้นนิดหน่อยกับการกังวลจนคิดมากเกินของตัวเอง “ก็เห็นช่วงนี้นายพูดถึงคนคนนั้นบ่อยนี่นา แถมปกตินายก็ชอบว่าฉันว่าแต่งตัวดีเกินไป พอมาถามก็เลยนึกว่าอยากได้เสื้อผ้าไปใส่เดทกับคนคนนั้นนี่…”

โฮคุโตะเงยหน้าขึ้นมองคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หลังจากได้ยินเสียงหัวเราะขื่น ๆ สายตาของเจสซี่ที่มองมายังเขาดูหมองลงอย่างที่โฮคุโตะเองก็ไม่รู้ว่าทำไม แต่ที่แน่ ๆ มันทำให้เขารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก

“ไม่รู้จริง ๆ ด้วยสินะ โฮคุโตะ”

โฮคุโตะไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น เขาพูดอะไรผิดตรงไหน ทำไมรอยยิ้มบางนั่น ดวงตาคู่นั้นถึงได้ชวนให้รู้สึกใจหาย เขาอยากถามแต่ลำคอกลับแห้งผาก

“งั้นก่อนกลับ ไปเดินเล่นกัน”

 

พวกเขาเดินไปตามทางเท้าริมถนนใหญ่มาได้สัก 5 นาทีแล้ว และพระอาทิตย์เองก็เริ่มตกดินแล้วเช่นกัน แต่โฮคุโตะก็ยังไม่รู้ว่าเจสซี่จะพาเขาไปหยุดที่ไหน เขาเดินตามหลังคนข้างหน้าไปเรื่อย สมองที่ปกติทำงานได้รวดเร็วมาตอนนี้กลับคิดอะไรไม่ออก มันตื้อตันไปหมด

เจสซี่มาหยุดอยู่ที่บริเวณริมแม่น้ำแล้วเดินนำลงไปนั่งที่ตลิ่ง โฮคุโตะจึงเดินตามลงไปนั่งข้าง ๆ พวกเขานั่งอยู่ตรงนั้นด้วยกันเงียบ ๆ ดูพระอาทิตย์ตกดินริมแม่น้ำ บรรยากาศรอบข้างดูสงบเงียบ แต่ไม่ใช่กับในหัวของโฮคุโตะที่เริ่มกลับมาทำงาน และเหมือนจะทำงานดีเกินไปจนกลายเป็นว่าเขาเริ่มคิดมาก กระวนกระวายอยู่ภายใน

“ฉันขอพูดอะไรหน่อยได้มั้ย คือ ฉันรู้นะว่านี่มันบ้ามาก ๆ นายฟังแล้วอาจจะโกรธฉันก็ได้ แต่ฉันก็คิดว่าฉันควรพูดมันจริง ๆ นั่นแหละ” พอเห็นว่าเขากำลังฟังอยู่เงียบ ๆ เจสซี่ก็พูดต่อ

“ฉันคิดเรื่องนี้มานานแล้วล่ะ เป็นปี ๆ แล้ว ไม่รู้ด้วยว่าไอ้ความรู้สึกพวกนี้มันเกิดขึ้นมาเมื่อไหร่ ตอนแรกฉันคิดว่าอาจจะเพราะอยู่ด้วยกันมานาน สนิทกันมานานก็เลยผูกพัน โอเค พวกเราอยู่ด้วยกันมานานก็จริง แต่ก็ไม่ใช่แค่พวกเราสองคนซักหน่อย และถ้าให้นับจริง ๆ ฉันอยู่กับโคจิมานานกว่านายตั้งเยอะ แถมยังสนิทกับคนอื่น ๆ มากกว่านายอีกต่างหาก ไม่รู้ทำไมฉัน…” คนพูดเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง หายใจเข้าลึก ก่อนจะหันกลับมาสบตากับโฮคุโตะแล้วพูดต่อ

“ฉันถึงชอบนาย”

เหมือนโลกหยุดหมุนไปโดยปริยาย โฮคุโตะกะพริบตาปริบ มองหน้าอีกคนอย่างไม่อยากเชื่อ เขากำลังฝันอยู่เหรอ ฝันอยู่ใช่มั้ย

และเพื่อพิสูจน์ โฮคุโตะก็หยิกแขนตัวเองเต็มแรง

“โอ๊ย!! เจ็บ!”

“เดี๋ยวสิ! นายทำบ้าอะไรของนายเนี่ย เป็นรอยแดงหมดแล้ว” เจสซี่ร้อง คว้าแขนของเขาไปดู ถึงปากจะร้องโวยวาย แต่มือที่จับแขนเขาก็อ่อนโยนจนรู้สึกได้

“ยังดีนะที่เป็นแค่รอยแดง ไม่ถึงกับเลือดตกยางออก กลับบ้านไปทายาด้วยล่ะ จู่ ๆ ก็หาเรื่องให้ตัวเองเจ็บตัว..”

“ก็มันสงสัยนี่นา” เจสซี่เงยหน้าจากแขนของโฮคุโตะมามองสบตากับเจ้าตัว ขมวดคิ้วมุ่นอย่างงุนงงกับคำพูดของอีกฝ่าย

“สงสัยบ้าอะไรต้องหยิกแขนตัวเองเนี่ย ถ้าสงสัยว่าฉันพูดจริงพูดเล่นก็ต้องถามฉันสิ หยิกแขนตัวเองจะไปรู้ได้ยังไง ทำอย่างกับพิสูจน์ว่าฝันอยู่รึเปล่าไปได้ แล้วบอกเลยว่าฉันไม่ได้พูดเล่นนะ ฉันพูดจริง”

โฮคุโตะหัวเราะคิก “ก็ฉันสงสัยว่าตัวเองกำลังฝันอยู่รึเปล่า ถ้านี่เป็นความฝัน ก็ไม่อยากจะตื่นเท่าไหร่เลยแฮะ”

คนเพิ่งสารภาพรักหมาด ๆ เอียงคอนิดหนึ่งราวกับกำลังประมวลผล ก่อนที่นัยน์ตาจะพราวระยับขึ้นเหมือนเพิ่งเข้าใจอะไรบางอย่าง ใบหน้าคมเผยรอยยิ้มกว้างที่โฮคุโตะลงความเห็นว่ามันสว่างสดใสเหลือเกิน

“นี่หมายความว่านายตอบรับความรู้สึกฉันแล้วใช่มั้ย”

“อือ ชอบนายเหมือนกัน” เพียงเท่านั้นเจสซี่ก็ดึงแขนที่จับอยู่รั้งร่างของโฮคุโตะเข้ามาในอ้อมกอด เขายิ้ม ยกมือกอดอีกคนตอบ ซุกหน้าลงกับบ่ากว้าง และเริ่มหัวเราะเมื่อนึกถึงทวีตทั้งหลายแหล่ตลอดสองสามอาทิตย์ที่ผ่านมาของเขากับคนที่กำลังกอดเขาอยู่

เจสซี่ผละออกไปเล็กน้อย แม้ว่ามือทั้งสองข้างจะยังโอบเอวคนตรงหน้าอยู่ก็ตาม โฮคุโตะที่มัวแต่ขำไม่ได้สนใจการกระทำของอีกคนที่ดูจะงง ๆ กับเสียงหัวเราะของเขาสักเท่าไหร่ ก็นะ สรุปว่าคนคนนั้นของเจสซี่ในทวิตเตอร์ก็คือเขา แล้วที่ผ่านมาเขาก็หึงตัวเองมาตลอดเนี่ยนะ หึงจนบ้าไปทวีตเพ้อเจ้ออะไรก็ไม่รู้เป็นสิบทวีต ถ้าจูริกับชินทาโร่รู้เข้ามีหวังเขาคงโดนล้อไปเป็นชาติแน่

“อะไรของนายอีกล่ะ โฮคุโตะ ตะกี้ก็หยิกแขนตัวเอง คราวนี้ก็หัวเราะไม่หยุด ฉันควรจับนายไปเช็กสมองรืเปล่าเนี่ย”

เขายกมือขึ้นโบกแทนการปฏิเสธ พยายามควบคุมตัวเองให้เข้าสู่สภาวะปกติ “ฉันแค่ขำน่ะ คิดดู ฉันก็นั่งหึงคนที่นายทวีตถึงมาตลอด สุดท้ายก็กลายเป็นว่าคนที่ฉันหึงก็คือตัวฉันเอง แล้วฉันก็บ้าไปทวีตเพ้อเจ้อแข่งกับนายเนอะ”

คราวนี้เจสซี่ก็หัวเราะลั่นออกมาเหมือนกัน ก้มลงเอาจมูกชนกับจมูกของโฮคุโตะ ถูไปมาแล้วแนบหน้าผากเข้าด้วยกัน โฮคุโตะได้แต่ยิ้มกว้างทั้งขำทั้งอายกับการกระทำแบบไร้สติในช่วงที่ผ่านมา แต่อย่างน้อยเขาก็เบาใจไปอย่างหนึ่งว่าคงไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่เผลอทำอะไรแบบนั้นไป

“ฉันก็พอกันล่ะ แค่ทวีตนายทวีตเดียว ฉันก็คิดเป็นตุเป็นตะ โมโหนายด้วยซ้ำที่เอาเนื้อเพลงที่ฉันแต่งถึงนายไปทวีตให้ใครก็ไม่รู้ที่สุดท้ายแล้วก็เป็นฉันเอง ตลกดีชะมัด”

“นั่นสิ พวกเราสองคนเนี่ย บ้าเนอะ”

เจสซี่กดจูบหนัก ๆ ลงบนริมฝีปากเขาทีหนึ่งแล้วพูดว่า “เพราะงั้นถึงต้องอยู่ด้วยกันไง”

Kinki FOREVER!! @Masaya_JC . 2 ชั่วโมงที่แล้ว

รักช่วงเวลาที่ได้อยู่ด้วยกัน แต่ที่รักมากที่สุดคือคนที่อยู่ข้าง ๆ ตอนนี้แหละ

 

OMAKE~

Juttan in relationship~ @Juttan_sama . 1 ชั่วโมงที่แล้ว

@KyomoTai เปิดตัวแฟนอย่างเป็นทางการ แฟนใครเนี่ย น่ารักที่สุดเลย

HAPPY LIFE with YUGO @COACH-KOCHI @Juttan_sama @KyomoTai ตกลงว่าคบกันแล้วเหรอ ยินดีด้วยนะ~

Yakiniku DAISUKI!!!! @Shin-0n-The-Beach @Juttan_sama @KyomoTai ยินดีด้วยยยย

C00LEST SH0UKI @MoroToBeStar @Juttan_sama @KyomoTai แบบนี้มันต้องฉลองงงงงงงง

SixTONES_Hime – samA @KyomoTai @Juttan_sama ทำไมต้องประกาศลงทวิตด้วยเล่า

Juttan in relationship~ @Juttan_sama @KyomoTai ก็เค้าอยากให้ทุกคนรู้ว่าคนสวยมีเจ้าของแล้วไง จะได้ไม่มีพวกเหลือบไรมายุ่ง

ไทจางงงงง!! @MyuMyu_Kawaii @Juttan_sama @KyomoTai ไทกะจะคบกับไอ้หมอนี่จริง ๆ เหรอ คิดดีแล้วเหรอ (TT TT)

Just Falling in Love @Masaya_JC @Juttan_sama @KyomoTai ยินดีด้วย ทางนี้ก็อยากเปิดตัวบ้างเหมือนกันอะ

Juttan in relationship~ @Juttan_sama @Masaya_JC เห็นมะ บอกแล้วว่าบอก ๆ ไปเถอะ ไม่ต้องคิดอะไรให้มาก

HAPPY LIFE with YUGO @COACH-KOCHI @Masaya_JC ต้องแสดงความยินดีกับอีกคู่ด้วยสินะ

Yakiniku DAISUKI!!!! @Shin-0n-The-Beach @Masaya_JC @Juttan_sama @COACH-KOCHI หมายความว่าไงอะ เจสซี่จีบใคร สารภาพรักกับใคร ทำไมฉันไม่รู้

Juttan in relationship~ @Juttan_sama @Shin-0n-The-Beach เค้ารู้กันหมดทั้งวงแล้ว ยกเว้นนายคนเดียวนั่นแหละ ความรู้สึกช้ามาก

SixTONES_Hime – samA @KyomoTai @Masaya_JC @HokuHokuHokuto คุยกันแล้ว?

Yakiniku DAISUKI!!!! @Shin-0n-The-Beach @Juttan_sama ก็คนมันไม่รู้นี่นา พวกนายอะแหละ มีอะไรก็ไม่ยอมบอกฉันสักคำ

Yakiniku DAISUKI!!!! @Shin-0n-The-Beach @Juttan_sama @KyomoTai @HokuHokuHokuto @Masaya_JC @COACH-KOCHI แล้วเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ของเจสซี่เกี่ยวอะไรกับโฮคุโตะอะ

หมาป่าเดียวดาย @HokuHokuHokuto @KyomoTai @Masaya_JC คุยกันเรียบร้อยแล้วล่ะ แล้วก็คบกันแล้วด้วย

Yakiniku DAISUKI!!!! @Shin-0n-The-Beach @Juttan_sama @KyomoTai @HokuHokuHokuto @Masaya_JC @COACH-KOCHI เดี๋ยวนะ เจสซี่กับโฮคุโตะงั้นเรอะ!? พวกนายไปสปาร์คกันตอนไหน ทำไมไม่บอกฉันสักคำอะ

Juttan in relationship~ @Juttan_sama @Shin-0n-The-Beach คู่นี้เขาดราม่าในทวิตเตอร์กันเป็นอาทิตย์แล้ว ไม่ได้ดูเลยเหรอไงนาย

HAPPY LIFE with YUGO @COACH-KOCHI @Juttan_sama @Shin-0n-The-Beach เอาน่า ไม่รู้ก็ช่วยไม่ได้นี่นา ชินทาโร่ก็ความรู้สึกช้าแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้วนี่

Yakiniku DAISUKI!!!! @Shin-0n-The-Beach @COACH-KOCHI ถ้าจะพูดขนาดนี้ล่ะก็นะ…

Yakiniku DAISUKI!!!! @Shin-0n-The-Beach @HokuHokuHokuto @Masaya_JC พวกนายต้องเล่าให้ฉันฟังด้วย ทำเหมือนฉันเป็นส่วนเกินของวงไปได้ พวกนายใจร้ายมาก!!!!

หมาป่าเดียวดาย @HokuHokuHokuto @Shin-0n-The-Beach อย่างอนน้า~ เดี๋ยวซื้อกล้วยให้กิน

Yakiniku DAISUKI!!!! @Shin-0n-The-Beach @HokuHokuHokuto ฉันไม่ใช่กอริล่านะเว้ย จะได้กินกล้วย

หมาป่าเดียวดาย @HokuHokuHokuto @Shin-0n-The-Beach LOL

Just Falling in Love @Masaya_JC @HokuHokuHokuto @Shin-0n-The-Beach อย่าแกล้งกอริล่าสิ โฮคุโตะ เดี๋ยวก็อาละวาดกรงพังหรอก

หมาป่าเดียวดาย @HokuHokuHokuto @Masaya_JC @Shin-0n-The-Beach จริงด้วย

Yakiniku DAISUKI!!!! @Shin-0n-The-Beach @HokuHokuHokuto @Masaya_JC ก็บอกแล้วไงว่าไม่ใช่กอริล่า! แล้วก็ไม่ได้โดนจับขังอยู่ในกรงด้วย!!!

Juttan in relationship~ @Juttan_sama @HokuHokuHokuto @Masaya_JC @Shin-0n-The-Beach แยกย้าย ๆ กอริล่าจะอาละวาดแล้ว

Yakiniku DAISUKI!!!! @Shin-0n-The-Beach @Juttan_sama จะต้องให้บอกอีกกี่ครั้งว่าฉันไม่ใช่กอริล่า!!!!!!!

 

Posted in Fanfiction

[One Shot – SixTONES] Bokura no Asa

ตอนนี้มีเวลาพักสั้น ๆ ประมาณสองสามวัน อะไรดองไว้ก็จะต้องรีบเอามาปล่อย ก่อนจะกลับเข้าสู่ช่วงปั่นทีสิสต่อ นี่เอาเล่มสมบูรณ์ส่งให้อาจารย์ที่ปรึกษาตรวจก่อนยื่นขอสอบแล้ว ไม่รู้ผลจะออกมาเป็นยังไงบ้าง แอบเหงื่อตกค่ะ ฮา

คราวนี้เป็นวันช็อตจากเพลงของหนุ่ม ๆ ค่ะ เป็นเพลงที่เจสซี่กับไทกะแต่งด้วยกัน โดยเจสซี่แต่งทำนอง ส่วนไทกะแต่งเนื้อร้อง และเอามาร้องด้วยกัน ชื่อว่า Bokura no Asa (ยามเช้าของพวกผม) ค่ะ เป็นเพลงที่เราชอบมาก ๆ เลย และอยากเอามาแต่งฟิคนานแล้ว พอเมื่อช่วงที่ผ่่านมาเราเครียดจัดต้องหาอะไรทำพักจากทีสิส เลยได้วันช็อตมาหลายเรื่องเลย นี่ก็เป็นหนึ่งในนั้นค่ะ

แล้วก็ตามธรรมเนียม คำเตือน ค่ะ

นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับชายรักชาย หรือ boy’s love ใครที่ไม่รู้จัก ไม่ชอบ หรือใด ๆ ก็ตามแต่รบกวนช่วยเปลี่ยนไปหน้าอื่นนะคะ และอีกประการหนึ่งวันช็อตเรื่องนี้เขียนขึ้นเพื่อสนองนี้ดตามจินตนาการคนแต่ง บุคคลในเรื่องมีตัวตนจริงแต่ไม่ได้เป็นไปตามในเรื่องค่ะ 

[One Shot – SixTONES] Bokura no Asa

Pairings : Tanaka Juri x Kyomoto Taiga, Jesse x Matsumura Hokuto

Note : เพื่อความฟิน สามารถรับฟังเพลงต้นฉบับได้ที่นี่เลยค่ะ https://www.facebook.com/6tonesFC/videos/658816487579037/ เพจแฟนคลับของหนุ่ม ๆ ซึ่งเราต้องขอขอบพระคุณแอดมินเพจนี้มาก ๆ เลยนะคะที่กรุณาให้เราเอาคำแปลเนื้อเพลงมาใช้ได้ เป็นติ่งที่ไม่รู้ภาษาเนี่ย ลำบากจริง ๆ เลยค่ะ ฮา

 “ครั้งแรกเลยนะเนี่ยที่ฉันพาเพื่อนที่บริษัทมาค้างที่บ้านน่ะ” โฮคุโตะพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริงเกินกว่าเหตุ พลางรื้อเอาฟุตงออกมาปูบนพื้นที่ว่าง ๆ ข้างเตียงสำหรับเป็นที่นอนให้กับจูริที่เดินเข้ามาช่วยปู พวกเขาเป็นเพื่อนร่วมงาน ในฐานะจอห์นนี่ส์ จูเนียร์ เด็กฝึกเตรียมเดบิวต์ของบริษัทจอห์นนี่ส์ เอ็นเตอร์เทนเมนต์ และวันนี้ทานากะ จูริ ก็ตัดสินใจมานอนค้างที่บ้านของมัตสึมุระ โฮคุโตะ ขายหนุ่มรุ่นเดียวกันที่มีดีกรีเป็นนักศึกษาคณะบัญชี

“วันหลังก็ลองชวนคนอื่น ๆ มาดูสิ ชินทาโร่งี้ โคจิงี้ เจสซี่…” พอพูดชื่อสุดท้ายจบจูริก็แทบกัดลิ้นตัวเองเมื่อเห็นอาการชะงักกับนัยน์ตาที่ไหวไปวูบหนึ่งของเพื่อนที่ถึงจะกลบเกลื่อนในทันทีก็ตาม ให้ตายสิ เขาไม่น่าเผลอพูดขึ้นมาเลย

“วันหลังจะลองชวนดูละกันนะ”

ชายหนุ่มร่างผอมเอาหมอนหนุนวางบนฟุตงแล้วรับผ้าห่มจากเพื่อนมาวางไว้ด้วยกัน แล้วทรุดตัวนั่งลงตามด้วยโฮคุโตะที่นั่งลงข้าง ๆ

“เจ็บเนอะ” โฮคุโตะพูดขึ้นมาลอย ๆ แต่จูริเข้าใจสิ่งที่อีกคนพูดเป็นอย่างดี ใช่ เจ็บ เจ็บกับความจริงที่ว่าตัวเองพยายามไปก็เท่านั้น คนที่ไม่ใช่พยายามให้ตายมันก็ไม่ใช่

“เพลงนั้น… เพราะดีนะ” เขาพูดขึ้น เพลงที่เจสซี่กับไทกะแต่งด้วยกัน ตอนเช้าของพวกผม ซึ่งทั้งสองคนร้องด้วยกันในไลฟ์ต่าง ๆ

“อือ เพราะ” คนสูงกว่าตอบ แม้จะไม่หันไปมอง แต่จูริก็พอจะเข้าใจความรู้สึกของอีกคนอยู่พอสมควร ตอนเช้าของพวกผม เพราะและหวาน เต็มไปด้วยความรู้สึกอบอุ่นให้หัวใจรู้สึกพองฟู แต่เพราะแบบนั้น ครั้งแรกที่พวกเขาได้ยินเจ้าของเพลงทั้งสองคนร้องเพลงนี้จึงรู้สึกใจกระตุกวูบ ยิ่งสายตาของคนสองคนที่มองกันบนเวที ยิ่งทำให้พวกเขาอดคิดไม่ได้ แม้ว่าจะพยายามปลอบตัวเองว่าคงเป็นเพียงแฟนเซอร์วิสแต่ความคิดกลับสวนทางกันไปอย่างห้ามไม่อยู่ และสุดท้ายทั้งเขาและโฮคุโตะต่างก็เผลอหลบหน้าสองคนนั้นไปโดยปริยาย

จูริชอบไทกะมานานแล้ว ตามตื๊อ ตามจีบ ถึงขั้นกล้าพูดลงนิตยสารต่าง ๆ เลยด้วยซ้ำ อีกฝ่ายก็ไม่มีท่าทีอะไรตอบกลับ จนบางครั้งเขาก็รู้สึกท้อ จนกลายเป็นอายที่เข้าหาแล้วได้รับแต่ความเมินเฉยกลับมา เขาจึงได้แต่วิ่งเข้าหาคนนั้นคนนี้แก้เก้อ กระทั่งเขาได้ฟังเพลง ๆ นั้น วินาทีที่ไทกะกับเจสซี่สบตากันประสานเสียงร้องเพลง มันทำให้เขารู้ว่าเขาหมดความหมาย ไม่สิ ต้องบอกว่าไม่มีความหมายมาตั้งแต่ต้น ตัวจริงของไทกะมาแล้ว เขาจะทำอะไรได้อีกนอกจากยอมแพ้ ทำใจให้ได้และยินดีไปกับความสัมพันธ์ของ เพื่อน เจสซี่เป็นคนดี และใจเย็นพอที่จะรับนิสัยเอาแต่ใจของไทกะได้ อีกอย่างเขากับเจสซี่ก็เป็นเพื่อนสนิทกันมานาน เพื่อนกับคนที่เขาชอบกำลังจะมีความสุข เขาก็ควรจะมีความสุขไปด้วยไม่ใช่เหรอไง

ถึงจะเจ็บกับเรื่องของตัวเองพอสมควรแต่เขาก็ยังนึกเป็นห่วงเพื่อนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เขาในตอนนี้ โฮคุโตะเองก็เจ็บมากเหมือนกัน

เขาไม่เคยรู้ อันที่จริงต้องใช้คำว่าไม่มีใครรู้เลยจะดีกว่า ว่าความจริงแล้วโฮคุโตะแอบชอบเพื่อนที่เคยถูกจับให้ทำงานคู่กันอย่างเจสซี่ กระทั่งถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีใครรู้นอกจากจูริเพียงคนเดียวที่มารู้เอาไม่นานมานี้ด้วยความบังเอิญ

วันนั้นเขาลืมของอยู่ที่ห้องแต่งตัวเลยต้องวิ่งกลับมาเอา แล้วก็เห็นคนที่ทุกคนเข้าใจว่ากลับไปเป็นคนแรกอย่างโฮคุโตะร้องไห้อยู่ในห้องคนเดียว ปรากฏว่าอีกฝ่ายไม่ได้หนีกลับไปก่อนอย่างที่เคยทำทุกที แต่แค่หลบไปสักพักจนมั่นใจว่าทุกคนกลับไปแล้วจึงย้อนกลับมาที่ห้องแต่งตัว ซึ่งสาเหตุที่ทำให้อีกฝายร้องไห้แทบไม่ต่างอะไรจากของจูริ แอบชอบเขา แต่เขาก็มีตัวจริงของเขาอยู่แล้ว และความเลวร้ายคือคนที่พวกเขาสองคนชอบดันไปรักกันเอง สุดท้ายพวกเขาทั้งคู่เลยได้แต่นั่งร้องไห้ด้วยกันเป็นชั่วโมงจนพอใจ

และดังคำที่เขาว่าคนที่มีปัญหาคล้ายกันมักจะสนิทกันได้เร็ว จูริกับโฮคุโตะก็เลยพลอยสนิทกันมากขึ้นจากเดิมที่ค่อนข้างจะสนิทมากอยู่แล้ว อย่างวันนี้ที่จูริมานอนค้างที่บ้านโฮคุโตะเป็นครั้งแรก

“รอยยิ้มนั้นของเธอเหมือนกับความอบอุ่นของแสงอาทิตย์…” โฮคุโตะเผลอร้องเพลงออกมาเบา ๆ ทำให้จูริยกยิ้ม ร้องคลอไปด้วย “ไม่ว่าจนถึงเมื่อไหร่ ผมอยากไปปกป้องเธออยู่ข้าง ๆ ผมคิดแบบนั้น…”

ทั้งที่เป็นเพลงรักของสองคนนั้น แต่มันกลับติดอยู่ในห้วงความทรงจำเป็นอย่างดีจนน่าโมโห ตอนเช้าของพวกเรา เป็นเพลงที่ดีแต่ขณะเดียวกันก็เป็นเหมือนลวดหนามที่รัดแน่นจนทั้งเจ็บและปวดที่หัวใจ

“แม้จะเป็นวันทีรีบเร่ง พวกผมก็จะรอคอยอยู่ตรงนั้นทันที…”

เมื่อจูริหันไปมองคนข้าง ๆ ก็พบว่าโฮคุโตะกำลังร้องไห้ซะแล้ว เขาหัวเราะเบา ๆ น้ำตาที่คิดว่าจะไม่ไหลกลับเริ่มทิ้งตัวลงไปตามใบหน้าเขาบ้าง

“แต่ขออีกแค่นิดเดียว ขอให้ได้อยู่แบบนี้ก็พอใจแล้ว” เสียงร้องเพลงขาดหายไป พร้อมกับโฮคุโตะที่ปล่อยโฮออกมา

“ไม่ร้องสิ ฉันร้องตามแล้วเนี่ย”

“กะ ก็มันห้ามไม่อยู่นี่” จูริหัวเราะดังขึ้น ดึงอีกคนเข้ามากอด ขยี้หัวคนอายุน้อยกว่าไม่กี่วันอย่างหมั่นเขี้ยว แล้วปล่อยให้โฮคุโตะกอดเขา เหมือนที่เขากำลังกอดอีกคนทั้งที่ร้องไห้เช่นกัน

.

ไทกะรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะเป็นบ้า

เขากลับมาถึงบ้านได้เกือบสองชั่วโมงแล้ว แต่เขาก็ยังรู้สึกหงุดหงิดกับเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้อยู่ไม่น้อย มันอะไรกันน่ะ จูริที่ตามปกติต้องเข้ามาหาเขา วันนี้กลับเอาแต่อยู่กับโฮคุโตะแทบจะตลอดเวลาตอนแรกก็อ่านนิตยสารด้วยกัน พอเสร็จงานก็เอาแต่นั่งดูคลิปกันสองคน และวันนี้ก็ไม่ใช่วันแรกด้วยที่จูริไม่สนใจเขา อีกฝ่ายหนีหน้าเขา เลี่ยงที่จะเข้ามาพูดคุยกับเขานอกจากเรื่องงานมาเป็นอาทิตย์แล้ว อันที่จริงก็ไม่ใช่แค่จูริหรอก โฮคุโตะเองก็เหมือนจะพยายามเลี่ยงเจสซี่เหมือนกัน จนตอนนี้จากปากคำของเจ้าตัว หนุ่มลูกครึ่งก็เครียดจัดแล้วเหมือนกัน

แต่ยิ่งกว่าความหงุดหงิดมันคือความน้อยใจ น้อยใจที่เขาดูเหมือนไม่ได้สำคัญในสายตาของอีกฝ่ายอย่างที่เจ้าตัวเคยพูดไว้เลย ถ้าเขาสำคัญจริง เขาคงไม่โดนอีกฝ่ายเมินและหนีไปอยู่กับคนอื่นแบบนี้

เขากดเปิดแอพลิเคชั่นในโทรศัพท์ขึ้นดู ข้อความที่เขาส่งไปในไลน์เป็นสิบข้อความตลอดหลายวันที่ผ่านมาไม่มีการตอบกลับจากคนตาสวยที่เอาแต่หลบหน้าเขา ไม่ขึ้นแม้แต่คำว่าอ่านแล้วด้วยซ้ำ ไทกะจึงวางโทรศัพท์ลงบนเตียงตามเดิม พลางกลิ้งไปกอดหมอนข้าง เอาหน้าซุกลงไปและหลับตาลง

ตอนที่โมริตะ มิวโตะ เพื่อนสนิทในค่ายของเขารู้ว่าเขาอารมณ์ไม่ค่อยดีเพราะอะไร เขาก็โดนด่าว่างี่เง่าแล้วก็โดนไล่ให้ไปเคลียร์กับจูริซะ แน่ล่ะว่าไทกะไม่ยอมเป็นคนเข้าไปคุยด้วยก่อนแน่ ก็คนที่เริ่มเมินเขาก่อนทั้ง ๆ ที่ไม่ได้มีอะไรเลยน่ะ คือจุ๊ตันของมิวโตะไม่ใช่หรือไง แล้วเรื่องอะไรเขาจะต้องไปง้อด้วย ในเมื่อเขาไม่ได้ทำผิดสักหน่อย

ถึงจะคิดแบบนั้น แต่ลึก ๆ ในใจ หนุ่มหน้าสวยก็เป็นกังวลกับท่าทางของคนที่เคยเข้ามาจีบมาเฟลิร์ตเขาออกสื่ออยู่บ่อย ๆ เหมือนกัน จูริไม่เคยทำแบบนี้กับเขามาก่อน อีกฝ่ายเป็นคนใจดีที่ต่อให้ไทกะเอาแต่ใจหรืองี่เง่าใส่มากแค่ไหนก็ยิ้มรับ และยังคงอยู่ข้าง ๆ เขามาโดยตลอด และนั่นก็ทำให้เขาเผลอทำตัวแย่ ๆ ใส่บ่อย ๆ เพราะมั่นใจว่าต่อให้ตัวเองทำตัวแย่แค่ไหน คนคนนั้นก็ไม่มีทางโกรธจนทิ้งเขาไป แต่ดูเหมือนว่าเขาจะคิดผิดหรือเปล่า บางทีอีกคนคงเบื่อจนไม่อยากจะยุ่งกับเขาแล้วก็ได้ แล้วโฮคุโตะน่ะใจดีจะตาย ใคร ๆ ก็อยากให้มีคนใจดีกับตัวเองทั้งนั้น แล้วเขาที่คอยแต่จะเอาแต่ใจตลอดเวลา จูริจะหมดความอดทน แล้วทิ้งเขาไปหาคนอื่นก็ไม่แปลก

จนถึงตอนนี้ไทกะเริ่มยอมรับได้แล้วว่าบางทีการที่จูริหนีจากเขาไปอาจเป็นเพราะตัวเขาเองก็ได้ แต่ถ้ามันเกินที่อีกคนจะรับได้แล้ว จูริก็ควรจะบอกเขาตรง ๆ สิ ไม่ใช่ไม่ยอมคุย ไม่ยอมมองหน้ากันแบบนี้ ใช่ว่าเขาจะเอาแต่ใจตัวเองตลอดเวลาสักหน่อย ถ้ามันมากเกินไป แค่เพียงอีกฝ่ายพูดมา เขาก็จะพยายามเปลี่ยนตัวเองให้ดีขึ้น

ไทกะเหลือบไปมองสมุดแต่งเพลงบนโต๊ะเขียนหนังสือข้างเตียง แล้วลุกขึ้นหยิบมันขึ้นมาพลิก ๆ ดู แล้วไปหยุดที่หน้ากระดาษหนึ่ง เนื้อเพลงที่เขาเขียนและส่งให้เจสซี่แต่งทำนองให้ตามที่ชายหนุ่มลูกครึ่งอเมริกันเรียกร้อง

เพลงนี้เขาตั้งใจเขียนเป็นอย่างดี แม้ว่าเขาจะไม่เคยทำ ไม่เคยพูดอย่างเนื้อร้องที่เขียนไว้ แต่เขาก็รู้สึกอย่างนั้นจริง ๆ อยากกอด อยากปกป้อง อยากอยู่ข้าง ๆ อยากให้จูริได้รู้ว่าเขารักอีกคนมาก

เขาชอบจูริ แต่เขาไม่เคยพูด

ไม่ใช่ว่าไม่อยากพูด แต่เพราะนอกจากเขาแล้ว แรพเปอร์ร่างผอมก็เที่ยวเข้าหาคนโน้นคนนี้ไปทั่ว ไม่ว่าจะเป็นชินทาโร่ โฮคุโตะ และคนอื่น ๆ อีก นั่นทำให้เขาสับสนว่าตกลงแล้วสิ่งที่จูริพูดกับเขาเป็นเรื่องจริงหรือแค่เล่นตลก

ทว่าในตอนนี้ ต่อให้จูริเล่นตลกกับเขา เขาก็อยากให้อีกคนกลับมายิ้มให้เขาเหมือนเดิม

.

สองอาทิตย์กับบรรยากาศอึมครึมในห้องแต่งตัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนกำลังทำให้ยูโกะหนักใจมากถึงมากที่สุด โดยเฉพาะวันนี้

มือเรียวสวยของไทกะวางไดร์เป่าผมลงบนโต๊ะด้วยแรงที่เบากว่าการกระแทกเพียงนิดเดียว ใบหน้าหล่อหวานมุ่ยลงอย่างไม่สบอารมณ์ เช่นเดียวกับนัยน์ตาที่คุกรุ่นไปด้วยความโมโหของเจ้าของ และนั่นยิ่งทำให้โคจิ ยูโกะ ชายหนุ่มที่อายุมากที่สุดในห้องเริ่มเครียดกว่าเดิม

“ใจเย็น ๆ ก่อนสิ เดี๋ยวข้าวของก็พังหมดหรอก

“ก็ดูสิ อะไรกันน่ะนั่น”

อะไร ที่ไทกะว่า คือสองหนุ่มที่นั่งพูดคุยหัวร่อต่อกระซิกกันอยู่อีกฟากของห้องแต่งตัว โดยไม่ได้รับรู้ว่าใครบางคนกำลังจะระเบิดลงอยู่ตรงนี้

“เอาน่า จูริมันก็เฟลิร์ตคนอื่นไปทั่วอยู่แล้ว กับโฮคุโตะนี่ก็ทำออกบ่อย” เขาเอ่ยปลอบหลังจากมั่นใจแล้วว่าตัวเองจะไม่โดนท่านเคียวโมโตะเหวี่ยงกลับแทน

“ก็ใช่ แต่ถ้าจะแนบชิดกันขนาดนี้ นั่งตักกันไปเลยดีกว่าปะ”

ภาพของหนึ่งแรพเปอร์หนึ่งหนุ่มหล่อที่แทบจะสิงกันอยู่บนโซฟาขณะดูอะไรสักอย่างในสมาร์ทโฟนด้วยกันไม่ใช่แค่สร้างความไม่พอใจให้กับไทกะคนเดียว แต่มันไปบาดตาบาดใจหนุ่มลูกครึ่งที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยเช่นกัน

เจสซี่มุ่นหัวคิ้วให้กับภาพตรงหน้า แต่ไม่ได้พูดอะไร เขาเดินตรงไปยังกระเป๋าของตัวเองแล้วเก็บข้าวของลงไปเงียบ ๆ แม้จะแอบเหลือบมองคนที่เข้าสู่โหมดโลกนี้มีเพียงสองเราอยู่บ่อย ๆ ก็ตาม

ยูโกะที่เห็นท่าทางของเพื่อนซี้เข้าก็ได้แต่นึกปลงอยู่ในใจ อยากเอาตัวเองออกไปให้พ้น ๆ จากตรงนี้ซะที

บรรยากาศทะมึนจากคนสองคนที่แผ่ออกมาถึงกับทำให้โมริโมโตะ ชินทาโร่ น้องเล็กในกลุ่มพวกเขาหกคนที่มักจะโหวกเหวกโวยวาย ช่วงนี้ได้แต่เงียบลงอย่างผิดปกติ พลางมองมายังยูโกะเหมือนขอความช่วยเหลือ ซึ่งแน่ล่ะว่ายูโกะช่วยอะไรไม่ได้หรอก ในเมื่อคนโดนหึงหวงไม่ได้รับรู้ถึงไอเย็น ๆ ที่ปกคลุมไปทั่วห้องเลยสักนิด แต่เพราะแววตาอ้อนวอนของชินทาโร่ที่ดูน่าสงสารมากขึ้นเรื่อย ๆ ตามความหนาวเหน็บราวกับอุณหภูมิกำลังลดต่ำลง ยูโกะจึงตัดสินใจว่าควรทำอะไรสักหน่อย ก่อนที่เขากับน้องเล็กจะแข็งตายไปซะก่อน

“พวกนายสองคนดูอะไรกันอยู่น่ะ” ยูโกะเลือกที่จะไม่เข้าไปยุ่งกับคนอารมณ์ไม่ดีสองคน แต่หันกลับไปหาคนอีกคู่ที่สร้างโลกส่วนตัวกันแทน

“ดูรายการตลกอยู่น่ะ สนุกดี เนอะ จูริ”

“ใช่ ๆ สนุกดีล่ะ ฉันชอบดาราตลกคนนี้มากเลย ไม่นึกว่านายก็ชอบเหมือนกัน”

“ฉันชอบเขามานานแล้วล่ะ ตั้งแต่ตอนรายการ xxx แล้ว เขาน่ะ…”

ยูโกะได้แต่ยืนมองจูริกับโฮคุโตะที่หันกลับไปคุยกันสองคนตาปริบ ๆ นี่ตกลงว่าเขาโดนเมินสนิทจริง ๆ เหรอ เมื่อหันไปมองอีกฟากก็เห็นว่าไทกะดูหงุดหงิดมากกว่าเดิม คราวนี้กระแทกขวดน้ำดื่มลงบนโต๊ะแล้ว ส่วนเจสซี่ก็จ้องเขม็งมายังคนสองคนที่เพิ่งจะเมินเขาไป

หลังจากยูโกะยืนหันซ้ายหันขวา ละล้าละลังไม่รู้จะทำยังไงต่ออยู่ได้สักพัก คนที่เพิ่งกระแทกขวดน้ำลงโต๊ะก็ลุกขึ้นยืนอย่างทนไม่ไหว เดินตรงเข้ามาคว้ามือของจูริ กระชากอีกคนให้ลุกขึ้นท่ามกลางความตกใจของคนที่เหลือ

นัยน์ตาคมปลาบของหนุ่มหน้าสวยตวัดมองไปยังโฮคุโตะที่กะพริบตาปริบ ๆ อย่างงุนงงกับท่าทางของเขา แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือของจูริที่เจ้าของถืออยู่โยนให้โฮคุโตะ พูดขึ้นว่า

“ขอโทษนะ ฉันมีเรื่องต้องคุยกับจูรินิดหน่อย” จบประโยคก็ลากอีกคนเดินออกไปทันทีท่ามกลางความตกตะลึงของคนที่เหลือและคนโดนลาก

.

“เคียวโมโตะคุง เป็นอะไรน่ะ จู่ ๆ ก็ลากกันออกมาแบบนี้” ไทกะหันมามองหน้าคนพูดหลังจากลากอีกคนเข้ามายังห้องซ้อมที่ว่างอยู่แล้วปล่อยมือที่เขาลากติดมาด้วยตั้งแต่ออกจากห้องแต่งตัว

คำพูดที่ฟังดูสบาย ๆ แม้ว่าเขาจะรู้ดีว่าคนตรงหน้าตกใจกับท่าทีของเขาพอสมควร ทำให้เขาเผลอหงุดหงิดมากขึ้นไปอีก หงุดหงิดกับความไม่รู้อะไรเลยของคนตรงหน้า หงุดหงิดที่คนตรงหน้าเลือกที่จะเดินหนีเขาไปขลุกอยู่กับอีกคนหนึ่งแทน

“ถามตัวเองดีกว่ามั้ย ว่าเมื่อกี้ทำอะไรอยู่” ให้ตายสิ เขาไม่น่าพูดแบบนี้ ไม่น่าใช้น้ำเสียงแบบนี้เลยสักนิด แต่เขาคุมตัวเองไม่อยู่แล้วจริง ๆ

“ก็ดูคลิปรายการกับโฮคุโตะ ทำไมต้องโมโห โกรธอะไรรึเปล่าน่ะ” ชื่อของโฮคุโตะที่ออกจากปากจูริ เหมือนยิ่งทำให้ไทกะระเบิดลง

“แค่ดูคลิป ทำไมจะต้องนั่งติดแนบชิดกันขนาดนั้น ไม่นั่งตักกันไปเลยล่ะ” เมื่อถูกประชดประชันเข้า จูริเองก็เริ่มจะโมโหแล้วเหมือนกัน ทำไมเขาจะต้องมาทนฟังคนหน้าหวานถากถางทั้งที่ยังรู้สึกแย่จากการอกหักยังไม่หาย แล้วยังโดนคนที่หักอกตัวเองใส่อารมณ์แบบนี้อีก เป็นใครมันจะทนได้กัน

“แล้วนายมีปัญหาอะไร ฉันจะทำอะไรก็ไม่ใช่เรื่องของนายสักหน่อย” คำพูดเจืออารมณ์รุนแรงที่ไม่เคยมีใครได้ยินจากจูริเป็นเหมือนน้ำเย็น ๆ ที่สาดเข้าไปที่หน้าไทกะโดยตรง ไม่ใช่น้ำเสียงหรือท่าทางโมโหของคนตรงหน้าหรอกที่หยุดเขาไว้ แต่เป็นเนื้อหาของมันต่างหาก ที่ตอกย้ำให้ไทกะรู้ว่าตัวเองไม่ได้มีสิทธิ์ที่จะไปหึงหวงคนตรงหน้า และทำให้อารมณ์ที่พุ่งสูงร่วงต่ำลงแทบจะในทันทีจนได้แต่เงียบ

พอไทกะเงียบ จูริก็พลอยเงียบไปด้วย ต่างคนต่างยืนนิ่งอยู่นานก่อนที่ไทกะจะเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อน

“ขอโทษ” เมื่อได้ยินคำว่าขอโทษ จูริก็เย็นลงบ้าง ก่อนจะพูดตอบ

“ไม่เป็นไร แล้วตกลงว่าโกรธอะไร”

“ฉันต่างหากที่ต้องถามนายว่าโกรธอะไร นายไม่ยอมมองหน้าฉันมาเป็นอาทิตย์แล้วนะ”

จูริได้แต่เงียบอีกครั้ง เขาพูดไม่ได้ ถ้าพูดออกไปรับประกันได้เลยว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาเปลี่ยนไปแน่นอน ไหนจะเจสซี่อีก ถ้าเขาบอกเหตุผลไปมีหวังคงมองหน้ากันไม่ติดไปอีกนาน

ไทกะที่เห็นอีกคนยืนนิ่งจึงตัดสินใจเดินเข้าไปกอดอีกคนไว้ซบหน้าลงกับบ่าของอีกคน พลางเอ่ยปากพูดอู้อี้เพราะกำลังจะร้องไห้เต็มแก่

“ฉันไม่ชอบเลยเวลานายเมินฉัน แล้วเอาแต่ขลุกอยู่กับโฮคุโตะ ไม่ชอบเลยจริง ๆ”

เสียงที่สั่นเทา อ้อมกอดที่ไหวระริกและคำพูดของไทกะ ทำให้จูริเม้มริมฝีปากแน่น นึกสับสนอยู่ในใจ หมายความว่ายังไงกัน คำพูดพวกนั้นน่ะ ไอ้เรื่องที่เขาเมินอีกคนจะไม่ชอบก็ไม่แปลก แต่ทำไมต้องไม่ชอบที่เขาอยู่กับโฮคุโตะ ชายหนุ่มกำลังจะพูดถามก็ต้องชะงักกับประโยคถัดมาของไทกะ

“ฉันชอบนายนะ”

จูริขยับตัวผละออกจากไทกะด้วยความตกตะลึง ตาคู่สวยเบิกกว้าง มองคนตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

“นาย.. พูดว่าอะไรนะ”

“ฉันบอกว่าฉันชอบนายไงเล่า แล้วนี่มันอะไรกันน่ะ อยู่ ๆ ก็ทำตัวห่างเหิน ไม่ยอมมองหน้า ไม่พูด ไม่คุยด้วย แล้วยังเอาแต่ขลุกอยู่กับโฮคุโตะอีก ฉันกลัวแทบแย่”

จูริรู้สึกเหมือนสมองของเขากำลังประมวลผลไม่ทัน ไทกะบอกว่าชอบเขา ชอบเขาจริง ๆ เหรอ เขาไม่ได้ฟังผิดจากเกลียดเป็นชอบ หรือหูฝาดไปอะไรทำนองนี้ใช่มั้ย

“แต่.. ไม่ใช่ว่านายกับเจสซี่…”

“ฉันกับเจสซี่ทำไม…เดี๋ยวนะ นี่อย่าบอกนะว่านายเข้าใจว่าฉันกับเจสซี่รักกันน่ะ บ้าไปแล้ว ฉันจะไปรักกับหมอนั่นได้ยังไง หมอนั่นมีคนที่ชอบอยู่แล้วเถอะ”

“แล้วเพลงนั่น…”

“เพลง? นายหมายถึง ตอนเช้าของพวกผม น่ะเหรอ นั่นน่ะฉันแต่งให้นายต่างหาก ถึงเจสซี่จะเป็นคนเริ่มขอให้แต่งให้เพราะจะเอาไปร้องให้คนที่หมอนั่นชอบฟังก็เถอะ แต่ตอนแต่งน่ะ ฉันคิดถึงแต่นายแค่คนเดียวเท่านั้นล่ะ” ว่าจบไทกะก็เอาหน้าผากมาแนบกับหน้าผากของคนที่ยังช็อกอยู่ เขาเตี้ยกว่าจูริแค่เซนเดียว จึงไม่จำเป็นต้องก้มหรือเขย่งให้เมื่อย

“ฉันแต่งให้นาย แล้วฉันก็ร้องเพลงนี้ให้นาย… แต่ดูเหมือนจะส่งไปไม่ถึงสินะ”

เสียงหงอย ๆ ของหนุ่มหน้าสวยทำให้จูริรู้สึกแย่ เขานึกอยากปลอบ หรือแม้แต่แก้ตัว แต่เขาก็พูดไม่ออก ในเมื่อความเข้าใจผิดของเขาทำให้คนตรงหน้ารู้สึกแย่มากมาย

“ฉันขอโทษนะ ที่ไม่รู้เรื่องแล้วยังเข้าใจผิดจนเผลอหลบหน้านายแบบนี้”

ไทกะส่ายหน้าทำให้หน้าผากของพวกเขาถูกัน แต่ก็ไม่มีใครคิดจะผละออก พวกเขาแค่อยู่อย่างนั้น ก่อนที่จูริจะพูดขึ้น

“นายชอบฉันจริง ๆ น่ะเหรอ” ไทกะผลักจูริออกทันที ขึ้นเสียงด้วยเริ่มจะโมโหอีกรอบ

“ก็ชอบจริง ๆ น่ะสิ! จะต้องให้ฉันย้ำอีกกี่รอบ!! นายเองนั่นแหละปากก็บอกว่าชอบฉัน แต่เอาแต่ไปจีบคนโน้น  เฟลิร์ตคนนี้อยู่นั่น แล้วยังหลบหน้ากันอีก ถ้าจะแค่แกล้งกันล่ะก็…” ประโยคสุดท้ายขาดหายไป พร้อมกับใบหน้าหล่อหวานที่ก้มลงต่ำ ทำให้อีกคนเดินเข้าไปกอดอีกฝ่ายไว้

“ฉันไม่ได้แกล้งสักหน่อย ฉันชอบนายจริง ๆ นะ แต่นายอะ เอาแต่เย็นชาใส่ฉันแล้วใครมันจะหน้าด้านหน้าทนขนาดนั้น ฉันก็เลยต้องวิ่งเข้าหาคนอื่นแก้เก้อต่างหาก ทั้งที่ความจริงแล้วน่ะ ชอบเคียวโมโตะคุงที่สุดเลย”

“แล้วทำไมต้องเมินฉันด้วยล่ะ”

“ก็ตอนที่ร้องเพลงนั้นในกามุชาระน่ะ ทั้งนายทั้งเจสซี่สบตากันมีความหมายซะขนาดนั้น เป็นใครก็ต้องเข้าใจว่าพวกนายชอบกันทั้งนั้นแหละ ฉันก็เลยคิดว่าควรออกห่างจากนายน่าจะดีกว่า”

“ก็นั่นมันแฟนเซอร์วิส นายเองก็รู้ไม่ใช่หรือไง”

“รู้ แต่มันอดคิดไม่ได้นี่นา นายสองคนดูเหมาะกันจะตาย ยิ่งนายเอาแต่นิ่งเวลาฉันเข้าหาด้วยแล้ว ก็เลย…”

ไทกะยกมือขึ้นกอดคนที่กอดตัวเองอยู่บ้างเมื่ออ้อมแขนที่โอบรอบตนอยู่กระชับแน่นขึ้น เขายกมือขึ้นลูบศีรษะของคนอายุน้อยกว่า แล้วพูดขึ้นว่า

“ตกลงว่าตอนนี้รู้แล้วใช่มั้ยว่าฉันชอบนาย ไม่ใช่เจสซี่”

จูริพยักหน้าทั้งที่ยังซุกหน้าบนบ่าของอีกคน ไทกะที่เห็นการตอบรับก็ยิ้มกว้างออกมา ดันตัวอีกคนออกแล้วเอ่ยถาม

“แล้ว… ไม่คิดจะถามอะไรกันหน่อยเหรอ” จูริขมวดคิ้วนิดหน่อย ก่อนจะคลายออกเมื่อเข้าใจความหมายแฝงของอีกคนที่ส่งผ่านคำถาม ความเขินอายพุ่งขึ้นอย่างที่ไม่ค่อยจะเป็นสักเท่าไหร่ ส่งผลให้ชายหนุ่มยิ้มจางและหัวเราะเบา ๆ นัยน์ตาคู่สวยเสมองไปทางอื่น ไม่กล้ามองใบหน้าหวานที่อยู่ตรงหน้า

“ว่าไง~ รอตอบอยู่เนี่ย” ไทกะเร่งพร้อมรอยยิ้ม นึกสนุกเล็กน้อยที่ได้เห็นคนตรงหน้าเขินอย่างหาได้ยาก เวลาจูริเขินน่ารักจะตาย แล้วไม่ใช่ภาพที่จะได้เห็นบ่อย ๆ เสียด้วย และนั่นก็ยิ่งทำให้ไทกะอยากแกล้งอีกฝ่ายมากขึ้นไปอีก

“คือ มันเขินเหมือนกันนะ”

“เขินอะไร เร็ว ๆ สิ รออยู่ ความอดทนมีจำกัด ถ้าไม่รีบถามจะไม่ตอบอีกแล้วนะ”

“แล้วทำไมนายไม่พูดเองล่ะ”

“ไม่เอาอะ อยากฟังจูริถามมากกว่า ถามสิ ๆ”

ทั้งที่ปกติก็ไม่เคยนึกอายแบบนี้ แต่พอมาตอนนี้ที่มั่นใจว่าคนตรงหน้าจะตอบตกลงแน่ ๆ เท่านั้นแหละ ความกล้าที่เคยมีเป็นปกติก็หดหายไปหมด ใช้เวลาสักพักกว่าจูริจะข่มความอายลงได้ แล้วพูดขึ้นตามที่อีกคนอยากได้ยิน

“คบกับฉันมั้ย เคียวโมโตะคุง”

“ไทกะต่างหาก”

“เอ๊ะ” ไทกะส่งยิ้มหวานให้คนตรงหน้า พลางเอ่ยขยายความ

“จะคบกันแล้วก็ต้องเรียกชื่อสิ จะมาเรียกนามสกุลได้ไง ถามใหม่”

“นี่มันจงใจแกล้งฉันชัด ๆ เลยไม่ใช่เหรอ ใจร้ายเกินไปแล้วนะ” คนโดนแกล้งเอ่ยประท้วง แต่ไทกะเพียงแค่ยิ้ม ไม่แก้ตัวอะไรทั้งสิ้น  จูริจึงเอ่ยปากถามอีกครั้ง

“คบกับฉันนะ ไทกะ”

“อือ คบ”

.

อีกด้านหนึ่ง…

.

“เคียวโมโตะ… เป็นอะไรไปน่ะ” โฮคุโตะถามอย่างงุนงง ในมือถือโทรศัพท์สมาร์ทโฟนของจูริที่ไทกะเพิ่งโยนให้ กะพริบตาปริบ ๆ มองประตูที่คนสองคนเพิ่งผ่านออกไปก่อนจะหันมามองหน้าเพื่อนอีกสามคนที่เหลืออยู่ในห้อง และรีบก้มหลบสายตาของเจสซี่ที่ตัวเองเผลอมองเป็นคนสุดท้าย

คนอารมณ์ฉุนเฉียวออกไปแล้วก็จริง แต่คนปล่อยไอเย็นอีกคนยังอยู่ในห้อง และดูเหมือนว่าใกล้จะระเบิดแล้วเช่นกันเมื่อเห็นว่าโฮคุโตะหลบตาตัวเอง ทำให้ยูโกะกับชินทาโร่มองหน้ากันราวจะปรึกษาโดยไม่มีเสียงแล้วอีกไม่ถึงนาทีทั้งสองคนก็พร้อมใจกันพูดขึ้น

“ฉันกลับก่อนนะ ยังเหลือรายงานที่ต้องทำอีกเล่มน่ะ” ยูโกะว่า ตามด้วยน้องเล็กของกลุ่มที่คว้ากระเป๋าขึ้นมาหลังเก็บของเสร็จอย่างรวดเร็วแบบผิดปกติ

“ฉันก็ต้องกลับแล้วเหมือนกัน วันนี้มีนัดไปซื้อของกับแม่ แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะ” แล้วทั้งสองคนก็พร้อมใจกันจรลีออกจากห้องไป ทิ้งไว้แต่คนสองคนที่ยังเอาแต่เงียบอยู่ในห้อง

“งั้น ฉันกลับบ้างล่ะนะ” โฮคุโตะพูดเบา ๆ เดินไปหยิบกระเป๋าของตัวเองขึ้นมา หลังผ่านไปสักพัก ทำลายความเงียบและความอึดอัดจากสายตาที่มองตรงมาที่เขาไม่ขยับไปไหนโดยไม่มีเสียงพูดของเจ้าตัว

เมื่อเขากำลังหมุนลูกบิดประตูเปิดออก อีกคนก็ตรงมาผลักประตูปิดทันที แล้วมือหนาก็ดึงตัวเขาเข้าไปในอ้อมแขนแกร่งที่โอบรัดเขาจากด้านหลัง

“เจสซี่ ทำอะไรของนายเนี่ย”

“ยอมพูดกับฉันแล้วเหรอ” โฮคุโตะชะงักค้างกับคำพูดของคนตัวสูงกว่า เผลอเม้มริมฝีปากแน่นเมื่ออีกคนจับตัวเขาหันหลังมาเผชิญหน้ากัน

“ฉันจะเป็นบ้าอยู่แล้วนะ นายโกรธอะไรฉัน อยู่ ๆ ก็เมิน ไม่มองหน้า ไม่สบตา ไม่พูดด้วย ฉันทำอะไรให้นายไม่พอใจเหรอ” นัยน์ตาสีน้ำตาลที่เคยเป็นประกายอย่างที่โฮคุโตะชอบมาตลอดหมองลงอย่างเห็นได้ชัด ทำให้คนมองรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก

“เปล่าหรอก นายไม่ได้ทำอะไรให้ฉันโกรธหรอก”

“แล้วนายมีปัญหาอะไรล่ะ เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่รึไง” หัวใจบีบรัดจนปวด นั่นสิ เขาเป็นเพื่อนของเจสซี่ เพื่อนโดนเพื่อนเมิน ไม่ว่าใครก็ต้องรู้สึกแย่ทั้งนั้นแหละ

“ขอโทษด้วยนะ มันเป็นปัญหาของฉันเองแหละ นายไม่ต้องห่วงหรอกน่า อีกสักพักเดี๋ยวฉันก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว” เขายิ้มให้ไอดอลหนุ่มทั้งที่ในใจกำลังจะร้องไห้เต็มแก่ ฝืนพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริงทั้งที่รู้ว่ามันคงออกมาฝืดเฝื่อนเต็มที

“โฮคุ…”

“ขอเวลาฉันสักพักนะ แล้วเดี๋ยวค่อยคุยกันทีหลัง.. นี่ก็เย็นมากแล้ว กลับบ้านกันเถอะ” พูดจบเขาก็หันหลังกลับ เปิดประตูห้องแต่งตัว แต่ก็เหมือนเดิม เจสซี่ปิดประตูทันที

“เจสซี่ คือว่า…”

“ช่วยฟังหน่อยได้มั้ย” เจสซี่ว่าพลางดึงตัวอีกคนเข้ามากอดอีกครั้ง ใบหน้าคมคายซบลงกับบ่าของคนในอ้อมแขน ซ่อนความรู้สึกบางอย่างที่ตีตื้นขึ้นมา

“เอ๊ะ”

“รอยยิ้มนั้นของเธอเหมือนกับความอบอุ่นของแสงอาทิตย์…” ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไรต่อ เสียงทุ้มนุ่มก็ร้องเพลงขึ้นมาเสียก่อน ตอนเช้าของพวกผม เพลงที่เจสซี่กับไทกะแต่งด้วยกัน ทำให้โฮคุโตะชะงักค้างไปชั่วครู่ ร้องเพลงนี้แบบนี้น่ะ หมายความว่าอีกคนอยากบอกให้เขารู้ว่าตัวเองกับไทกะกำลังคบกันอยู่ใช่มั้ย

เพลงหวาน ๆ กับเสียงนุ่มหูที่ชวนหลงใหล บัดนี้เป็นเหมือนคมมีดอาบน้ำผึ้งที่บาดลึกเข้าไปในใจคนฟังจนต้องพยายามดิ้นรนออกจากอ้อมแขนแกร่งที่ยิ่งดิ้นก็ยิ่งรัดแน่น

“ไม่เอา เจสซี่ ปล่อย”

“ไม่ว่าจนถึงเมื่อไหร่ ผมอยากไปปกป้องเธออยู่ข้าง ๆ ผมคิดแบบนั้น…

“เจสซี่ ปล่อยฉัน” แม้จะโวยวายเท่าไหร่ ทั้งทุบทั้งตี อีกคนก็ไม่ยอมปล่อยโฮคุโตะออกจากอ้อมกอด และไม่ยอมหยุดร้องเพลงด้วย ทำให้คนฟังได้แต่ร้องไห้อยู่ตรงนั้น เขาไม่อยากฟัง ไม่อยากรับรู้ว่าคนตรงหน้ากับใครอีกคนรักกันมากขนาดไหน แล้วทำไมต้องบังคับให้เขาฟัง แค่นี้เขายังเจ็บไม่พออีกหรือ

“ถึงแม้จะเป็นวันทีรีบเร่ง พวกผมก็จะรอคอยอยู่ตรงนั้นทันที…”

“พอเถอะ พอสักที ไม่เอาแล้ว…” โฮคุโตะร้องขอทั้งน้ำตา ไม่เอาแล้ว เจ็บ เจ็บที่สุด ทำไมเจสซี่ถึงทำกับเขาแบบนี้ เขารู้ตัวอยู่แล้วว่าไม่มีสิทธิ์ ไม่เห็นจะต้องมาตอกย้ำกันขนาดนี้เลย พอเถอะ หยุดทำร้ายเขาสักที

 “แต่ขออีกแค่นิดเดียว ขอให้ได้อยู่แบบนี้ก็พอใจแล้ว”

จบเพลงเจสซี่ก็ยอมคลายอ้อมกอดออก เมื่อไม่มีแขนแกร่งรั้งเอาไว้ โฮคุโตะก็ทรุดลงไปนั่งร้องไห้กับพื้น โดยที่คนร้องเพลงกลับนั่งลงก้มหน้าอยู่ข้าง ๆ ถ้าโฮคุโตะสังเกตจะเห็นว่าอีกคนกำลังน้ำตาคลอหน่วยเหมือนกัน

“ทำไมต้องร้องเพลงนี้ให้ฉันฟังด้วย นายจะรักกับใครก็รักไปสิ จะมาตอกย้ำกันทำไมอีกเล่า แค่นี้ฉันยังเจ็บไม่พอใช่มั้ย ต้องให้ฉันตายไปเลยใช่มั้ย!!” โฮคุโตะระเบิดอารมณ์ทั้งหมดออกมา เขาทนไม่ไหวแล้ว ไม่ไหวแล้วจริง ๆ

“เกลียดฉันขนาดนั้นเลยเหรอ แค่ฉันชอบนาย มันแย่มากขนาดนายต้องมาซ้ำเติมกันแบบนี้เลยรึไง”

นัยน์ตาของเจสซี่เบิกกว้าง คว้าแขนสองข้างของคนที่กำลังร้องไห้โวยวายแล้วดึงเข้าหาตัว จ้องหน้าอีกฝ่าย ร้องถามเสียงสูง

“เมื่อกี้นายว่าอะไรนะ”

“ก็ถามว่าทำไมต้องมาซ้ำเติมกันแบบนี้น่ะสิ!! เกลียดกันมากนักรึไงเล่า!”

“ไม่ใช่ เมื่อกี้นายบอกว่าชอบฉัน นายพูดจริง ๆ ใช่มั้ย”

“เออ ชอบ ชอบมากด้วย พอใจรึยัง” ด้วยอารมณ์ที่ปะทุทำให้โฮคุโตะเผลอพูดทุกอย่างที่เก็บเอาไว้ทั้งหมด กว่าเขาจะรู้ตัว ก็เมื่อเห็นรอยยิ้มกว้างของคนตรงหน้าผ่านม่านน้ำตาพร้อมกับที่เจ้าของรอยยิ้มนั้นพุ่งเข้ามากอดเขาไว้

“ฉันก็ชอบนาย ชอบมาตั้งนานแล้ว ให้ตายสิ ดีใจที่สุดเลย” โฮคุโตะหยุดร้องไห้ทันที ได้แต่นั่งงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นแทน หมายความว่ายังไงกัน ชอบเขาอย่างนั้นเหรอ

“เดี๋ยวนะ เจสซี่ เมื่อกี้นายบอกว่าชอบฉัน?”

“อือ ฉันชอบนาย”

“ไม่ใช่ว่านายคบกับไทกะอยู่เหรอ” คนตัวสูงกว่าผละออกมองอีกคนอย่างงุนงง ขมวดคิ้วมุ่น เอ่ยปฏิเสธในทันที

“เปล่า ไทกะชอบจูริอยู่ต่างหาก ไปเอาความคิดแบบนี้มาจากไหนเนี่ย” พอได้ยินคำตอบชัด ๆ โฮคุโตะก็พูดอะไรไม่ออก ตกลงว่าที่พวกเขาดราม่ากันมาเป็นอาทิตย์คือคิดไปเอง เครียดไปเอง บ้ากันไปเองงั้นสิ

ตอนนี้โฮคุโตะชักอยากร้องไห้อีกสักรอบแล้ว

แต่ถึงจะนึกเครียดกับสภาพตัวเองที่ผ่านมาเป็นอาทิตย์ แต่โฮคุโตะก็นึกดีใจกับเพื่อนอีกคนด้วย  ถ้าไทกะชอบจูริ มันก็หมายความว่าทั้งสองคนใจตรงกัน เพราะแรพเปอร์ร่างผอมคนนั้นแอบชอบหนุ่มหน้าสวยมานานมากแล้ว ถ้าทั้งคู่คุยกันลงตัวแล้วได้คบกัน โฮคุโตะยินดีด้วย อย่างน้อยจูริก็ไม่ต้องอกหักแล้วล่ะนะ

“ตกลงว่าไปเอาความคิดนั้นมาจากไหน ที่เมื่อกี้ร้องไห้เพราะเข้าใจว่าเป็นเพลงที่ฉันกับไทกะแต่งให้กันเองใช่มั้ยเนี่ย”

แน่ล่ะว่าโฮคุโตะก็ยังคงเงียบเหมือนเดิม เจสซี่ที่เห็นแบบนั้นได้แต่ยิ้มบาง ๆ ท่าทางว่าเขาจะเดามาถูกทางแล้วล่ะ โฮคุโตะถึงได้ทำท่าเหมือนเถียงไม่ออกแบบนี้

“แล้วขอฉันเดาต่อนะ ที่นายเมินฉันมาเป็นอาทิตย์เพราะเรื่องนี้เหมือนกันล่ะสิ” เพราะตั้งแต่แสดงกามุชาระจบ อีกคนก็แทบจะปลีกตัวหนีออกจากชีวิตเขาไปโดยปริยาย พอ ๆ กับที่จูริหนีไปจากไทกะ แล้วทั้งสองคนก็เอาแต่อยู่ด้วยกันมาตลอด

มือหนายกขึ้นเช็ดคราบน้ำตาออกจากแก้มของอีกฝ่ายแผ่วเบา ขณะที่อีกคนได้แต่เบือนสายตาหนี โฮคุโตะไม่สามารถมองสบตาเจสซี่ได้จริง ๆ หลังจากที่อีกฝ่ายอธิบายการกระทำที่ผ่านมาของเขาทั้งหมดได้ราวตาเห็น เขายอมรับกันตรง ๆ เลยว่าอายมาก อายกับการคิดไปเองจนนั่งร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวรมาเป็นอาทิตย์ ตีตัวออกห่างจากคนตรงหน้า ยิ่งได้เห็นสายตาที่มองมากับสัมผัสจากมืออุ่น ๆ ที่เช็ดน้ำตาบนหน้า เขายิ่งอาย

“เพลงนั้นน่ะ ฉันกับไทกะตั้งใจแต่งให้นายกับจูริ แต่จู่ ๆ พวกนายก็ตีตัวออกห่างจากพวกฉัน แล้วหันไปอยู่ด้วยกันมากขึ้น พวกฉันน่ะหึงแทบตาย รู้มั้ย ทั้งหึง ทั้งหวง ทั้งกังวล คิดวนไปวนมาเป็นร้อยรอบว่าฉันทำอะไรให้นายไม่พอใจรึเปล่า หรือนายจะรังเกียจฉันที่ดันไปชอบนายมากกว่าคำว่าเพื่อน”

เจสซี่เลื่อนมือเข้าไปโอบรั้งโฮคุโตะเข้ามาใกล้อีกครั้งก่อนจะพูดต่อ “แต่ฉันก็ยังแอบหวังอยู่นิด ๆ นะ ฉันก็เลยร้องเพลงนั้นเพราะอยากให้นายรู้ว่าฉันคิดยังไงกับนาย แต่ก็กลายเป็นว่านายทั้งโวยวาย ทั้งร้องไห้ ฉันก็เลยคิดว่าคงหมดหวังแล้วจริง ๆ ใครจะไปคิดล่ะ ว่าเรื่องจะพลิกกลับมาเป็นแบบนี้… นี่ มองหน้าฉันสิ โฮคุโตะ”

โฮคุโตะทำตามคำพูดของอีกฝ่าย เขาได้เห็นดวงตาคู่สวยที่แฝงไปด้วยความอ่อนโยน กับรอยยิ้มที่ทำให้โลกทั้งใบในสายตาของเขาสว่างสดใสขึ้น ดวงตากับรอยยิ้มที่ทำให้โฮคุโตะหลงรักอีกฝ่ายมาตั้งแต่ต้น

“ฉันจะร้องให้ฟังอีกทีนะ คราวนี้ช่วยตั้งใจฟัง อย่าร้องไห้อีกล่ะ รู้มั้ย”

“ไม่ร้องแล้ว” เพราะโดนแหย่ โฮคุโตะจึงทำหน้ามุ่ยใส่เจสซี่ที่หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะร้องเพลงที่เขาขอให้ไทกะเขียนเนื้อร้องให้ฟังอีกครั้ง

ในตอนเช้า เธอที่สะลึมสะลือนอนพิงไหล่ของผมอยู่

โดยไม่ได้คิดอะไร ผมกอดและมอบพลังให้เธอ

ความสุขนั้นไม่มีเสียง แถมยังเปลี่ยนสีได้ทันที

แต่ในวันหนึ่งๆ เราจะสามารถรับรู้ได้ในช่วงเวลาหนึ่งอย่างแน่นอน

รอยยิ้มนั้นของเธอเหมือนกับความอบอุ่นของแสงอาทิตย์

ไม่ว่าจนถึงเมื่อไหร่ ผมอยากไปปกป้องเธออยู่ข้าง ๆ ผมคิดแบบนั้น

ถึงแม้จะเป็นวันที่รีบเร่ง พวกผมก็จะรอคอยอยู่ตรงนั้นทันที

แต่ขออีกแค่นิดเดียว ขอให้ได้อยู่แบบนี้ก็พอใจแล้ว

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ความจริงเราอยากเขียนเจสซี่กับไทกะล่ะค่ะ คือตั้งใจจะให้มีเฉพาะช่วงดราม่าของจูริกับโฮคุโตะช่วงแรกสุดเลยแค่นั้น แต่เราฝืนคู่ที่เราชิปมากทั้งจูริไทกะ แล้วก็เจสโฮคุไม่ได้ สุดท้ายก็ต้องใส่จนได้…//โดนชิปเปอร์เจสไทกะรุม

อย่างที่บอกไปแล้วว่าเราได้รับความอนุเคราะห์จากแอดมินเพจ 6tonesFC ให้เอาเนื้อเพลงมาใช้ได้ ขอบคุณมาก ๆ นะคะ แล้วก็ขอบคุณที่คอยแปลแมก แปลเพลงต่าง ๆ ให้แฟนคลับที่ไม่รู้ภาษาญี่ปุ่นแต่ดันติ่งหนักมากอย่างเราได้เข้าใจหนุ่ม ๆ มากขึ้น

ที่สำคัญขอบคุณทุกคนที่อ่านมาจนถึงตอนนี้นะคะ

Posted in Fanfiction

[AU One Shot – SixTONES] เด็กแว้น

กลับมาพร้อมฟิคเด็ก ๆ คู่เดิมอีกแล้วค่ะ เยอะไปมั้ยเนี่ย ฮา จริง ๆ ยังมีอยู่อีกประมาณ 2 – 3 เรื่องในสต็อกด้วยนะคะ เดี๋ยวค่อย ๆ ทยอยปล่อย

อันนี้เป็นฟิคจากพล็อตที่เพื่อนเราเสนอค่ะ หลังจากที่เราโทรศัพท์คุยกับนางแล้วมีกลุ่มคนแว้นมอเตอร์ไซค์ผ่านหน้าบ้านเราไปหลายสิบคันเมื่อสงกรานต์ที่ผ่านมา นางก็บอกว่า ทำไมไม่แต่งฟิคเลยล่ะ ให้เจสซี่เป็นเด็กแว้น แล้วให้โฮคุโตะโมโหจนเปิดหน้าต่างด่า มันก็เลยออกมาเป็นฟิคนี้แหละค่ะ

เราไม่เคยแต่งแนวนี้เท่าไหร่เลยค่ะ แบบให้มันออกมาตลก ๆ เลยไม่รู้ว่าจะตลกพอมั้ย กลัวแป้กเหมือนกันค่ะ ฮา วันหลังจะลองฝึกเขียนแนวนี้อีก

เอาเป็นว่า เข้าเรื่องเลยดีกว่าเนอะคะ

คำเตือน

 

               นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับชายรักชาย หรือ boy’s love ใครที่ไม่รู้จัก ไม่ชอบ หรือใด ๆ ก็ตามแต่รบกวนช่วยเปลี่ยนไปหน้าอื่นนะคะ และอีกประการหนึ่งวันช็อตเรื่องนี้เขียนขึ้นเพื่อสนองนี้ดตามจินตนาการคนแต่ง บุคคลในเรื่องมีตัวตนจริงแต่ไม่ได้เป็นไปตามในเรื่องค่ะ แล้วก็อาจมีคำที่ไม่สุภาพเล็กน้อย แต่ไม่หยาบมากแน่นอนค่ะ

 

[AU One Shot – SixTONES] เด็กแว้น

Pairing : Jesse x Matsumura Hokuto

“บรื้นนนนนน”

“โว้ยยยยย!! มันจะเร่งเครื่องทำบ้าอะไรกันนักกันหนาวะ” ชายหนุ่มกระแทกมือลงบนโต๊ะทำงานด้วยความหงุดหงิด นี่เป็นรอบที่ร้อยแล้วตั้งแต่เขาตื่นนอนที่เขาได้ยินเสียงมอเตอร์ไซค์เร่งเครื่องผ่านหน้าบ้านเขา วันนี้มันวันแว้นแห่งชาติรึไงวะ แล้วเขาจะเขียนบทความต่อได้ยังไง

โฮคุโตะเป็นชายหนุ่มวัยยี่สิบต้น ๆ ที่หาเลี้ยงชีพด้วยการเป็นนักเขียนและคอลัมนิสต์ โดยปกติแล้วคนรอบข้างมักจะมีภาพจำว่าเขาเป็นชายหนุ่มสุดเท่ที่ค่อนข้างมีความเป็นผู้ใหญ่กว่าวัย แต่ถ้าคนเหล่านั้นได้มาเห็นเขาในตอนนี้ ภาพลักษณ์ที่อุตส่าห์สร้างมาคงป่นปี้ไม่มีเหลือ ทั้งนี้ทั้งนั้นเพราะความหงุดหงิดจากเสียงมอเตอร์ไซค์ที่ดังรบกวนอยู่ตลอดเวลาจนเขียนงานไม่ออกนั่นเอง

“บรื้นนนนนน” คิดยังไม่ทันจบดีก็มีมอเตอร์ไซค์แต่งเครื่องส่งเสียงดังมาแต่ไกล และนั่นก็ทำให้โฮคุโตะโมโหจนถึงกับเปิดหน้าต่างออกไปด่า

“จะเร่งเครื่องเสียงดังทำบ้าอะไรนักหนาวะ หนวกหู!!”

แต่สิ่งที่โฮคุโตะไม่คาดคิด คือ ไอ้เด็กแว้นที่เขาเพิ่งตะโกนด่าไปมันดันจอดรถ ถอดหมวกกันน็อกออก เงยหน้าขึ้นมามองเขาแล้วตะโกนตอบ

“หนวกหูก็อุดหูไปดิ ฟังทำไม ไม่ได้ให้ฟังสักหน่อย”

“ก็ไม่ได้อยากฟังเหมือนกันแหละโว้ย แต่เสียงมันลอยเข้าหูมาเนี่ย คำว่าเกรงใจอะ สะกดเป็นมั้ย  เ-ก-ร-ง-ใ-จ น่ะ ห๊ะ”

“นายนี่มันน่ารำคาญชะมัด ทำตัวอย่างกับคนแก่” พอโดนสวนกลับมา โฮคุโตะก็ปรี๊ดแตกกว่าเดิม ไอ้เด็กเปรตนี่มันกล้าว่าเขาอย่างนั้นเหรอ

เขาหันไปคว้าขวดน้ำใกล้ตัวแล้วสาดน้ำใส่คนที่อยู่ข้างล่าง แม้จะไม่โดนตรง ๆ จนเปียกโชก แต่ก็มีละอองน้ำให้รู้สึกอยู่บ้าง

“เฮ้ย เล่นงี้มันไม่แฟร์นี่หว่า”

“ก็ไม่ได้เล่นนี่ จำไว้วันหลังอย่ามาปีนเกลียวฉันอีก ไอ้เด็กแว้น” ว่าจบก็ปิดหน้าต่างดังปังจนคนที่ได้ยินสะดุ้งโหยง ได้แต่บ่นพึมพำกับตัวเอง

“คนอะไรวะ ขี้หงุดหงิดได้อีก” แต่ไม่รู้ทำไม ริมฝีปากของคนโดนเรียกเป็นเด็กแว้นถึงเผลอยิ้มออกมา นึกในใจว่าทีหลังต้องขับผ่านมากวนอีกฝ่ายบ่อย ๆ บ้างแล้ว

 

“อะไรอีกวะเนี่ย!! บีบแตรอยู่ได้ พ่อเสียรึไง ถึงได้ต้องบีบแตรส่ง!” มาแล้ว ประโยคทักทายที่ไร้ซึ่งความเป็นมิตรโดยสิ้นเชิง แต่เจสซี่ก็เริ่มจะชินกับคำพูดร้าย ๆ นั่นซะแล้ว

หลังจากตะโกนเถียงกันในวันนั้น เจสซี่ก็ขี่มอเตอร์ไซค์ผ่านหน้าบ้านหลังนี้อยู่บ่อย ๆ แกล้งเร่งเครื่องมั่ง  บีบแตรมั่ง กวนประสาทคนที่เคยโผล่หน้าออกมาด่าเขาให้ออกมาตวาดแว้ด ๆ ใส่เป็นประจำ ทั้งที่ความจริงแล้วหลังจากโดนตะโกนด่าแบบนั้น เขาก็ควรจะเลี่ยงไม่ให้โดนด่าอีก แต่กลายเป็นว่าเขายิ่งยั่วให้อีกคนโมโหหนักกว่าเดิมจนโดนเพื่อนด่าว่าโรคจิต เขาไม่ได้เป็นมาโซคิสม์อะไรอย่างที่มันด่าหรอก ก็แค่อยากหาเรื่องเจอหน้าเท่านั้นเองแหละ อย่างวันนี้ที่เขาแกล้งบีบแตรยาว ๆ หลาย ๆ ทีหน้าบ้านอีกฝ่าย และก็ไม่ผิดหวังเมื่อคนคนเดิมเปิดหน้าต่างบานเดิมออกมาด่าเหมือนเดิม

ก็ท่าทางตอนโมโหจัดของเจ้าของบ้านหลังนี้น่ะ น่ารักจะตาย

“พ่อฉันยังอยู่ดีกินดี ไม่ต้องให้นายมาแช่งหรอก”

“แล้วจะบีบแตรทำพระแสงอะไรมิทราบ สนุกนักรึไง”

“สนุกมาก~ นายนี่มันขี้โมโหชะมัดเลย ชิว ๆ หน่อย รู้จักปะ ชิว ๆ อะ”

“ไอ้เด็กเปรต นี่แกอยากตายใช่มั้ย!!”

“ตายไม่กลัว กลัวไม่ตายอะดี้~” ว่าจบเจสซี่ก็ขี่มอเตอร์ไซค์จากไปพร้อมเสียงหัวเราะ ทิ้งไว้แต่คนที่หงุดหงิดได้ที่ให้ตะโกนสาปส่งตามหลัง

“แก ไอ้ #@^&$*^$#^+”

หลังจากได้กวนประสาทใครบางคนพอหอมปากหอมคอให้หัวใจชุ่มชื้นไปแล้ว เจสซี่ก็ตรงไปยังมหาวิทยาลัย เมื่อหาที่จอดได้เป็นที่เรียบร้อย เขาก็เดินไปหาเพื่อนซี้ซึ่งเล่นดนตรีวงเดียวกันที่นั่งรอกันอยู่ที่โต๊ะไม้ที่พวกเขานั่งกันอยู่ประจำ

“ไง รอนานปะ”

“นาน ไปทำบ้าอะไรมาวะครับ ไอ้คุณเจสซี่” ยูโกะ มือกีต้าร์ของวงด่า แม่งนัดมาซ้อมกันตอนเก้าโมงสี่สิบห้า ไอ้ลูกครี่งสุดหล่อนี่ล่อไปสิบโมงสิบห้า หายหัวไปทำอะไรของมันมาวะเนี่ย

“มันไปตามตี๊อเขามา” จูริ มือเบสว่า พลางยกมือขึ้นรับกุญแจรถมอเตอร์ไซค์ของเขาที่คนยืมโยนมาให้ อันที่จริงเจสซี่ยืมมอเตอร์ไซค์ของเขาไปใช้บ่อยถึงขั้นบ่อยมาก ซึ่งก็ไม่ได้เอาไปทำอะไรหรอก มันเอาไปตามจีบสาว เอ่อ ไม่ใช่ ต้องจีบหนุ่มสิ

“ใครวะ นี่ไปปิ๊งสาวที่ไหน ชื่ออะไร ลูกเต้าเหล่าใคร สวยปะ” ชินทาโร่ มือกลองของวง ถามขึ้นอย่างอยากรู้อยากเห็น แหม ใครมันจะไม่อยากรู้ล่ะ ก็ไอ้คนที่อยู่ตรงหน้าพวกเขาเนี่ย เดือนคณะดุริยางค์นะครับ ลูกครึ่งอเมริกา หน้าหล่อ บ้านรวย แถมพ่วงตำแหน่งนักร้องนำวงดนตรีที่มีเสียงดีติดอันดับต้น ๆ ของคณะ รองจากรุ่นพี่อย่างเคียวโมโตะ ไทกะกับมาสึดะ เรียว แค่สองคนเท่านั้น เรียกได้ว่าโคตรจะเพอร์เฟกต์อะ แต่แม่งไม่เคยจะยอมคบกับใครสักที ด้วยเหตุผลว่ามันไม่ได้ชอบเขา ขนาดพี่ดาวคณะบัญชี สวยชนิดหยาดฟ้ามาดิน มาสารภาพรักกับมันยังแห้วกินกลับไปเลย คิดดู ลองเป็นชินทาโร่ หรือยูโกะสิ ไม่มีเหลือให้หมามันคาบไปกินหรอก สวยขนาดนั้น

“ไม่รู้ชื่อ ไม่รู้ว่าลูกใคร ไม่สวย แต่น่ารัก”

“นี่แกไปตามตื๊อเขา แต่ไม่รู้แม้แต่ชื่อเนี่ยนะ” ยูโกะพูดอย่างไม่อยากเชื่อ แล้วไปรู้จักกันได้ยังไงล่ะนั่น ไม่สิ แล้วมันไปตามตื๊อเขาได้ยังไงทั้งที่ไม่รู้เรื่องอะไรของเขาสักอย่างเนี่ย

“แต่ฉันรู้นะเว้ยว่าบ้านเขาอยู่ไหน”

“แล้วไปรู้จักมักจี่กันได้ไงวะ ชื่อแซ่ก็ไม่รู้จัก แต่ดันไปรู้จักบ้านเขา” ชินทาโร่ถาม แต่คนกำลังอินเลิฟทำเพียงแค่คว้าแก้วน้ำปั่นของเพื่อนขึ้นมาดูดด้วยรอยยิ้มกว้างแทน ทำให้สายตาของคนถามหันไปมองอีกหนึ่งหนุ่มที่ทำท่าจะรู้เรื่องดี

“แกรู้อะไรใช่มั้ย จูริ พูด!!”

“ไม่มีอะไรหรอก ก็พวกแกจำวันนั้นได้ปะ วันที่รถไอ้เจสมันเสียเลยยืมลูกรักฉันไปซื้อของกินอะ” ยูโกะกับชินทาโร่พยักหน้าหงึก ๆ พวกเขาพอจำได้ว่าวันนั้นพวกเขาอยู่ซ้อมดนตรีกันที่คณะในวันหยุดซึ่งโรงอาหารมหาลัยมันปิด นักร้องนำของวงอย่างเจสซี่จึงอาสาขี่มอเตอร์ไซค์ที่แต่งอย่างเท่ (แต่ใกล้เคียงกับพวกเด็กแว้น) ของจูริไปซื้อของกินมาให้แทนรถเก๋งสุดหวงของมันที่บังเอิญสตาร์ทไม่ติดจนต้องไปนอนเล่นในอู่

“แล้วไงต่อวะ”

“คือ มอไซค์ฉันมันเสียงดังใช่มั้ยล่ะ ทีนี้เขาเลยเปิดหน้าต่างออกมาด่า มันก็บ้าไปยืนตะโกนเถียง ละดันไปหลงเสน่ห์อะไรเขาไม่รู้ถึงได้ตามตื๊อตามกวนเขาอยู่นั่น” เพื่อนร่วมวงดนตรีที่ได้ยินถึงกับหันมามองหน้าไอ้นักร้องนำที่ยอมลดตัวจากลูกคุณหนูไปเป็นเด็กแว้นข้างถนนเพียงเพราะอยากตามตื๊อสาว (ความจริงคือหนุ่ม) เป็นตาเดียว แม่งโคตรลงทุนเลยให้ตาย

“น่ารักขนาดนั้นเลยเหรอวะ แกถึงได้ยอมลงทุนขนาดนั้น”

“อย่าใช้คำว่าน่ารักเลยเหอะว่ะ แม่งโคตรตรงกันข้ามอะ” จูริแย้ง ไม่แคร์แม้จะมีสายตาพิฆาตจากคนที่ไปเที่ยวตื๊อชาวบ้านส่งมาให้

“แต่เขาก็น่ารักในสายตาฉันแหละวะ”

“ถ้านั่นเรียกน่ารัก ไทกะของฉันไม่นับเป็นนางฟ้านางสวรรค์เลยเหรอวะ” จูริว่า พลางพาดพิงถึงแฟนหนุ่มรุ่นพี่คณะเดียวกันที่ถึงจะเป็นผู้ชายแต่ก็สวยชนิดผู้หญิงยังอาย สมกับที่เป็นหนึ่งในสามหนุ่มสวยของคณะที่ชายแท้ ๆ ทั้งหลายยังหลง ถึงจะยังสงสัยว่าจูริมันไปทำยังไงถึงได้พี่เขามาเป็นแฟน (หรือพี่เขาเห็นอะไรดีในตัวไอ้เพื่อนเวรนี่) แต่เพื่อน ๆ ที่เห็นว่าทั้งคู่รักกันดีก็ตัดสินใจช่างมันไป และเปลี่ยนมาช่วยไม่ให้มือกีตาร์ของวงถูกคนอื่น ๆ ที่หมายปองหนุ่มหน้าสวยดักตีหัวแทน

อันที่จริงจูริก็ไม่ได้ตั้งใจว่าคนของเจสซี่หรอก แต่เขาแค่รับไม่ได้อย่างบอกไม่ถูกที่เพื่อนเขาไปเรียกคนคนนั้นว่าน่ารัก ตอนที่มันชี้ชวนให้ดูบ้านสุดที่รักของมันเขาก็นึกว่าคงเป็นหญิงสาวสักคน อาจจะไม่ได้หน้าตาดีมากแต่คงมีเสน่ห์พอตัวที่ทำให้ไอ้คนไม่เคยรักใครหลงได้หลงดี หรือไม่ก็คงเป็นผู้ชายหน้าตาจิ้มลิ้มสมกับที่มันเคยโฆษณาไว้ว่าน่าเอ็นดูสุด ๆ แต่พอวันต่อมาที่จูริบังเอิญผ่านหน้าบ้านหลังนั้นแล้วเห็นคนมาเปิดหน้าต่างเท่านั้นแหละ เขาก็ได้รู้ทันทีว่าไอ้คำว่า “โคตรน่ารัก” ของเจสซี่แม่งเชื่อถือไม่ได้

“ทำไมอะ หน้าตาไม่ค่อยดีรึไง” ยูโกะถามอย่างสงสัยกับท่าทางของเพื่อนสองคน อะไรของพวกมันวะ แค่บอกว่าผู้หญิงสักคนน่ารักจะตีกันทำไม

“เปล่า หน้าตาดี ดีมากด้วย แต่ประเด็นคือหล่อไง หล่อพอ ๆ กับมันเลยเนี่ย หล่อจนฉันยอมรับเลยอะ”

“เดี๋ยวนะ เขาเป็นผู้ชายเหรอวะ”

“อือ ดูแล้วน่าจะอายุมากกว่าพวกเราหน่อย”

เท่านั้นแหละ ทั้งชินทาโร่และยูโกะเขยิบออกห่างจากเจสซี่ทันที กรณีของจูริน่ะ แฟนมันสวยมากกกกก พวกเขาเลยไม่ค่อยตะขิดตะขวงใจอะไรเท่าไหร่ แต่เจสซี่เนี่ย อยู่ด้วยกันมาเป็นปีไม่เห็นมันเคยบอกสักนิดว่าชอบผู้ชาย ตอนพวกเขาไปส่องสาวมันยังไปส่องไปอะไรด้วยกันด้วยซ้ำ พวกเขาไม่ได้ต่อต้านคนรักเพศเดียวกันนะ แต่คือ เสียดายความหล่อมันแทนสาว ๆ ชิบหายเลยว่ะครับ

“อะไรของพวกแก เขยิบไปทำไมตั้งไกล” เจสซี่หันมาถามเมื่อเห็นเพื่อนที่เพิ่งรู้ความจริงขยับออกห่างไปเล็กน้อยอย่างสงสัย อะไรของพวกมันเนี่ย

“ทำไมไม่เห็นเคยบอกเลยวะ ว่าชอบผู้ชาย”

“จริง ๆ ก็ไม่ได้ชอบหรอก แต่คนนี้เป็นกรณีพิเศษ แม่ง น่ารัก” ว่าจบคนพูดก็ยิ้มกว้าง คนของเขาถึงจะไม่ได้สวยเหมือนอย่างพี่ไทกะของไอ้จุ๊ตัน ตรงกันข้ามกลับหล่อจนสาวหลงด้วยซ้ำ แต่ก็โคตรจะน่ารักน่าเอ็นดูสำหรับเขาเลย

“อย่ายิ้มแบบนี้ดิ สยองงงง”

“ห๊ะ”

“นี่แกไม่ได้รู้ตัวเลยใช่มั้ยว่ายิ้มกว้างจนปากจะฉีกไปถึงรูหูแล้วเนี่ย ไอ้บ้า” เจสซี่ยังคงยิ้มกว้างอย่างไม่สะทกสะท้าน อยากด่าอะไรก็ด่าไปเถอะ ก็คนมันมีความสุขนี่นา ทำไงได้

แต่จะว่าไปเขาก็อยากเจอคนขี้หงุดหงิดคนนั้นอีกแล้วสิ ทั้งที่เพิ่งไปหามาก่อนมามหาลัยแท้ ๆ คิดถึงจัง คนน่ารักของเขาน่ะ

 

โฮคุโตะรู้สึกเหมือนชีวิตกำลังขาดอะไรไปบางอย่าง

อาจเป็นเพราะสามวันมานี้เขาไม่ได้เปิดหน้าต่างออกไปด่าใครบางคนเหมือนที่เคยทำมาก็ได้ ไอ้เด็กแว้นที่ชอบขี่มอเตอร์ไซค์มากวนประสาทเขาหายหน้าไปสามวันแล้ว และนั่นก็ทำให้โฮคุโตะนึกสงสัยว่ามันหายไปไหน และกำลังทำอะไรอยู่

เดี๋ยวสิ มันไม่มาหาเรื่องเขาแล้ว เขาต้องดีใจสิ จะมานั่งสงสัยทำไมกันว่าทำไมมันไม่มา

แต่ใช่ว่าเขาจะห้ามความคิดตัวเองได้ เพราะสุดท้ายแล้วนักเขียนหนุ่มก็ได้แต่วางมือ ละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์แล้วออกมายืดเส้นยืดสายรับลมที่ริมหน้าต่าง พยายามสลัดความหงุดหงิดรำคาญใจที่ผุดขึ้นมาเพราะไม่มีคนมาแว้นหน้าบ้านให้ลับฝีปากเหมือนอย่างทุกที

“โฮคุโตะ~” เสียงเรียกจากหน้าบ้านทำให้เขาก้มลงไปมอง และก็ได้เห็นเพื่อนหน้าหวานตัวเล็กที่ยืนเรียก เขาจึงรีบลงไปเปิดประตูบ้านให้

“มีอะไรรึเปล่า มาถึงบ้านเลย เข้ามาก่อนสิ”

เคนทาโร่เป็นชายหนุ่มร่างเล็กที่มีใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารัก พวกเขาเป็นเพื่อนสนิทกันตั้งแต่ม.ปลายแล้ว แต่พอจบมัธยม โฮคุโตะก็เดินตามความฝันทำงานในด้านการเขียนและก็ไปได้ดี เช่นเดียวกับคนตัวเล็กที่เลือกเรียนต่อมหาลัยในด้านดนตรีอย่างที่ชอบ แต่ถึงอย่างนั้นทั้งสองคนก็ยังคบหาเป็นเพื่อนสนิทกันมาโดยตลอด

“เข้าเรื่องเลยนะ ฉันมีเรื่องอยากให้โฮคุโตะช่วยหน่อยน่ะ” เมื่อพวกเขานั่งลงเบาะรองนั่งในห้องนอนของโฮคุโตะแล้ว เคนทาโร่ก็เข้าเรื่องทันที

“เรื่องอะไรเหรอ ฉันไม่ค่อยรู้เรื่องพวกดนตรีสักเท่าไหร่หรอกนะ”

“ก็ไม่ได้ให้ไปช่วยเรื่องนั้นหรอก แต่โฮคุโตะน่ะเขียนหนังสือเก่ง ฉันเลยอยากขอให้ช่วยเขียนบทความรีวิวงานแสดงดนตรีของคณะที่จะจัดขึ้นในวันมะรืนนี้ให้หน่อยน่ะสิ ฉันจะเอาไปใส่ในวารสารคณะน่ะ”

“เอ๋ ไม่ใช่ว่าอันนี้พวกนายต้องทำกันเองเหรอ”

“ความจริงก็ใช่หรอก เพียงแต่พวกอาจารย์เขาอยากให้มีบทความแสดงความเห็นจากคนนอกด้วยน่ะสิ นี่พวกฉันก็ไปขอร้องพวกที่เป็นนักดนตรีมืออาชีพมาแล้ว…”

“เลยอยากให้ฉันเอาคำวิจารณ์พวกนั้นมาเรียบเรียงเขียนเป็นบทความให้สินะ”

“ใช่ ๆ นั่นแหละ ๆ สมกับเป็นโฮคุจัง เข้าใจอะไรง่ายดีมาก ๆ เลย” โฮคุโตะมองใบหน้าหวาน ๆ ของเพื่อนสนิทที่กำลังทำตาปริบ ๆ ให้เขาแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ อุตส่าห์มาขอร้องกันถึงบ้าน ยังไงก็คงต้องช่วยสินะ

“ก็ได้ ฉันจะช่วยละกัน”

“เย้ โฮคุจังใจดีที่สุดเลย” ว่าจบก็กระโดดเข้ากอดเพื่อนทันที ให้คนโดนกอดหลบแทบไม่ทัน นิสัยชอบโผเข้ากอดคนอื่นเวลาดีใจเนี่ย แก้ไม่หายจริง ๆ

“พอเลย ๆ แค่นี้ใช่ปะ”

“อื้อ ขอบใจมากเลยน้า”

โฮคุโตะกำลังจะเอ่ยปากพูดว่าไม่เป็นไร ก็มีเสียงเร่งเครื่องดังขึ้นแถว ๆ หน้าบ้านเสียก่อน เรียกความสนใจของคนในห้องทั้งสองคนได้เป็นอย่างดี

“เสียงดังจังเลยน้า” เคนทาโร่บ่น แต่โฮคุโตะน่ะเริ่มจะเดือดแล้ว อุตส่าห์หายหน้าไปไม่มากวนตั้งหลายวัน ดันโผล่มาตอนที่เคนจังอยู่ด้วย แล้วเขาจะไปยืนตะโกนด่ากับมันริมหน้าต่างได้ไงวะ

“ช่างมันเถอะ แค่เด็กแว้นที่ชอบมากวนประสาทน่ะ มาทุกวันจนชินแล้ว ไม่ต้องไปใส่ใจหรอก”

“เอ๋ แต่แบบนี้มันเข้าข่ายรบกวนสร้างความรำคาญไม่ใช่เหรอ โทรแจ้งตำรวจก็ได้นี่นา” พูดจบก็ลุกขึ้นเดินตรงไปยังริมหน้าต่าง และเห็นมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งกำลังจะขับออกไป

เคนทาโร่ได้แต่ขมวดคิ้ว มอเตอร์ไซค์คันนั้นมันคุ้น ๆ ตาเขาอย่างไรชอบกล เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน แต่เขาก็ปัดความสงสัยนั่นทิ้ง คงเป็นเด็กแถว ๆ นี้แหละจะเคยผ่านตาเขาบ้างก็ไม่แปลก

“ขี้เกียจยุ่งยากน่ะ อยากป่วนก็ปล่อยมันป่วนไป”

“งั้นเหรอ แปลกดีนะ ปกตินายน่าจะแจ้งความไปนานแล้วนี่นา” คำพูดของเคนทาโร่ทำให้โฮคุโตะชะงักไปเล็กน้อย นั่นสิ ปกติเขาคงไปแจ้งความแล้ว ไม่มานั่งหงุดหงิด ตะโกนเถียงกับไอ้เด็กเวรตะไลนั่นให้เสียสุขภาพจิตมานานขนาดนี้หรอก

“ก็บอกแล้วไงว่าขี้เกียจยุ่งยาก วันนี้อยู่กินข้าวเย็นด้วยกันมั้ย ไหน ๆ ก็ไม่ได้เจอกันนาน เดี๋ยวฉันทำเลี้ยงเอง”

“จริงเหรอ อยู่ ๆ ไม่ได้กินอาหารฝีมือนายนานแล้วน้า ทำอร่อย ๆ ล่ะ”

“ฉันทำอร่อยอยู่แล้วล่ะน่า ไม่ต้องห่วง”

แม้จะเปลี่ยนเรื่องคุย แต่ลึก ๆ ในใจโฮคุโตะกลับรู้สึกแปลก ๆ เขายังคิดหาคำตอบจากคำกล่าวของเพื่อน พฤติกรรมที่ไม่เหมือนกับตัวเขาในตอนปกติเลยนี่มันอะไรกัน

 

“เป็นอะไรไปอีกวะ เหม่ออยู่นั่นแหละ มะรืนต้องขึ้นเวทีแล้วนะโว้ย แกยังไม่ตั้งใจซ้อมอีกเรอะ” จูริโวยวายเพื่อนเสียงลั่นด้วยความโมโห ก็ไอ้คุณหนูนักร้องนำสุดหล่อน่ะสิ หลังจากยืมมอไซค์เขาขับไปป่วนคนที่มันแอบปิ๊งหลังซ้อมหนักจนไม่ได้ไปมาสามวันแล้วก็กลับมานั่งหงอยเป็นหมาเหงา ดูใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแปลก ๆ

“เออ โทษทีละกัน”

“เอาจริง แกเป็นอะไรวะ จะว่าเพราะไม่ได้ไปหาเขาก็ไม่ใช่ ทำไม เขาไม่อยู่บ้านเหรอ” ยูโกะถามพลางนั่งลงข้าง ๆ นักร้องหนุ่ม ถึงแรกได้รู้เรื่องจะช็อกพอสมควร แต่พอผ่านมาสักพัก และได้เห็นว่าเพื่อนจริงจังกับรักครั้งนี้พวกเขาก็พลอยเชียร์ไปด้วย

“ไม่รู้สิ ไม่เจอเขาว่ะ แต่เจอคนอื่นออกมาแทน”

“เจอคนอื่นแทน หมายความว่าไงวะ” ชินทาโร่กับจูริรีบนั่งลงด้วยทันที สลัดความหงุดหงิดที่เจสซี่เอาแต่เหม่อระหว่างซ้อมออกทันที เพื่อนกำลังดราม่าเชียวนะเฮ้ย ใครมันจะไปใจร้ายเมินกันได้ลงคอล่ะ…  โอเค พวกเขายอมรับก็ได้ว่าอยากเสือกเท่านั้นแหละ ไม่ได้ห่วงอะไรมันมากมายหรอก เอาจริงนี่แอบสะใจด้วยซ้ำ หมั่นไส้มันมานาน เอะอะอะไรก็เอาแต่เขาคนนั้น อกหักซะบ้างก็ดี แต่ถีงอย่างนั้นพวกเขาก็นึกกังวลกับอาการมันอยู่เล็กน้อย อกหักครั้งแรก มันจะประชดชีวิตอะไรรึเปล่าก็ไม่รู้

“ฉันก็ไปเร่งเครื่องหน้าบ้านเขาเหมือนปกติแหละ แต่คนที่ชะโงกออกมานอกหน้าต่างไม่ใช่เขาแต่เป็นใครรู้ปะ… รุ่นพี่ยะซุย เคนทาโร่ เพื่อนสนิทของพี่ไทกะของไอ้จูรินั่นแหละ”

“เฮ้ย จริงดิ พี่เคนจังที่น่ารัก ๆ คนนั้นอะนะ”

“เหยยยย นั่นมันหนึ่งในสามคนงามของคณะเราเลยนะเว้ย ไปอยู่ที่บ้านคนของแกได้ไงวะ”

“จะไปรู้ได้ยังไงเล่า ฉันเลยเครียดอยู่นี่ไง พวกเขาคบกันเปล่าวะ” เจสซี่โวยวายใส่เพื่อน ตั้งแต่เกิดมาจนอายุได้ยี่สิบปี ไม่เคยรัก ไม่เคยชอบใครมาก่อน พอได้ปิ๊งใครสักคนก็ดันไปชอบคนที่ดูเหมือนจะมีแฟนแล้ว ชีวิตของเขามันช่างแสนเศร้าเสียจริง

“แต่ไทกะไม่เห็นเคยบอกเลยนี่หว่าว่าพี่เขามีแฟนแล้ว เดี๋ยวจะลองถาม ๆ ดูให้ละกัน” สิ้นประโยค คนที่กำลังเครียดเพราะมีวี่แววจะอกหักก็แทบจะกระโดดกอดเพื่อนทันที

“จูริ แกนี่มันเพื่อนแท้เพื่อนประเสริฐจริง ๆ เลยว่ะ ฉันสัญญาว่าจะตั้งใจซ้อมร้องเพลงเป็นอย่างดีเลย ขอบใจมากนะเว้ย เพื่อนรัก”

“ไม่เป็นไร ฉันมันคนดีอยู่แล้ว ไม่ต้องชมหรอก แต่สัญญาแล้วนะเว้ยว่าจะตั้งใจอะ งั้นก็ซ้อมได้แล้ว ซ้อม ๆ ๆ ๆ ๆ”

ถึงเจสซี่จะพยายามตั้งใจซ้อมเหมือนกับที่ลั่นวาจาไว้ แต่เขาก็อดคิดถึงคนน่ารักของเขาไม่ได้ ทำไมนะ ทำไม โชคชะตาถึงได้กลั่นแกล้งเขาแบบนี้ ถ้าคนคนนั้นคบกับรุ่นพี่ยะซุยจริง เขาก็มีแต่ต้องถอยออกมาเท่านั้นแหละ จะให้ไปแทรกกลาง หาเรื่องให้ทั้งสองคนเลิกกันก็ใช่ที่ ชายหนุ่มแสนดีอย่างเขาทำไม่ได้หรอก แถมรุ่นพี่ก็น่ารัก อ่อนโยน ยิ้มเก่งแบบนั้น เขาจะเอาอะไรไปสู้ คงได้แต่ขอให้พวกเขาโชคดี แล้วพยายามลืมรักแรกนี้เท่านั้นแหละ

 

ถึงวันงาน โฮคุโตะหอบหิ้วสมุดโน้ตกับกล้องคู่ใจมารอเพื่อนสนิทที่หน้าคณะดุริยางค์ในมหาวิทยาลัยที่เคนทาโร่เรียนอยู่ พลางกดโทรศัพท์เร่งอีกฝ่ายที่นัดกันไว้ตั้งแต่ยี่สิบนาทีก่อนแล้ว

“ถึงไหนแล้วน่ะ นี่ฉันมารอนานแล้วนะ… หา ให้เดินเข้าไปหาที่ห้องแต่งตัว แล้วฉันจะรู้มั้ยว่าต้องไปทางไหนน่ะ… เดี๋ยวสิ เฮ้ เคนจัง” ไม่รอคำตอบใด ๆ เคนทาโร่กดตัดสายทิ้งทันที ก็รู้หรอกว่ายุ่งน่ะ แต่เฮ้ย นี่อุตส่าห์ยอมมาช่วยเลยนะ อย่างน้อย ๆ ก็บอกที่อยู่ให้มันละเอียดกว่านี้หน่อยได้มั้ย

โฮคุโตะมองซ้ายมองขวา หาบันไดเดินขึ้นไปชั้นสองของตึกตามที่เพื่อนสนิทบอก พลางนึกด่าสถาปนิกคนออกแบบตึกที่ซ่อนบันไดทางขึ้นลงไว้อย่างแนบเนียนจนเขาหาแทบไม่เจอ ตามปกติแล้วมันต้องทำให้เห็นได้ง่ายเพื่อความสะดวกไม่ใช่เหรอวะ

เขาเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง และพบกับความวุ่นวายขั้นสุด เสียงคนโวยวายหาสิ่งของ ดังผสานไปกับเสียงคนซ้อมร้องเพลงและเสียงดนตรี คนหลายคนเร่งรีบเดินสวนกันไปมา บางคนหอบหิ้วเสื้อผ้า บางคนยกเครื่องดนตรี โฮคุโตะต้องพูดขอโทษไปมาพลางหลบหลีกคนที่ขอทางหลายรอบมาก พลางหาห้องที่ติดป้ายว่าห้องแต่งตัวปีสามชายที่เคนทาโร่บอก

กว่าจะมาถึงหน้าห้องได้ก็เล่นเอาโฮคุโตะปาดเหงื่อไปหลายรอบ ชายหนุ่มเคาะประตูห้อง และเปิดเข้าไปเมื่อได้ยินเสียงอนุญาต

ในห้องดูสงบลงไปมากถ้าเทียบกับภายนอก แต่ถึงอย่างนั้นก็มีคน 6 คนที่วิ่งวุ่นหยิบนู่นจับนี่กันอยู่ หนึ่งในนั้นคือคนที่ขอให้เขามาช่วย

“โฮคุโตะ~ กำลังห่วงอยู่เลยว่าจะหลงทางรึเปล่า” เคนทาโร่ที่หันมาเห็นวิ่งเข้ามาหาเขาพร้อมรอยยิ้มสดใส ใบหน้าหวานแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางค่อนข้างจัดจ้านแปลกตา แต่ก็ต้องยอมรับว่าสวยจริงอะไรจริง ยิ่งเจ้าตัวอยู่ในชุดสำหรับขึ้นแสดงด้วยยิ่งทำให้ดูสวยขึ้นไปอีก

“เกือบจะหลงแล้วเหมือนกันแหละ วันหลังช่วยบอกทางให้มันละเอียดกว่านี้หน่อยสิ”

“ขอโทษที ๆ มันรีบอะ เดี๋ยวเลี้ยงข้าวตอบแทนแล้วกันนะ”

“คนนี้เหรอเพื่อนสนิทเคนจังที่บอกน่ะ” ชายหนุ่มหน้าหวานอีกคนทัก โฮคุโตะยอมรับเลยว่าสวยกว่าเพื่อนเขาอีก แต่จากสายตาของอีกหนึ่งหนุ่มที่นั่งอยู่ริมกระจกตรงมุมห้องที่มองมายังชายหนุ่มหน้าหวาน เขาบอกได้เลยว่าคนคนนี้มีแฟนแล้ว และดูเหมือนว่าแฟนจะขี้หวงมากด้วย แต่ก็ไม่แปลก มีแฟนสวยขนาดนี้ ถึงจะเป็นผู้ชายก็เหอะ คงมีคนเข้ามาขายขนมจีบอยู่บ่อย ๆ แหละ

“ใช่ ๆ โฮคุโตะ นี่ไทกะ เพื่อนสนิทฉันที่มหาลัยน่ะ แล้วก็คนนั้นมิวโตะ” เขามองตามมือของเคนทาโร่ไปยังชายหนุ่มร่างผอมสูงที่ส่งยิ้มเป็นมิตรมาให้

“ส่วนนั่นเคย์โกะ” ชายหนุ่มที่กำลังเช็ดไม้กลองที่ถูกเรียกถึงพยักหน้าลงน้อย ๆ เป็นการทักทาย

“แล้วนี่ก็ซานาดะ” เจ้าของชื่อโบกมือและยิ้มกว้างอย่างร่าเริงให้โฮคุโตะ ก่อนจะหันไปง่วนกับการติดเข็มกลัดที่มีตัวอักษร LT ลงบนปกเสื้อ

“และนั่น จูริ รุ่นน้องปีสองในคณะ เป็นแฟนของไทกะ คนนี้ก็ขึ้นเวทีเหมือนกันนะ เป็นมือเบสของอีกวงน่ะ” โฮคุโตะก้มศีรษะรับหลังจากหนุ่มรุ่นน้องค้อมศีรษะให้เขา ก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อสังเกตเห็นว่าแววตาของจูริดูแปลก ๆ จะว่ายังไงดี ขำ สนุก เป็นอะไรสักอย่างที่โฮคุโตะก็อ่านไม่ออก

“เพื่อนรุ่นพี่ยะซุยเหรอครับ”  เด็กปีสองคนนั้นหันไปถามเคนทาโร่

“ใช่ ๆ สนิทกันมาตั้งแต่เรียนม.ปลายแล้ว วันนี้พี่ขอให้เขามาช่วยเขียนรีวิวงานลงวารสารคณะให้ โฮคุจังน่ะเป็นนักเขียนแล้วก็คอลัมนิสต์ที่เก่งมากคนนึงเลยนะ” เคนทาโร่อธิบายให้รุ่นน้องฟัง เขาบอกพวกไทกะไปก่อนแล้ว แต่จูริที่เพิ่งจะแต่งตัวเสร็จแล้วมาสิงที่นี่จึงยังไม่รู้

“ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ” เมื่อเด็กตรงหน้ายิ้มกว้างทักทาย โฮคุโตะจึงยิ้มตอบรับ พลางตัดเรื่องที่กำลังสงสัยทิ้งไป เขาคงคิดมากไปเองแหละ

“เช่นกันครับ”

“ผมคงต้องขอตัวก่อนนะครับ เดี๋ยวต้องไปเตรียมตัวกับเพื่อน… ไทกะ ไปแล้วนะ” ประโยคหลังชายหนุ่มหันไปบอกกับแฟน ไม่พอเจ้าตัวเดินเข้าไปหอมแก้มเนียน ๆ หนึ่งที ทำให้โฮคุโตะรู้สึกกระอักกระอ่วนแปลก ๆ คือมันก็ไม่ได้อะไรหรอก เขาเองก็ไม่มีปัญหากับการมีความรักระหว่างผู้ชายด้วยกันด้วย แต่มัน… จะว่าไงดี เขาที่เป็นคนแปลกหน้าก็ยังยืนอยู่ตรงนี้นะ

“เอาล่ะ เดี๋ยวไปหอประชุมพร้อมกันนะ โฮคุโตะไม่เคยมาที่นี่นี่นา”

“โอเค”

 

จูริยิ้มกริ่มเดินกลับไปหาเพื่อนที่ห้องแต่งตัวอีกห้อง ก่อนจะเปิดประตูเข้าไป และเมื่อมองเห็นนักร้องนำของวง เขาก็เผลอยิ้มกว้างออกมาอย่างอดไม่ได้ อยากเห็นปฏิกิริยามันตอนรู้ว่าคนน่ารักของมันจะมาดูงานแสดงดนตรีนี่จริง ๆ

“เป็นไรของแกวะ ยิ้มอย่างกับคนบ้า” ยูโกะถามหลังเห็นเพื่อนยิ้มกว้างจนแทบจะเห็นฟันครบ 32 ซี่

“ไม่เห็นน่าถามเลย ได้กำลังใจดีไง ไปหาพี่ไทกะ นางคว้า~ สุดที่รักของจุ๊ตันมานี่หว่า” เจสซี่แซวแล้วก็หันไปหัวเราะกับชินทาโร่ ไม่เป็นไร อยากแซวแซวไป ตอนนี้จุ๊ตันถือไพ่เหนือกว่าว่ะ

“พูดมากแบบนี้แสดงว่าไม่อยากรู้เรื่องสุดที่รักของแกแล้ว?”

จบประโยคเจสซี่หยุดหัวเราะทันที อันที่จริงไม่ใช่แค่ไอ้ฝรั่งนี่หรอกที่หยุดทุกการกระทำ แต่เพื่อนร่วมวงอีกสองคนก็พลอยหยุดไปด้วยเช่นกัน ต่างรีบเข้ามารุมล้อมเจ้าพ่อกรมข่าวที่รู้ได้รู้ดี รู้ไปหมดทุกเรื่องตั้งแต่เรื่องการเมืองระหว่างประเทศยันเรื่องผัวเมียของคนข้างบ้าน

“เฮ้ย จูริ ไปรู้ไรมาวะ อัพเดท ๆ” คนเร่งกลับไม่ใช่เจสซี่ แต่เป็นชินทาโร่ ที่อยากรู้อยากเห็นเรื่องชาวบ้านจนออกนอกหน้า

“ฉันมีข่าวดี ข่าวดีมาก และข่าวดีที่สุด เลือกมา อยากฟังข่าวไหนก่อน” เจสซี่หรี่ตามองเพื่อน มีแต่ข่าวดีมาแบบนี้ เชื่อถือได้มั้ยวะ หรือแม่งจะหาเรื่องแกล้งเขา ไม่ใช่ว่าข่าวดีที่สุดที่มันว่าคือคนขี้หงุดหงิดของเขามีแฟนเป็นพี่เคนทาโร่คนสวยนะเว้ย

แต่ถึงจะนึกระแวงยังไง เจสซี่ก็ยังเลือกตามที่จูริบอกอยู่ดี “งั้นขอข่าวดีก่อน ตามด้วยข่าวดีมาก แล้วก็ข่าวดีที่สุด”

“โอเค ข่าวดี คือ ฉันรู้ชื่อของคนคนนั้นของแกแล้ว” จูริรู้สึกวินมากหลังจากเห็นสีหน้าอยากรู้ชนิดที่ถ้าไม่ได้รู้จะขาดใจตายของไอ้คนมีความรัก ยิ่งมีสีหน้าที่บอกว่าอยากเสือกเต็มที่ของเพื่อนอีกสองคนเป็นฉากหลังด้วย ยิ่งทำให้เขาฟีลกู้ดสุด ๆ

“ชื่ออะไรวะ”

“เขาชื่อโฮคุโตะ เป็นนักเขียนและคอลัมนิสต์ ฉันว่าที่เขาเปิดหน้าต่างออกมาด่าแกวันนั้นคงเพราะเสียงมันไปดังรบกวนเขาตอนทำงานน่ะแหละ”

“แหม ยิ้มกว้างเชียวนะครับ ไอ้คุณเจสซี่” ชินทาโร่แซว ดูมันสิ ยิ้มกว้างได้อีกกะอีแค่ได้รู้ชื่อคนที่ตัวเองแอบปิ๊งมาเป็นเดือน  เป็นคนอื่นน่ะเหรอ เขารู้ชื่อรู้แซ่กันไปเป็นชาติแล้ว ไม่ต้องให้เพื่อนไปสืบมาให้เป็นข่าวดีแบบนี้หรอก

“เออน่า ก็คนมันดีใจ อุตส่าห์ยืมมอไซค์เพื่อนไปตามตื๊อเขาเป็นเดือน ๆ เพิ่งจะได้รู้ชื่อเสียงเรียงนามก็งี้แหละ” ยูโกะแขวะ ซึ่งแน่ล่ะว่าเจสซี่ไม่สนใจสักนิด อยากว่าอะไรก็ว่าไปเลยครับ ตอนนี้คนหล่ออารมณ์ดี ไม่โกรธ~

“ส่วนข่าวดีมาก…” จูริเว้นระยะเล็กน้อยเพื่อดูปฏิกิริยา อื้อหือ น่าถ่ายวิดีโอจริง ๆ นะเนี่ย สายตาเว้าวอนอยากรู้ขั้นสุดของไอ้นักร้องนำเนี่ย ใช่ว่าจะหาดูกันได้ง่าย ๆ

“เขาเป็นเพื่อนสนิทพี่ยะซุย ไม่ได้เป็นแฟนกัน”

“เยส” เจสซี่ชกลมด้วยความดีใจ แทบกระโดดโลดเต้นไปทั่วห้อง แค่เพื่อนสนิท เท่ากับว่าเขายังมีหวัง โธ่เอ๊ย ไอ้เราก็หลงเครียด ทำตัวเป็นคนอกหักมาตั้งหลายวัน ถือว่าฟ้ายังปราณีหนุ่มหล่อแสนดีอย่างเขาอยู่

“แต่ฉันก็ไม่รู้นะเว้ยว่าเขามีแฟนยัง… อ้าว ๆ แล้วไม่อยากฟังข่าวดีที่สุดแล้วเรอะ บอกก่อนเลย อันนี้พีคคคคคค” จูริลากเสียงยาว ดึงความสนใจจากคนที่มัวแต่หลงดีใจจากข่าวดีมาก หึหึ บอกได้เลยว่าข่าวดีที่สุดของเขาอะ พีคจริง

“ข่าวดีที่สุด คือ…” มือเบสร่างผอมหยุดปาก หันไปหยิบขวดน้ำมาเปิดดื่มราวกับดับกระหาย แต่เปล่ามันลีลาไปงั้นแหละ และเพื่อนที่รู้แกวมันดีก็เริ่มหมั่นไส้มันขึ้นมาตงิด ๆ

“คือ…”

“ไอ้จูริ รีบบอกมาเร็ว ๆ อย่าเสือกเล่นตัวเอาตอนนี้ อยากรู้จะตายแล้วว้อย”

จูริยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อเห็นหนุ่มลูกครึ่งโวยวาย

“เขาจะมาเขียนรีวิวงานแสดงดนตรีครั้งนี้ว่ะ” หลังหยุดประมวลผลไปชั่วครู่ เจสซี่ก็เบิกตากว้าง ร้องออกมาเสียงดังว่า

“งี้ก็เท่ากับว่าเขาจะมาดูน่ะสิวะ!!”

“ใช่ และถ้าแกร้องเพลงได้ไม่ดี เละแน่ เจสซี่”

ในหัวนักร้องหนุ่มมีแต่คำว่าทำไงดี ทำไงดีลอยวนอยู่เต็มไปหมด โฮคุโตะจะมาดู คนน่ารัก คนน่าเอ็นดู คนขี้หงุดหงิดของเขาจะมาดู ถ้าเขาเล่นได้ไม่ดีจะทำยังไง ตอนนี้เขาเริ่มรู้สึกประหม่าสุด ๆ แล้ว แถมมือไม้ก็สั่นไม่หยุด แม้แต่สติก็กำลังจะหลุดลอยไปแล้วเช่นกัน

“เฮ้ย เจส ใจเย็นเพื่อน ใจเย็น อย่าเพิ่งสติหลุดเอาตอนนี้” ยูโกะปลอบ เมื่อเห็นเพื่อนทำท่าเหมือนจะช็อกไปแล้ว ขำก็ขำนะ แต่ถ้าแม่งเกิดสติหลุดจนวงล่มล่ะก็เป็นเรื่องแน่

“ยูโกะ เขาจะมาดู เขาจะมาดูอะ ทำไงดีวะ สั่นไม่หยุดเลย” เจสซี่คร่ำครวญ แย่แน่ แย่แน่ ๆ ถ้าเกิดเขาควบคุมความตื่นเต้นไม่อยู่จนเกิดไปล่มบนเวที นอกจากจะอับอายยันลูกบวชแล้ว โฮคุโตะต้องเยาะเย้ยเขาแน่นอน ไม่นะ ถ้าโฮคุโตะทำแบบนั้น เขาต้องรู้สึกเจ็บปวดจนกลายเป็นแผลใจไปชั่วชีวิตแน่ ๆ

“แกก็ใจเย็น ๆ สิ หายใจเข้า หายใจออก ช้า ๆ อย่างนั้นแหละ แกทำได้เว้ยเพื่อน แล้วโฮคุโตะจะต้องเคลิ้มไปกับเสียงหล่อ ๆ ของแก ดีไม่ดีเขาอาจจะเป็นคนเข้ามาหาแกก่อนก็ได้นะเว้ย”

ต้องใช้เวลาสักพักกว่าเจสซี่จะเริ่มหายประหม่าแล้วกลับมาเป็นปกติ และเมื่อเจสซี่เริ่มควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ ก็มีน้องปีหนึ่งมาเรียกให้พวกเขาไปเตรียมตัวที่ข้างเวทีในหอประชุมได้แล้ว

 

โฮคุโตะที่ถูกเคนทาโร่พามาปล่อยทิ้งไว้ที่เก้าอี้ผู้ชมแถวหน้าสุดนั่งเปิดสูจิบัตรดูคร่าว ๆ พลางนึกวิเคราะห์วิจารณ์ในใจ ลงความเห็นว่างานแสดงดนตรีครั้งนี้ค่อนข้างน่าสนใจพอสมควร

ถึงเขาจะไม่ได้ทำงานทางสายดนตรีแต่ก็ฟังเพลงเป็นและฟังแทบทุกแนวตั้งแต่เพลงเมทัลยันเพลงลูกทุ่ง แล้วเขาก็พอจะรู้ทฤษฎีดนตรีมาพอสมควร จากการฟังเคนทาโร่เล่าโน่นบ่นนี่ให้ฟังบ่อย ๆ รวมถึงลากไปฟังเพลงตามงานต่าง ๆ ด้วยเวลาที่เพื่อนร่วมคณะของอีกฝ่ายไม่ว่าง

โฮคุโตะพลิกดูสูจิบัตรไปเรื่อย ๆ กระทั่งไปสะดุดกับภาพของวงดนตรีวงหนึ่งที่ขึ้นชื่อไว้ว่า SixTONES เขาเพ่งมองแล้วมองอีก เหมือนจะย้ำว่าไม่ได้มองผิดไปใช่มั้ย ถัดจากรูปรวมของวงเป็นรูปของสมาชิกในวงเดี่ยว ๆ ที่มีข้อความแนะนำตัวสั้น ๆ ซึ่งโฮคุโตะแทบอยากเขวี้ยงสมุดเล่มบางในมือทิ้ง เมื่อเพ่งจนแน่ใจแล้วว่านักร้องนำของวงที่ถูกระบุว่าชื่อเจสซี่ เป็นคนเดียวกับไอ้เด็กเปรตที่ชอบขับมอเตอร์ไซค์มาแว้นหน้าบ้านป่วนประสาทเขามันทุกวันนั่นเอง

เขายกเลิกสัญญากับเคนจังตอนนี้ทันมั้ย แค่เห็นหน้าความรู้สึกหงุดหงิดก็พุ่งปรี๊ดแล้ว ถ้าต้องนั่งฟังมันร้องเพลงอีก เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะฟังโดยตัดอคติตัวเองออกไปได้มั้ย

อีกใจหนึ่งเขาก็นึกสงสัย ตอนแรกเขาก็นึกว่ามันเป็นแค่เด็กเปรตว่างงานที่สักแต่หาเรื่องชาวบ้านไปวัน ๆ แต่พอมาเห็นแบบนี้ไอ้สิ่งที่เขาคิดก็ไม่น่าจะถูกแล้ว แล้วอะไรกันล่ะที่ทำให้ไอ้นักร้องนำวงดนตรีคนนี้เกิดเฮี้ยนไปป่วนเขาถึงบ้านบ่อย ๆ

เขาหาเหตุผลให้ตัวเองว่าเป็นเพราะรับปากจะช่วยเคนจังไปแล้ว เขาจึงจำใจต้องนั่งฟังให้จบเพื่อจะได้นำไปใช้เป็นข้อมูลเขียนบทความรีวิวร่วมกับคำวิจารณ์ของพวกนักดนตรีมืออาชีพที่ได้รับเชิญมา และหลอกตัวเองว่าที่อยากฟังอีกคนร้องเพลงก็เพราะจะได้หาเรื่องไปด่ามันตอนมันมาป่วนเขาที่หน้าบ้านครั้งต่อไป

เขานั่งรอเพียงไม่นาน งานแสดงดนตรีของนักศึกษาคณะดุริยางค์ก็เริ่มขึ้น ดนตรีหลากหลายแนวทำให้โฮคุโตะที่ชอบฟังเพลงเป็นทุนเดิมพลอยสนุกไปกับเพลงเหล่านั้น และไม่นานเขาก็ลืมไปสนิทว่าเด็กแว้นเวรตะไลที่เขาด่าอยู่ทุกวันต้องขึ้นเวทีด้วย กระทั่งพิธีกรประกาศชื่อวงที่จะขึ้นแสดงวงต่อไปว่าเป็นวง SixTONES หลังจากที่สตาฟเตรียมเครื่องดนตรีบนเวทีเป็นที่เรียบร้อย

ชายหนุ่มสี่คนเดินขึ้นมาบนเวทีและก้มศีรษะให้กับประธานและแขกพิเศษภายในงาน โดยไม่รู้ตัว สายตาของนักเขียนหนุ่มก็จับจ้องอยู่ที่ชายหนุ่มร่างสูงในเชิ้ตสีขาว กับยีนส์สีเข้มและบู้ตหนังกลับสีน้ำตาลเสียแล้ว คนถูกมองเดินมาประจำหน้าไมโครโฟน แล้วทันใดนั้นก็เงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขาพอดี

ลมหายใจของโฮคุโตะเผลอกระตุกไปวูบหนึ่ง เมื่อเจสซี่ยิ้มบาง ๆ ให้ และหลังจากชายหนุ่มอีกคนที่นั่งอยู่ด้านหลังกลองเริ่มให้สัญญาณ ทั้งวงก็เริ่มบรรเลงเพลง

เสียงร้องจากคนที่เขาเรียกว่าเด็กแว้นตรึงโฮคุโตะไว้ได้อยู่หมัด เสียงทุ้มนุ่มที่ผสานไปกับเครื่องดนตรีอีกสามชิ้นทำให้เขายกริมฝีปากเป็นรอยยิ้ม ถึงจะน่าหงุดหงิด แต่โฮคุโตะก็ต้องยอมรับว่าเสียงของอีกคนดีมากจริง ๆ ถ้าหากบอกว่าเป็นนักร้องอาชีพ เขาก็คงเชื่ออย่างไม่มีข้อกังขา

นัยน์ตาจับจ้องไปยังคนบนเวทีที่ดูเหมือนจะหันมาทางเขาบ่อย ๆ และเมื่อเห็นเขายิ้ม อีกฝ่ายก็เผยรอยยิ้มสว่างสดใสออกมาเช่นกัน

บางทีเด็กนั่น อาจจะไม่ได้เลวร้ายอย่างที่เขาคิดก็ได้

 

“เป็นไงบ้าง สนุกมั้ยวันนี้” เคนทาโร่วิ่งเข้ามากอดแขนโฮคุโตะ ทันทีที่เขาเดินเข้ามาในห้องแต่งตัวของเจ้าตัว ซึ่งเพื่อนร่วมวงของชายหนุ่มตัวเล็กอยู่กันครบ ยกเว้นไทกะ ซึ่งเขาสันนิษฐานว่าคงไปใช้เวลาอยู่กับแฟนหนุ่มรุ่นน้อง เพื่อนร่วมวงของไอ้เด็กแว้นนั่นแหละ

“อือ สนุก เพลงดีมากเลย เหนื่อยกันหน่อยนะ เอ้อ งานจะเอาวันไหนน่ะ แล้วยังมีคำวิจารณ์จากพวกนักดนตรีด้วย”

“ภายในวันอาทิตย์หน้าละกัน ส่วนพวกคำวิจารณ์ ถ้าเขาให้มาแล้วฉันจะส่งไปให้ ขอบคุณมากเลยนะที่ยอมช่วยน่ะ โฮคุโตะ”

“ไม่เป็นไรหรอก แล้วนี่เดี๋ยวมีไปฉลองกันต่อล่ะสิ”

“ใช่ ไปด้วยกันมั้ยล่ะ”

“บ้าสิ ฉันไม่ได้เป็นคนทำงานด้วยสักหน่อย งั้นฉันกลับเลยนะ ฉลองเสร็จก็กลับบ้านดี ๆ ล่ะ”

“โฮคุโตะก็เหมือนกัน กลับบ้านดี ๆ นะ” โฮคุโตะพยักหน้ารับ ก่อนจะหันไปลาคนอื่น ๆ ในห้องที่กล่าวลาอย่างเป็นมิตรแล้ว เดินออกจากตึกคณะดุริยางค์ ตรงไปยังประตูหน้ามหาวิทยาลัย

บ้านเขาไม่ห่างจากมหาวิทยาลัยของเคนทาโร่เท่าไหร่ เดินประมาณครึ่งชั่วโมงก็ถึง โฮคุโตะจึงตัดสินใจเดินรับลมยามเย็นกลับแบบสบาย ๆ กระทั่งความสงบของเขาถูกทำลายด้วยเสียงเครื่องยนต์ที่เขาคุ้นเคย

“จะกลับแล้วเหรอ” เจสซี่ถอดหมวกกันน็อกออกมาถาม เมื่อเห็นว่าเขาหยุดเดินแล้วรอให้เด็กมหาลัยขี่มอไซค์มาหยุดอยู่ข้าง ๆ

“ใช่ จะมาป่วนอะไรอีกล่ะ วันนี้ฉันอารมณ์ดี ไม่อยากทะเลาะกับนายให้เสียอารมณ์หรอกนะ”

“ก็ไม่ได้มาชวนทะเลาะสักหน่อย จะไปส่งต่างหาก” โฮคุโตะมองหน้าอีกคนอย่างไม่เชื่อหู ไอ้เด็กเปรตจอมกวนประสาทนั่นกำลังบอกว่าจะไปส่งเขาที่บ้านเนี่ยนะ เฮ้ย โลกจะถล่ม ดินจะทลายมั้ยวะเนี่ย

“อะไร ทำหน้าแบบนั้น มีอะไรแปลกรึไง”

“แปลกดิ จะบ้ารึเปล่า มีคนสติดีที่ไหนจะขี่รถไปส่งไอ้คนที่ตะโกนด่ากันอยู่แทบทุกวันน่ะ ห๊ะ”

“ก็ฉันไง นี่อุตส่าห์ยืมหมวกกันน็อกมาเผื่อนายด้วยอีกใบเลยนะ” ถึงเจสซี่จะว่ายังไง แต่ไอ้คนที่ยังงง ๆ ก็ยังคงยืนงงเหมือนเดิม ไม่แม้แต่จะรับหมวกกันน็อกที่มือหนาส่งมาให้ด้วยซ้ำ และนั่นก็ทำให้เจสซี่จิ๊ปาก จับมือคนตรงหน้าดึงเข้ามาใกล้แล้วจัดการสวมหมวกให้เสร็จสรรพ โดยที่คนที่ยืนอยู่ก็อยู่นิ่ง ๆ ให้ร่างสูงจัดการใส่หมวกให้โดยไม่โวยวาย หรือต่อต้านใด ๆ ทั้งสิ้น

“เอ้า เรียบร้อยแล้ว ละยืนทำอะไรอยู่นั่น ขึ้นมา เดี๋ยวฉันจะได้เอารถไปคืนจูริมัน”

ถึงจะสงสัยว่าอีกคนมันเกิดบ้าอะไรขึ้นมาหรือไปกินอะไรผิดสำแดงเข้า แต่โฮคุโตะก็ปีนขึ้นไปนั่งซ้อนท้ายคนที่นั่งอยู่ก่อนแต่โดยดี

“แล้วนี่ จับไว้สิ เดี๋ยวก็ตกหรอก” เจสซี่ว่าเมื่อนักเขียนหนุ่มวางมือลงบนขาตัวเองนิ่ง ๆ โฮคุโตะเพียงแต่มองเอวคนตรงหน้า รู้สึกเขินขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ทั้งที่ตอนซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์เพื่อนคนอื่นเขาก็เกาะเอวเพื่อนแบบไม่คิดอะไร แต่ไม่รู้ทำไมพอคนขับเป็นเด็กแว้นจอมกวนนี่เขากลับรู้สึกไม่กล้าทำขึ้นมาซะอย่างนั้น

“อะไรของนายเนี่ย ไม่เคยซ้อนมอเตอร์ไซค์รึไง เอามือมา” โฮคุโตะค่อย ๆ ยื่นมือขวาส่งไปให้อีกคนที่ยื่นมารอรับ แต่เหมือนจะไม่ทันใจคนอายุน้อยกว่าเท่าไหร่ ร่างสูงจึงเป็นฝ่ายเอื้อมมาดึงมือเขาไปแทน ตามด้วยเอี้ยวตัวไปทางซ้าย คว้ามืออีกข้างของโฮคุโตะไปประสานกันอยู่ที่หน้าท้องของคนที่นั่งอยู่ด้านหน้า

“จับไว้นะ” เสียงที่เหมือนจะดุ แต่ก็เจือกระแสอ่อนโยนมาด้วยจนคนฟังยิ้มออกมา เมื่อมั่นใจแล้วว่าโฮคุโตะจะไม่ทำให้ตัวเองหล่นจากรถ เจสซี่ก็ออกรถไป

“ถามอะไรหน่อยได้มั้ย”โฮคุโตะตะโกนแข่งกับเสียงลมที่ผ่านมาปะทะหน้า มือที่กอดเอวหนาอยู่เผลอกระชับแน่นขึ้นเพราะสายลมแรงที่ปะทะร่าง

“อะไร”

“ทำไมถึงต้องไปหาเรื่องให้ฉันด่าที่หน้าบ้านทุกวันเลยน่ะ”

เจสซี่นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจตอบคำถามของอีกคนตามตรง เอาเหอะ ถ้ามันจะแห้วยังไงก็ต้องแห้ว อีกอย่างเขาก็ขี้เกียจจะคิดหาข้อแก้ตัวอะไรด้วย “ฉันอยากเจอหน้านาย”

“ห๊ะ!?”

เพราะนั่งอยู่ด้านหลัง แล้วยังใส่หมวกกันน็อกอีก ทำให้โฮคุโตะไม่รู้ว่าใบหน้าของคนที่กำลังขี่มอเตอร์ไซค์ไปส่งเขาที่บ้านขึ้นสีแดงจัดขนาดไหน

“ฉันอยากเจอหน้านาย อยากเห็นท่าทางนายตอนโมโห อยากได้ยินเสียงนาย ต่อให้นายจะด่าฉันเป็นเด็กแว้นเด็กเปรตก็เถอะ” คำสารภาพยาวเหยียดที่แทบไม่ต่างจากการสารภาพรักทำให้คนซ้อนท้ายรู้สึกเขินมากจนหน้าร้อนผ่าว แต่ทั้งอย่างนั้นกลับหลุดยิ้มออกมา ซึ่งแน่ล่ะว่าเจสซี่มองไม่เห็น

“จริง ๆ วันนั้นฉันก็ไม่รู้นะว่านายด่าฉันทำไมทั้งที่ฉันเพิ่งขี่มอเตอร์ไซค์ผ่านหน้าบ้านนายครั้งแรกด้วยซ้ำ แต่ท่าทางนายตอนโมโหมันน่ารักดี ฉันอยากเห็นอีก ก็เลยยืมมอเตอร์ไซค์เพื่อนขี่มาแกล้งนายบ่อย ๆ จนโดนเพื่อนมันด่าด้วยซ้ำว่าโรคจิต”

“ก็โรคจิตจริง ๆ นั่นแหละ หาเรื่องให้ตัวเองโดนด่า”

“ช่วยไม่ได้นี่ ฉันไม่รู้จะเข้าหานายยังไงดีนี่นา ก็เลยได้แต่ไปป่วนนายอยู่อย่างนั้น แต่พอวันนี้จูริมาบอกฉันว่านายมาช่วยงานพี่ยะซุย ฉันดีใจมากเลยนะ ยิ่งเห็นนายนั่งอยู่แถวหน้าเวทีด้วยแล้วยิ่งดีใจเลยล่ะ” เจสซี่ว่า เขาไม่คิดว่าอีกคนจะนั่งอยู่ใกล้ขนาดนั้น เพราะยังพอจะระลึกตัวได้ว่ามีคดีที่ไปป่วนให้คนอายุมากกว่าหงุดหงิดมาตลอด ถ้าคนน่ารักของเขาเห็นเขาในสูจิบัตร ก็คงเลือกนั่งไกล ๆ จะได้เห็นหน้าเขาไม่ชัดมากกว่า แต่พอได้เห็นว่าโฮคุโตะนั่งอยู่แทบจะตรงหน้าเขาเลยก็ทำให้เขาดีใจจนหลุดยิ้มอย่างอดไม่อยู่

ตั้งแต่เห็นว่าโฮคุโตะนั่งอยู่ตรงไหน เขาก็ชอบเผลอหันไปมองอยู่เรื่อย ๆ แล้วก็ได้เห็นนัยน์ตาคู่นั้นมองตอบกลับมาเสมอ และนั่นก็ทำให้เขาใจชื้นขึ้นเมื่อในสายตาที่มองมาไม่ได้มีความหงุดหงิดเจืออยู่เหมือนอย่างที่เขาได้รับมาตลอด โดยเฉพาะรอยยิ้มที่อีกคนส่งให้ รอยยิ้มที่ทำให้เขามีความกล้ามากพอจะขี่มอเตอร์ไซค์ตามเจ้าของมันที่เดินออกจากมหาลัยมาก่อนแล้วทันทีที่ปลีกตัวจากกลุ่มเพื่อน รุ่นพี่และรุ่นน้องได้

“ที่พูดเนี่ย จะสารภาพรักรึไง” โฮคุโตะแซวอีกคนแก้เขิน แต่กลายเป็นว่าเขินหนักกว่าเดิม เมื่อคนตรงหน้าตอบโต้แทบจะในทันที

“แล้วจะรับมั้ยล่ะ”

ยังไม่ทันที่โฮคุโตะจะตอบอะไร มอเตอร์ไซค์ที่เขานั่งมาก็มาจอดที่หน้าบ้านเขาพอดี โฮคุโตะลงจากรถ ถอดหมวกกันน็อกออกแล้วส่งคืนให้อีกคนที่รับมาแขวนไว้หน้ารถ ถอดหมวกออกบ้าง แล้วเงยหน้าขึ้นจ้องหน้าเขา

“ตกลงว่าไง ถ้าฉันสารภาพรักแล้วนายจะรับรึเปล่า”

โฮคุโตะมองเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลเข้ม ถึงคำพูดจะฟังเหมือนอีกคนไม่ได้คิดอะไรมากมาย แต่นัยน์ตาที่มองตอบกลับมามันย้ำชัดถึงความจริงจังและจริงใจของคนพูด และนั่นก็ทำให้เขาตัดสินใจได้

“นายก็พูดก่อนสิ แล้วเดี๋ยวฉันจะบอก”

เจสซี่สูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะสบตากับอีกคนแล้วเอ่ยว่า

“ฉันชอบนายนะ” หลังจากยืนลุ้นอยู่สักพัก (จริง ๆ คือไม่กี่วินาที) สิ่งที่เจสซี่ได้รับกลับมาคือรอยยิ้มเขิน ๆ ของคนอายุมากกว่า บนใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อ พร้อมกับคำพูดที่ว่า

“ฉันก็ชอบนายเหมือนกัน ไอ้เด็กแว้น” ยังไม่ทันจบจะประโยคดี เดือนคณะดุริยางค์ก็คว้าข้อมือของคนที่เตี้ยกว่าเข้ามาใกล้ อีกมือจับท้ายทอยของอีกคนให้ก้มลงมาและประทับริมฝีปากสองคู่เข้าด้วยกัน

Posted in Fanfiction

[One Shot – SixTONES] Valentine’s Chocolate

สุขสันต์วันวาเลนไทน์ค่ะ

วันนี้ว่างพอดีค่ะ เลยได้ลงฟิควาเลนไทน์ในวันจริง แต่ตัวเนื้อหานี่เขียนเสร็จตั้งแต่อาทิตย์ก่อนแล้วค่ะ ช่วงนี้ยังอยู่ในช่วงฟิตค่ะ นี่เหลืออีกพล็อตนึงที่อยากจะเขียนด้วยนะคะ แต่เป็นเรื่องยาวที่กำลังอยู่ในช่วงวางโครงเรื่องค่ะ หวังว่าไฟจะไม่หมดไปซะก่อนนะคะ

ฟิคเรื่องนี้ยังคงวนเวียนอยู่กับเด็ก ๆ SixTONES เหมือนเดิมและคู่เดิม เราชิปคู่นี้หนักมากจริง ๆ ถึงคนส่วนใหญ่จะไม่ได้ชิปคู่นี้เลยก็เถอะ แต่ไม่เป็นไรค่ะ เรามีความสามารถในการมโนอยู่กับตัวอยู่แล้ว//โดนเตะ

เอาเป็นว่าเราควรเลิกบ่นและเข้าเรื่องได้ดีกว่านะคะ

 

คำเตือน

นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับชายรักชาย หรือ boy’s love ใครที่ไม่รู้จัก ไม่ชอบ หรือใด ๆ ก็ตามแต่รบกวนช่วยเปลี่ยนไปหน้าอื่นนะคะ และอีกประการหนึ่งวันช็อตเรื่องนี้เขียนขึ้นเพื่อสนองนี้ดตามจินตนาการคนแต่ง บุคคลในเรื่องมีตัวตนจริงแต่ไม่ได้เป็นไปตามในเรื่องค่ะ

 

[One Shot – SixTONES] Valentine’s Chocolate

Pairing : Jesse x Matsumura Hokuto

Note : บทสัมภาษณ์ที่อ้างถึงในนี้เรามโนขึ้นมาล้วน ๆ ไม่มีอยู่จริงค่ะ

.

มัตสึมุระ โฮคุโตะไม่เคยนึกเครียดกับการทำอาหารมาก่อนในชีวิต

เขาชอบทำอาหารและทำมันได้ดีด้วย ทำให้เขาไม่เคยต้องมานั่งกังวลว่าอาหารที่ทำออกมาจะอร่อยไหม หรือมีหน้าตาเป็นยังไง

แต่ไม่ใช่กับการทำช็อกโกแลตสำหรับวันวาเลนไทน์ที่จะมาถึงในอีกสามวันนี้

โฮคุโตะซื้อวัตถุดิบมาเตรียมพร้อมไว้ค่อนข้างเยอะ เพราะไม่เคยทำช็อกโกแลต เขาเลยตั้งใจจะลองทำก่อนทำจริง ซึ่งพอทำออกมาแล้ว ผลลัพธ์ที่ได้มันไม่ได้แย่เลย แต่เขากลับรู้สึกไม่พอใจมัน ไม่พอใจตั้งแต่รสชาติที่ดูจะหากินได้ทั่วไป เช่นเดียวกับรูปร่างของชิ้นช็อกโกแลตที่มีวางขายกันดาษดื่น ไม่พอใจแม้แต่กระดาษห่อกับริบบิ้นที่ตอนซื้อก็คิดว่าเลือกมาเป็นอย่างดีแล้ว

เรียกได้ว่าเขาไม่พอใจอะไรไอ้ช็อกโกแลตนี่สักอย่างนั่นแหละ

อาจเป็นเพราะเขากังวลว่าคนรับจะมีความเห็นยังไงต่อช็อกโกแลตโฮมเมดของเขาก็เป็นได้ ทั้งที่ตามปกติแล้วเวลาทำอาหารหรือทำขนมก็ไม่เคยต้องมาคิดว่าคนกินจะรู้สึกอย่างไรกับอาหารที่เขาทำ แต่พอนึกว่าจะต้องทำให้ใครสักคนเป็นของขวัญวันวาเลนไทน์แล้ว เขาก็อดคิดมากไม่ได้ ยิ่งนี่เป็นวาเลนไทน์แรกหลังจากที่พวกเขาตกลงคบเป็นแฟนกันด้วยแล้วยิ่งทำให้โฮคุโตะคิดหนัก

หรือความจริงเขาไม่ต้องให้ก็ได้ เพราะยังไงเขาก็ไม่ใช่ผู้หญิงอยู่แล้ว วันที่ผู้ชายจะเป็นคนให้ช็อกโกแลตน่ะ มันวันไวท์เดย์ในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า ซึ่งจะทำให้เขามีเวลานั่งคิดเพิ่มขึ้นอีกตั้งเดือนว่าจะแก้ไขช็อกโกแลตที่ไม่ถูกใจเขาสักทีอย่างไร

แต่พอคิดว่าอีกคนน่าจะดีใจที่ได้ของขวัญวาเลนไทน์ เขาก็เลยยังเอาเวลาว่างที่ควรจะไปอ่านหนังสือหรือซ้อมเต้นมานั่งลองทำช็อกโกแลตเจ้าปัญหานี่เหมือนเดิม

ไม่ใช่ว่าเขาไม่ลองปรึกษาคนอื่น ๆ ดู ทานากะ จูริ เพื่อนร่วมยูนิต SixTONES ที่เคยบอกเขาว่าจะทำของขวัญวาเลนไทน์ให้แฟนอย่าง เคียวโมโตะ ไทกะ ที่เป็นเพื่อนร่วมยูนิตของเขาอีกคน ก็บอกแค่ว่าเขาคิดมากเกินไป และบอกว่าตัวจูริเองก็อบคุกกี้ให้เหมือนที่ทำทุกที เพียงแต่ทำเป็นคุกกี้ช็อกโกแลตเท่านั้น

คิคุจิ ฟูมะและนาคาจิมะ เคนโตะ อดีตเพื่อนร่วมยูนิตที่ปัจจุบันเดบิวต์ในฐานะสมาชิกวง Sexy Zone นั้นก็ไม่ได้ให้คำแนะนำที่เป็นประโยชน์ต่อเขาเลยสักนิด

“ถ้าคิดไม่ตก ก็จับตัวเองผูกโบให้เป็นของขวัญแทนเลยสิ”

“แบบว่าชวนไปเดต แล้วไปจบที่ห้องใครสักคน… หมอนั่นน่าจะชอบน้า”

โฮคุโตะตัดสินใจโยนคำแนะนำที่ออกจะติดเรทของสองคนนั้นทิ้งไปทันทีที่ได้ยิน ถึงบนเวทีเขาจะกล้าขนาดไหนแต่นั่นมันก็งาน ไม่ใช่ว่าเรื่องส่วนตัวเขาจะกล้าทำขนาดนั้นสักหน่อย

เขาหยิบช็อกโกแลตรูปหัวใจชิ้นหนึ่งเข้าปากพลางนึกในใจว่าช่วงนี้เขาคงต้องออกกำลังกายเพิ่มขึ้นกว่าเดิมสักสองเท่าเพราะกินช็อกโกแลตมากเกินไป

.

วันพรุ่งนี้จะเป็นวันวาเลนไทน์แล้วแต่เขายังคิดเรื่องช็อกโกแลตไม่ตกสักที

โฮคุโตะเป็นกังวลมากแล้วหลังจากผ่านมาหลายวันแต่เขายังทำช็อกโกแลตได้ไม่ถูกใจ เขาทั้งลองปรับสูตรใหม่ ลองใส่ผลไม้ ถั่ว คาราเมลและอื่น ๆ ที่เขาคิดว่าคนได้รับน่าจะชอบลงไปแล้วแต่มันก็ยังไม่ลงตัว

“นี่พวกนายดูแมกที่พวกเราให้สัมภาษณ์เรื่องของขวัญวาเลนไทน์ที่เพิ่งออกกันยัง” โคจิ ยูโกะ พี่ใหญ่ของวงเดินเข้ามาในห้องแต่งตัวของพวกเขา พร้อมชูนิตยสารที่ถืออยู่ในมือโบกไปมาให้คนอื่น ๆ ในห้องได้เห็นด้วย

เมื่อยูโกะเดินเข้ามาแล้ว เจสซี่ หนุ่มลูกครึ่งอเมริกันร่างสูงก็เดินตามเข้ามา โฮคุโตะที่เห็นอีกฝ่ายก็ก้มลงสไลด์หน้าจอโทรศัพท์ในมือต่อ ช่วงนี้เขาไม่ค่อยกล้ามองหน้าเจสซี่สักเท่าไหร่ ในเมื่อเขายังทำช็อกโกแลตวาเลนไทน์ที่ถูกใจไปให้อีกคนไม่ได้ เขาเลยรู้สึกแย่อยู่พอสมควร

“อรุณสวัสดิ์ โฮคุโตะ” เจสซี่เดินเข้ามาทักเขาพร้อมรอยยิ้มกว้าง เขาแค่พยักหน้าตอบซึ่งนั่นก็ทำให้รอยยิ้มสดใสของคนตรงหน้าเฝื่อนลงเล็กน้อย โฮคุโตะได้แต่นึกขอโทษอีกคนอยู่ในใจ

“ไหน ๆ แมกออกวันนี้นี่เนาะ ใครตอบอะไรไปบ้างอะ” จูริหยิบนิตยสารออกมาจากมือยูโกะ โดยมีไทกะกับชินทาโร่ที่นั่งอยู่ขนาบข้างหันมาดูด้วยอย่างสนใจ ในการสัมภาษณ์วันนั้นพวกเขาถูกจับแยกกันสัมภาษณ์ทีละคน ทำให้ไม่รู้เลยว่าใครพูดอะไรไปบ้าง อีกทั้งจูริยังเป็นต้นคิดว่าให้มาดูกันวันที่นิตยสารออกซึ่งก็ตรงกับวันก่อนหน้าวาเลนไทน์เพียงหนึ่งวันด้วย โฮคุโตะที่ตอนแรกกะว่าจะฉวยโอกาสในตอนสัมภาษณ์นั้นสืบว่าเจสซี่อยากได้อะไรและเตรียมของให้ตามที่อีกคนอยากได้หมดโอกาสในทันที และต้องมานั่งปวดหัวว่าจะทำช็อกโกแลตแบบไหนดีอย่างตอนนี้

โฮคุโตะฟังที่เพื่อนพูดบรรยายคำตอบของแต่ละคนแบบผ่าน ๆ ก่อนจะมาสะดุดกับคำพูดของไทกะที่พูดถึงคำตอบของเจสซี่

ช็อกโกแลตทำเองที่ไม่เหมือนใคร เหรอ ยังไงเนี่ยเจสซี่”

“ก็ตามนั้นแหละ” เจสซี่ตอบไทกะก่อนจะเดินมากอดคอโฮคุโตะที่เก็บโทรศัพท์แทบไม่ทัน เขาไม่อยากให้เจสซี่เห็นว่าเขากำลังหาสูตรทำช็อกโกแลตอยู่

“นี่ พรุ่งนี้ไปเที่ยวกันมั้ย” สายตาของหนุ่มลูกครึ่งเป็นประกายวิ้งวับเช่นเดียวกับรอยยิ้มกว้างขวาง และนั่นก็ทำให้เขาปฏิเสธคำชวนของอีกฝ่ายไม่ลง แม้ว่าจะไม่ได้มีความคิดนั้นอยู่ในหัวแต่แรกแล้วก็ตาม

“พรุ่งนี้… ได้สิ”

“งั้นเดี๋ยวฉันไปรับที่บ้านตอนสิบโมงนะ” โฮคุโตะพยักหน้ารับ แต่ในใจเริ่มกดดันมากขึ้นเรื่อย ๆ จากคำตอบในแมกของอีกฝ่าย

ช็อกโกแลตทำเองที่ไม่เหมือนใคร นี่มันโจทย์นรกสำหรับโฮคุโตะชัด ๆ

.

“นายโอเคมั้ย โฮคุโตะ” คนถูกเรียกหันไปมองหน้าคนถามอย่างงง ๆ

“ก็ช่วงนี้นายดูเงียบ ๆ อะ ปกติจะร่าเริงกว่านี้นี่” ชินทาโร่ว่าพลางนั่งลงข้าง ๆ

พวกเขาเพิ่งซ้อมเพลงที่จะใช้ขึ้นแสดงไลฟ์เสร็จ คนที่เหลืออีกสี่คนกำลังอาบน้ำอยู่ โฮคุโตะที่อาบน้ำเสร็จแล้วตั้งใจจะนั่งพักสักหน่อยแล้วจะรีบกลับไปทำช็อกโกแลตวาเลนไทน์ต่อ ถึงเขาจะยังไม่มีไอเดียอะไรเลยก็ตาม เพราะไม่ว่าอย่างไรพรุ่งนี้เขาจะต้องมีของขวัญวาเลนไทน์ไปเซอร์ไพรส์เจสซี่ให้ได้

“ไม่มีอะไรหรอก แค่นาน ๆ ทีก็อยากอยู่นิ่ง ๆ บ้างนี่นา”

“งั้นเหรอ เจสซี่ห่วงนายมากนะเห็นนายนั่งเงียบตลอดแบบนี้” คำบอกเล่านั้นทำให้โฮคุโตะใจกระตุกไปเล็กน้อย

“ฉันไม่ได้เป็นอะไรหรอกน่า”

“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว แต่ถ้ามีเรื่องอยากพูดก็บอกได้นะ” คำพูดของชินทาโร่ทำให้โฮคุโตะหลุดหัวเราะออกมานิดนึง โดยที่เขาไม่ทันได้สังเกต ชินทาโร่ก็โตเป็นผู้ใหญ่ที่พร้อมจะเป็นที่พึ่งให้คนอื่นได้แล้ว

“หัวเราะอะไรเล่า”

“เปล่า ๆ แค่คิดว่าชินทาโร่ก็โตแล้วเหมือนกันน้า~” คนโดนบอกว่าโตแล้วทำหน้ามุ่ยใส่ เอ่ยประท้วงว่า

“ฉันโตมาตั้งนานแล้ว นายอะไม่รู้เอง” โฮคุโตะหัวเราะต่อ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นโหมดจริงจัง แล้วถามชินทาโร่ว่า

“เออ นี่ ถ้าสมมุติว่านายต้องทำช็อกโกแลตให้ใครสักคน นายจะทำยังไงน่ะ”

ชินทาโร่มองหน้าคนถามอย่างงง ๆ สักพักก่อนจะทำหน้าเหมือนนึกอะไรออก คนอายุน้อยกว่ายิ้มบาง ๆ ให้ แล้วตอบคำถาม

“ก็ทำไปตามปกติน่ะแหละ ของแบบนี้มันอยู่ที่ใจไม่ใช่เหรอ ถึงจะไม่ได้ดีกว่าหรือต่างไปจากที่เขาทำกันทั่วไป แต่ถ้าเราตั้งใจทำให้ ไม่ว่ายังไงคนรับก็ต้องดีใจอยู่แล้วแหละ”

โฮคุโตะพยักหน้ารับคำของอีกฝ่าย ไม่ใช่ว่าเขาไม่เข้าใจคำพูดของชินทาโร่ เพียงแต่ไม่ว่าอย่างไร เขาก็อยากทำช็อกโกแลตในแบบที่แฟนของเขาอยากได้อยู่ดี

.

เจสซี่ส่งยิ้มสดใสให้โฮคุโตะทันทีที่ชายหนุ่มเดินมาเปิดประตูบ้าน ร่างสูงของหนุ่มเชื้อสายอเมริกันอยู่ในเสื้อแจ็คเก็ตหนังทับเสื้อยืดสีขาวและกางเกงยีนส์สีเข้มกับบูทสีดำซึ่งเข้ากับเจ้าตัวเป็นอย่างดี สมกับที่เป็นนายแบบประจำของนิตยสารแฟชั่น

“ไปกันเลยมั้ย”

“อือ” โฮคุโตะตอบรับ ปิดประตูบ้านแล้วเดินไปยืนข้าง ๆ คนที่สูงกว่า เงยหน้ามองอีกคนที่จ้องหน้าเขาเขม็งอย่างสงสัย

“หน้าฉันมีอะไรติดรึไง”

“เปล่าหรอก แต่แค่คิดว่าขอบตานายคล้ำนะ ช่วงนี้นอนน้อยเหรอ” มือหนาแตะหน้าเขาเบา ๆ ก่อนจะไล้นิ้วมือไปตามขอบตาที่คล้ำขึ้นเล็กน้อย

“อ่า มัวแต่ทำโน่นทำนี่เพลินไปหน่อยน่ะ ไม่เป็นไรหรอก” คนตัวเตี้ยกว่าได้แต่คิดว่าเรื่องอะไรจะบอกว่าเขานอนไม่พอเพราะมัวแต่นั่งหาสูตรช็อกโกแลตมาลองทำให้เจ้าตัวกันล่ะ

“นายนี่นะ ดูแลตัวเองหน่อยสิ” ว่าจบก็คว้ามือของโฮคุโตะไว้แล้วพาเดินไปด้วยกัน

“แล้ววันนี้อยากไปไหนล่ะ” เจสซี่หันมาถามเขา ซึ่งทำให้คนถูกถามหันไปมองอีกคนด้วยความงุนงง เห็นชวนมาเขาก็นึกว่าวางแผนอะไรเอาไว้แล้ว แต่ถึงจะงงยังไง เขาก็ยังนิ่งคิดอยู่สักพัก แล้วตอบว่า

“ไม่มีนะ ไปที่ที่นายอยากไปเถอะ”

“ไม่มีเลยจริง ๆ เหรอ ไม่ต้องเกรงใจกันนะ อยากไปไหนก็บอกได้เลย” เมื่อเห็นท่าทางของเจสซี่วันนี้ที่ดูจะตามใจเขาแบบสุด ๆ แล้ว โฮคุโตะจึงตัดสินใจทันที

“งั้น… ไปสวนสนุกกัน” มือของโฮคุโตะที่ถูกคนตัวสูงกว่าจับอยู่เปลี่ยนมาจับมือร่างสูงแทน แล้วออกแรงดึงอีกฝ่ายไปบ้าง

.

“สนุกชะมัด” โฮคุโตะพูดพลางทิ้งตัวลงบนม้านั่งไม้ในสวนสนุก เช่นเดียวกับเจสซี่ที่นั่งลงข้าง ๆ ตอนนี้บริเวณนี้เงียบสงบลงมากเพราะผู้คนส่วนใหญ่เดินไปรอชมขบวนพาเหรดกันหมดแล้ว แต่เขาสองคนตัดสินใจนั่งรอกันอยู่ตรงนี้แทนที่จะเข้าไปเบียดกับคนอื่น ๆ และเสี่ยงต่อการที่มีคนจำได้ ถึงจะยังไม่ได้เดบิวต์ แต่เขาสองคนก็มีแฟนคลับอยู่เหมือนกัน

“อือ วันหลังมาด้วยกันหกคนก็น่าจะดีเนอะ”

โฮคุโตะพยักหน้าเห็นด้วย ถ้าสโตนส์มากันครบคงจะน่าสนุกยิ่งกว่านี้แน่นอน

แต่ถึงวันนี้จะสนุกอย่างไร โฮคุโตะก็ยังรู้สึกหน่วงอยู่ในใจเพราะเรื่องช็อกโกแลตวาเลนไทน์ที่ยังนอนอยู่ในกระเป๋าของเขาอย่างสงบ ถึงแม้ว่าจะดีที่สุดเท่าที่เคยทำมาแล้ว แต่เขาก็ยังรู้สึกว่ามันยังไม่ใช่ ช็อกโกแลตทำเองที่ไม่เหมือนใคร อย่างที่อีกฝ่ายเคยให้สัมภาษณ์ลงนิตยสารว่าอยากได้จากคนรักเลย และความรู้สึกนั่นก็ทำให้เขาไม่กล้าเอาช็อกโกแลตที่ว่าให้เจสซี่สักที จนตอนนี้ที่เริ่มจะเย็นและใกล้จะได้เวลากลับบ้านแล้ว

“นี่ โฮคุโตะ ฉันถามอะไรหน่อยได้มั้ย”

เสียงเรียกจากแฟนหนุ่มหลังจากที่เงียบไปสักพักทำให้โฮคุโตะหันไปมองและพบกับใบหน้าคมคายที่ฉายแววเคร่งเครียดจริงจัง

“ช่วงนี้นายโอเครึเปล่า สองสามวันมานี้นายเอาแต่นั่งเงียบ วันนี้ก็ดูไม่สนุกเต็มที่เลย แล้วยังนอนไม่พออีก มีปัญหาหรือเครียดอะไรก็บอกฉันได้นะ ถึงจะช่วยไม่ได้ทุกเรื่องก็เถอะ แต่ฉันก็รับฟังนายได้นะ”

กระแสความห่วงใยที่ส่งผ่านมากับประโยคและน้ำเสียงทำให้เขายิ้มบาง ๆ ตอบกลับ แม้ว่าในใจจะรู้สึกแย่พอสมควรที่ไม่สามารถหาของตอบแทนที่อีกฝ่ายอยากได้มาให้สมกับความห่วงใยที่เจสซี่มีให้มาเสมอ

“ฉันไม่เป็นอะไรจริง ๆ ไม่ต้องห่วงหรอกน่า… นี่ก็เย็นแล้ว เรากลับกันเลยมั้ย” ว่าจบเขาก็ลุกขึ้นยืน แต่มือหนาของอีกคนกลับดึงแขนเขาให้นั่งลงข้าง ๆ แล้วดึงตัวเข้ามากอด

“เจสซี่…”

ใบหน้าหล่อเหลาซบลงบนบ่าของคนในอ้อมแขน ก่อนจะพูดด้วยเสียงที่ฟังดูอู้อี้

“ช่วงนี้นายดูไม่โอเคเลยจริง ๆ นะ ร่าเริงน้อยลง พูดน้อยลง แกล้งฉันน้อยลง ฉันไม่อยากให้นายเป็นแบบนี้เลย” แขนแกร่งโอบกระชับอีกคนแน่นขึ้น “ทำไมมีอะไรถึงไม่ยอมบอกกันล่ะ ฉันดูพึ่งพาไม่ได้เลยเหรอ หรือฉันทำอะไรผิดรึเปล่า”

โฮคุโตะนิ่งเงียบรู้สึกผิดที่ทำให้อีกคนเป็นห่วงมากมาย และเมื่อความรู้สึกผิดผสมกับความรู้สึกแย่ที่เก็บมาหลายวันรวมไปถึงอ้อมกอดอุ่น ๆ ที่อีกคนมอบให้ก็ทำให้เขาระเบิดออกมา

เจสซี่รู้สึกว่ามีน้ำอะไรสักอย่างหยดลงบนบ่าทำให้เขาผละจากร่างตรงหน้าออกมา และนั่นก็ทำให้เขาตกใจทันทีที่เห็นใบหน้าของแฟนตัวเองชัด ๆ

“เป็นอะไรโฮคุโตะ ร้องไห้ทำไม ไม่เอา อย่าร้อง”

คนร้องไห้ส่ายหน้าเบา ๆ ไม่ใช่ความผิดของเจสซี่หรอก เป็นความผิดของเขาเองที่ทำอะไรไม่ได้ดั่งใจแล้วยังทำให้อีกคนต้องพลอยทุกข์ร้อนไปด้วย

โฮคุโตะตัดใจก้มลงเปิดกระเป๋า หยิบเอาห่อช็อกโกแลตที่เป็นผลมาจากความพยายามตลอดหลายวันยื่นให้อีกคนด้วยมือสั่นเทา

“นี่มัน… ช็อกโกแลตเหรอ”

คนให้พยักหน้ารับทั้งที่ยังเอาแต่ก้มหน้าก้มตาพร้อมสะอื้นเล็ก ๆ เจสซี่เผยรอยยิ้มกว้างที่แสดงความดีใจอย่างปิดไม่มิดก่อนจะโผเข้ากอดโฮคุโตะอีกครั้ง

“ขอบคุณนะ โฮคุโตะ”

“ขอโทษนะ” คนถูกกอดพูดเบา ๆ ทำให้อีกฝ่ายละอ้อมกอดออกมาเล็กน้อยอย่างงุนงง แต่โฮคุโตะไม่รอให้ร่างสูงได้พูดอะไร เขาชิงพูดต่อ

“ขอโทษที่ทำช็อกโกแลตแบบที่นายอยากได้ให้ไม่ได้”

เจสซี่มุ่นหัวคิ้วอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะคลายลงเมื่อในหัวเริ่มปะติดปะต่ออะไรได้บ้างแล้ว เขาหัวเราะเบา ๆ ยกสองมือขึ้นประคองหน้าคนที่เอาแต่ก้มมองมือตัวเองให้เงยขึ้นสบตากันตรง ๆ แล้วปาดน้ำตาของคนขี้แยออกอย่างแผ่วเบา

“ถ้านายหมายถึงบทสัมภาษณ์ในแมกนั่นล่ะก็ นายตีความคำพูดฉันผิดแล้วล่ะ”

“เอ๊ะ?”

“ไม่มี ช็อกโกแลตทำเอง ที่ไหนเหมือนกันหรอกนะ คนทำต่างกัน ความรู้สึกตอนทำมันก็ต่างกันไป เพราะฉะนั้นสิ่งที่ฉันอยากได้ จริง ๆ แล้วก็คือช็อกโกแลตที่คนทำตั้งใจทำให้ฉันคนเดียว ซึ่งคนทำคนนั้นก็คือนาย หรือจะพูดให้ง่ายกว่านี้ คือ ช็อกโกแลตที่ฉันอยากได้คือช็อกโกแลตที่นายเป็นคนทำนั่นแหละ”

คำพูดของเจสซี่ทำให้โฮคุโตะแทบหยุดร้องไห้ในทันที ตกลงว่าที่เขานั่งเครียดมาทั้งคืนคือเขาคิดมากไปเองอย่างนั้นน่ะเหรอ

ถึงชายหนุ่มจะนึกอยากทึ้งหัวตัวเองมากแค่ไหน แต่เขาก็ต้องยอมรับว่าความรู้สึกหนัก ๆ ที่เก็บมาหลายวันหายไปเป็นที่เรียบร้อยและหัวใจก็ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกเขินอย่างบอกไม่ถูก

“แต่ว่านะ ถ้าคนให้เป็นนาย ต่อให้ของที่ได้เป็นอะไรฉันก็ดีใจทั้งนั้นน่ะแหละ… ขอบคุณนะ สำหรับช็อกโกแลต” เจสซี่ขยับเข้าไปแตะริมฝีปากลงบนริมฝีปากของคนในอ้อมแขนแผ่วเบาแล้วถอนออก ก่อนจะส่งรอยยิ้มสว่างไสวที่ทำให้คนมองแทบตาพร่า “ขอบคุณที่คิดถึงเรื่องของฉันนะ… ฉันรักนายชะมัด”

โฮคุโตะคาดเดาได้ว่าหน้าตัวเองคงขึ้นสีแดงก่ำไปเป็นที่เรียบร้อยแล้วจากความรู้สึกร้อน ๆ ที่พุ่งพรวดขึ้น เขาเสมองไปทางหนึ่งแล้วกลับมาสบตากับหนุ่มลูกครึ่งอีกครั้งก่อนเอ่ยตอบ

“ฉันก็รักนายเหมือนกัน”

.

แถม…

“เป็นไงบ้าง ให้ช็อกโกแลตเจสซี่ไปรึยัง” ฟูมะถามขณะที่เขาและเคนโตะเดินขนาบโฮคุโตะไปตามทางเดินที่มุ่งตรงไปสู่ห้องแต่งตัวของพวกเขาที่อยู่ใกล้ ๆ กัน

“ตกลงว่าได้จับตัวเองผูกโบแถมไปด้วยมั้ย” เคนโตะแซวยิ้ม ๆ ทำให้คนเดินตรงกลางถองสีข้างคนชอบแซวไปแรง ๆ ทีหนึ่งด้วยความหมั่นไส้ ทำให้คนโดนศอกถึงกับคู้ตัว กุมสีข้าง ร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด

“ใครจะบ้าทำอะไรแบบนั้นฮะ… แต่ให้ไปแล้วแหละ”

“เจ้าลูกครึ่งนั่นว่าไงบ้าง โอเคใช่ปะ”

“อือ โอเค ว่าแต่นายเถอะเคนโตะ ให้ไปรึยัง”

“ให้อะไร ให้ใคร นายจะให้ช็อกโกแลตใคร ทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่องเลยล่ะ” ฟูมะถามพลางมองหน้าเพื่อนร่วมวงกับอดีตเพื่อนร่วมยูนิตทั้งคู่สลับกันไปมา

“ตกลงว่ายังสินะ” โฮคุโตะจ้องเคนโตะเขม็ง จนคนโดนมองต้องเสสายตาหันไปทางอื่นอย่างคนมีชนักติดหลัง

“ก็นะ”

“รีบ ๆ ให้ไปได้แล้ว นี่มันเลยวาเลนไทน์มาสองวันแล้วนะ… ฉันไปละ” จูเนียร์เพียงคนเดียวในกลุ่มเอ่ยทิ้งท้ายแล้วเดินลับหายไป ทิ้งไว้แต่สองพี่ใหญ่ของเซ็กซี่โซนอยู่ด้วยกันสองคนบนทางเดิน

“ที่โฮคุโตะพูดน่ะ หมายความว่ายังไง” ฟูมะถาม แต่คนถูกซักก็เพียงก้าวขาออกเดินบ้าง แล้วตอบแบบไม่ใส่ใจอะไร

“เปล่านี่ ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ”

“โกหก”

“แล้วนายจะรู้ไปทำไม ไม่ใช่เรื่องของนายสักหน่อยนี่” เคนโตะย้อน ทำเอาคนฟังพูดไม่ออก ได้แต่ยืนเงียบ ก่อนที่บรรยากาศอึมครึมจะหายไปเมื่อเคนโตะหลุดหัวเราะเบา ๆ

ชายหนุ่มหยิบกล่องของขวัญกล่องเล็ก ๆ ออกจากกระเป๋า โยนให้เพื่อนคู่หู แล้วเดินต่อ ปล่อยให้ฟูมะมองคนที่เดินไปไม่รอด้วยรอยยิ้มกว้าง ร่างสูงวิ่งตามเข้าไปกอดคออีกฝ่ายไว้แล้วพูดคำพูดที่ทำให้คนฟังแย้มยิ้มกว้าง

“ช็อกโกแลตของฉันน่ะ รอเอาวันไวท์เดย์นะ”

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

จบแล้วค่ะ เย้

ตั้งแต่เขียนฟิคคู่นี้มาสามเรื่อง รู้สึกเหมือนนิสัยโฮคุโตะไม่คงที่สักเรื่อง แย่แล้วล่ะค่ะ ฮา

เราเป็นคนเขียนเองก็จริง แต่นึกเสียดายที่โฮคุโตะไม่ได้ทำตามคำแนะนำของฟูมะเคนโตะเหมือนกันค่ะ อยากเห็นโฮคุโตะผูกโบ~ (//โดนเมนกระทืบ)

ยังไงก็ต้องขอบคุณนะคะที่อ่านมาจนถึงตอนนี้ ไว้เจอกันในเรื่องหน้านะคะ

Posted in Fanfiction

[One Shot – SixTONES] Jealous

รู้สึกว่าช่วงนี้หาพล็อตฟิคมาเขียนได้รัว ๆ เลยค่ะ พอ ๆ กับช่วงตอนทำรายงานวิจัยเลย เวลาทำงานเครียด ๆ ทีไรเป็นอันได้ฟิคมาตอนนึงทุกทีเลย

ฟิคนี้ยังคงวนเวียนอยู่กับ SixTONES เหมือนเดิมค่ะ เราชักจะหลงเด็ก ๆ มากเกินไปแล้วจริง ๆ นี่เอาไปพูดไปบ่นให้เพื่อนฟังด้วยนะคะ สงสารเพื่อนตัวเองอยู่เหมือนกันที่ต้องทนฟังติ่งอย่างเราเพ้อ ฮา

ฟิคเรื่องนี้ต่อมาจากวันช็อตเรื่องก่อนหน้าค่ะ Christmas Night ซึ่งเป็นฟิคคริสต์มาสที่ลงไปก่อนเวลาเกือบสองอาทิตย์ได้  แต่ก็ไม่จำเป็นต้องอ่านก่อนก็ได้นะคะ เพราะเราปูเรื่องในตอนนั้นไว้ในนี้ด้วย (แต่ไม่รู้นะคะว่าจะอ่านกันเข้าใจมั้ย //ร้องไห้)

เอาเป็นว่าไปอ่านกันเลยดีกว่าเนาะคะ

คำเตือน

นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับชายรักชาย หรือ boy’s love ใครที่ไม่รู้จัก ไม่ชอบ หรือเกลียดก็รบกวนช่วยเปลี่ยนไปหน้าอื่นนะคะ และอีกประการหนึ่งวันช็อตเรื่องนี้เขียนขึ้นเพื่อสนองนี้ดตามจินตนาการคนแต่ง บุคคลในเรื่องมีตัวตนจริงแต่ไม่ได้เป็นไปตามในเรื่องค่ะ

 

[One shot – SixTONES] Jealous

Pairing : Lewis Jesse × Matsumura Hokuto

Rate : PG

Note : อย่าได้ถามหาความเป็นจริงใด ๆ ค่ะ เรามโนเองล้วน ๆ //ผิดสุด ๆ

 

“เย้ รอบนี้ฉันได้ถ่ายรูปคู่กับไทกะล่ะ” ทานากะ จูริ แทบจะแหกปากร้องและกระโดดโลดเต้นไปรอบห้องด้วยความดีใจ ขณะที่คนที่ถูกพูดถึงได้แต่ทำหน้าเอือมระอาใส่

“ไม่เห็นต้องเว่อร์เลย แค่ถ่ายรูปคู่เอง”

“ก็คนมันดีใจนี่นา” พูดจบก็กระโจนเข้าใส่หนุ่มหน้าสวยทันที เคียวโมโตะ ไทกะหลบอีกฝ่ายได้ทันและเดินไปหาโคจิ ยูโกะ ที่กำลังนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่อีกมุมห้อง ทำให้จูริที่ถูกหลบมองค้อนอีกฝ่าย ก่อนจะพูดว่า

“ไทกะใจร้าย~ ฉันไปหาโฮคุโตะกับชินทาโร่แทนก็ได้” แรปเปอร์ร่างผอมตรงไปหาชายหนุ่มสองคนที่นั่งอ่านแมกกาซีนด้วยกันอยู่บนโซฟา ซึ่งเป้าหมายทั้งสองได้แต่มองหน้ากันแล้วถอนหายใจ

“อะไรเนี่ย ถอนหายใจทำไมท่านจูริอุตส่าห์มาหาเชียวนะ” มัตสึมุระ โฮคุโตะ หันไปมองหน้าอีกฝ่ายเหมือนอยากบอกว่ายังมีหน้ามาถามอีกหรือ ขณะที่โมริโมโตะ ชินทาโร่ เมินจูริสนิท คว้าขนมเข้าปากสายตาจับจ้องที่แมกในมือ และเมื่อเขาพลิกหน้ากระดาษ โฮคุโตะก็ก้มลงอ่านด้วยเช่นกัน ทิ้งให้จูริยืนเป็นหมาหงอย

“ทำไมวันนี้มีแต่คนเมินฉันเนี่ย”

“ก็นั่งนิ่ง ๆ หาอะไรสักอย่างทำสิจูริ จะได้ไม่ต้องมานั่งสนใจว่ามีแต่คนเมิน” เจสซี่ หนุ่มลูกครึ่งอเมริกาที่เดินออกมาจากห้องน้ำได้ยินเข้าพอดีจึงพูดแนะนำขำ ๆ

“โธ่ งั้นนายก็มานั่งคุยเป็นเพื่อนฉันเลยเจสซี่”

“เอ๋ ไม่เอาล่ะ ฉันไปนั่งคุยกับยูโกะแล้วก็ไทกะดีกว่า” ว่าจบร่างสูงก็เดินตรงไปหาสองคนที่ว่าทันที ปล่อยจูริยืนโวยวายอยู่คนเดียว

“นี่ทุกคนเมินฉันอย่างนี้ได้ยังไงกัน ใจร้ายที่สุด~” แล้วเจ้าตัวก็หนีไปนั่งเล่นโทรศัพท์ด้วยท่าทางซึม ๆ เรียกรอยยิ้มขำบนใบหน้าของคนอื่น ๆ ที่พร้อมใจกันแกล้งชายหนุ่มโดยไม่ได้นัดหมาย

“นาน ๆ ทีหมอนี่จะโดนแกล้งบ้างนะเนี่ย” ยูโกะพูดด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะหลังจากเจสซี่ทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ ชายหนุ่มที่อายุมากที่สุดในวงเหลือบมองคนโดนแกล้งที่หงอยไปเป็นที่เรียบร้อยอย่างสะใจเล็กน้อย ตั้งแต่รู้จักกันมาเขาโดนเจ้าพวกนี้แกล้งมาตลอด แล้วหัวโจกคนหนึ่งก็คือจูรินี่แหละ พอได้เห็นอีกฝ่ายโดนแกล้งบ้าง เขาก็พลอยรู้สึกสนุกสนานไปด้วย

“จริง แต่แกล้งจูริเนี่ยสนุกดีนะ ก็ว่าทำไมไทกะชอบแกล้งหมอนี่บ่อย ๆ”

“ใช่มั้ยล่ะ สนุกจริง ว่าแต่พวกนายสองคนถ่ายคู่กับใครอะ หรือคู่กันเอง”

“ของฉันคู่กับชินทาโร่น่ะ นี่ตกลงกันแล้วด้วยว่าฉันจะขี่คอเจ้านั่นล่ะ” เพราะแนวคิดของงานถ่ายแบบครั้งนี้คือความร่าเริงสดใสในแบบฉบับของสโตนส์ ทีมงานเลยให้ทั้งหกคนออกไอเดียกันเต็มที่ พวกเขาเลยมีอิสระที่จะคุยกันว่าจะถ่ายท่าไหนมุมไหนดี

“งั้นนายก็คู่กับโฮคุโตะสินะ” ไทกะหันมาหาหนุ่มร่างสูง

“ใช่ แต่ยังไม่ได้ตกลงเรื่องท่าเลย แถมหมอนั่นก็มัวแต่ขลุกอยู่กับชินทาโร่ เลยไม่รู้ว่าจะเอายังไงกันแน่” เจสซี่บ่น ตั้งแต่เขามาถึงก็เห็นคนที่จะต้องถ่ายแบบคู่กันมัวแต่นั่งคุยนั่งเล่นอยู่กับน้องเล็กของวงชนิดที่แทบจะไม่สนใจสิ่งรอบข้าง เขาก็นึกว่าพอโฮคุโตะไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากับเซ็ตผมเสร็จคงจะเดินมาคุยกันเรื่องถ่ายแบบสักนิด แต่ก็เปล่า อีกฝ่ายเดินกลับไปนั่งคุยกับชินทาโร่ต่อ พอเขาไปถามเรื่องถ่ายแบบก็ตอบกลับมาแค่ว่า

“ฉันยังคิดไม่ออกเลย ถ้านายคิดว่าท่าไหนดีก็เอาตามนั้นละกัน” เห็นมั้ยล่ะ แบบนี้มันน่าโมโหชะมัด

“ถามจริง ที่หงุดหงิดเนี่ย เพราะโฮคุโตะไม่ได้สนใจเรื่องงานหรือไม่ได้สนใจนายกันแน่” คนถูกทักแทบสำลักน้ำลายกับคำถามแบบตรงไปตรงมาของเพื่อน ยูโกะเป็นคนที่รู้จักเขาดีที่สุดรองจากครอบครัว แถมยังเป็นที่ปรึกษาของเขาที่พอมีปัญหาอะไรก็วิ่งไปหาอีกฝ่ายตลอด เรียกได้ว่ายูโกะรู้เรื่องของเจสซี่แทบทุกเรื่อง แน่ล่ะว่ารวมถึงเรื่องหัวใจด้วย

“ก็ต้องเรื่องงานสิ ฉันจะไปใส่ใจทำไมกันว่าหมอนั่นจะสนใจฉันหรือเปล่า”

“แน่เหรอ”

“แน่สิ”

ไทกะหัวเราะคิก หันไปสบสายตาวิบวับกับยูโกะทำเอาเจสซี่แทบกลืนน้ำลายไม่ลงคอ ไทกะเป็นอีกคนที่รู้เรื่องหัวใจของเขา เพราะอีกฝ่ายดันบังเอิญไปได้ยินตอนเขากับยูโกะคุยกัน แต่ถึงจะรู้ยังไง หนุ่มหน้าสวยก็ไม่เปิดปากเรื่องนี้กับคนอื่น ต่างจากกรณีของจูริ ที่ถ้ารู้เมื่อไหร่ล่ะก็เขาได้กลายเป็นทอล์คออฟเดอะทาวน์ในบริษัทแน่นอน ทำให้เขาต้องพยายามเก็บความลับนี้ให้พ้นหูจูริมาตลอด

“น้อง ๆ สโตนส์ เชิญถ่ายแบบได้แล้วค่า” สตาฟสาวคนหนึ่งเคาะประตูแล้วเปิดเข้ามาเรียกพวกเขาด้วยรอยยิ้มกว้าง ทำให้เจสซี่รู้สึกโล่งอกเป็นอย่างมากที่ไม่ต้องถูกไทกะกับยูโกะแซวต่อ เขาลุกขึ้นโดยพยายามไม่ใส่ใจเสียงหัวเราะของอีกสองคนที่ยังไม่หยุดลงง่าย ๆ แล้วเดินตรงไปหาโฮคุโตะที่กำลังส่องกระจกเช็คความเรียบร้อยของตัวเองเป็นครั้งสุดท้าย

“หล่อแล้วนาย จะเช็คอะไรนักหนา” เจสซี่แซวด้วยเสียงกลั้วหัวเราะ เรียกสายตาขุ่นจากคนที่ตัวเตี้ยกว่า

“ก็ต้องเช็คสิ ถ่ายรูปลงแมกนะ ต้องทำให้มันเรียบร้อยหน่อย ไม่ใช่ว่าสักแต่ว่าใส่ ๆ ไป” ว่าจบโฮคุโตะก็เหลือบมาเห็นปกเสื้ออีกฝ่ายที่ดูไม่เรียบร้อยเท่าที่ควร คนอายุมากกว่าจึงอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือขึ้นไปจัดให้

“แล้วนายแต่งตัวให้มันดี ๆ หน่อยสิ ไม่ใช่เด็กแล้วนะ ดูปกเสื้อซิไม่เรียบร้อยเลย ให้ตาย” เจสซี่อมยิ้มและปล่อยให้อีกคนจัดการกับคอเสื้อของตนตามใจชอบ ลืมแม้แต่สายตาล้อเลียนของยูโกะกับไทกะที่กระซิบกระซาบหัวเราะคิกคักกันสองคน

“เอ้า ๆ เสร็จแล้วก็ไปกันได้แล้ว ชักช้าอยู่นั่น” จูริเดินมากอดคอเจสซี่กับโฮคุโตะแล้วลากทั้งคู่ออกไปพร้อมกัน ตามด้วยชินทาโร่ สุดท้ายจึงเป็นยูโกะกับไทกะ

“ดูสิ ท่าทางจะหลงไม่ลืมหูลืมตาเลยนะเนี่ย” ไทกะพูด ขณะที่ยูโกะหัวเราะเบา ๆ ก่อนตอบ

“อืม หลงจนโงหัวไม่ขึ้น”

.

“เอาล่ะ คู่สุดท้าย เจสซี่คุงกับมัตสึมุระคุง เข้าฉากได้เลยครับ ของตรงนี้ใช้ได้หมดเลยนะ”

คนโดนเรียกสองคนเดินเข้าไปในฉากที่มีของประกอบฉากให้เล่นหลายชิ้น ทั้งเก้าอี้ไม้สีอ่อน ลูกบอลหลากหลายขนาด ลูกโป่ง รวมไปถึงพวกตุ๊กตา และอื่น ๆ อีกมาก โฮคุโตะมองไปมารอบ ๆ พลางคิดว่าจะใช้อะไรมาประกอบการถ่ายรูปดี ก่อนจะไปสะดุดกับตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ที่มีคนอุ้มเอามาชนกับหน้าตัวเอง

“เล่นอะไรเนี่ยเจสซี่ ทำงานอยู่นะ”

“ขอโทษ ๆ ก็เห็นนายเลือกไม่ได้นี่นา เลยจะถามว่าเอานี่มั้ย”

“แล้วนายคิดซิ ว่ามันเข้ากับหน้าเราสองคนมั้ย”

“อ้าว ก็เห็นปกตินายชอบ”

“เจสซี่!” เมื่อโดนขึ้นเสียงใส่ อีกฝ่ายก็ยกนิ้วชี้ขึ้นจรดปากเป็นเชิงบอกให้เบาเสียง โฮคุโตะจึงนึกได้ว่าตนทำงานอยู่ได้แต่หันไปโค้งขอโทษให้ช่างกล้องและทีมงานอื่น ๆ ซึ่งยิ้มให้อย่างเอ็นดู

“งั้นเอานี่ละกัน” โฮคุโตะหันไปเอาลูกบอลยักษ์ลูกหนึ่งมานั่ง แล้วเรียกให้เจสซี่มานั่งด้วยกัน

เจสซี่ยิ้มกว้างออกมาอย่างไม่ต้องพยายามใด ๆ สักนิด แต่เขาไม่ได้เดินเข้าไปนั่ง เขากระโจนเข้าไปกอดอีกฝ่ายจนเกือบตกลงจากลูกบอล แล้วค่อยนั่งลงตามที่โฮคุโตะเรียกในตอนแรก

โฮคุโตะที่โดนกระโจนใส่นึกอยากเอาคืนจึงคว้าเอาตุ๊กตาหมีที่ถูกวางทิ้งไว้ขึ้นมากดหน้าหนุ่มลูกครึ่งที่พยายามปัดป้องจนพอใจ แล้วค่อยหันไปยิ้มให้กล้องพร้อมวางตุ๊กตาหมีลงบนตัก พร้อมกับเจสซี่ที่หันเข้าหากล้องด้วย

“เอาละนะครับ หนึ่ง สอง สาม… เปลี่ยนท่าครับ”

พวกเขาเปลี่ยนท่าโพสอีกประมาณสองสามท่า ก่อนที่ช่างภาพจะบอกว่าพอ พวกเขาจึงเดินกลับมาหาเพื่อนอีกสี่คนที่นั่งรออยู่ เพื่อให้สตาฟจัดฉากใหม่สำหรับถ่ายรูปหมู่

“พวกนายเล่นกันมากไปมั้ย นี่ดีนะที่พวกพี่ ๆ สตาฟใจดีไม่โกรธน่ะ” ยูโกะดุ ทำให้โฮคุโตะรีบเอ่ยปากโทษอีกคนไว้ก่อน

“ก็เจสซี่น่ะแหละ หาเรื่องฉันก่อน”

“นายเองก็เล่นเหมือนกันนั่นแหละ อย่ามาโทษแต่ฉันคนเดียวสิ” เจสซี่ประท้วง แต่ก่อนที่ทั้งคู่จะเริ่มเถียงกันจริง ๆ จัง ๆ ชินทาโร่ก็เบรกขึ้นมาก่อน

“เสร็จงานแล้วไปกินข้าวกันมั้ย”

“ฉันว่าก็ดีนะ” ยูโกะตอบ ตามด้วยจูริที่ไม่เคยพลาดเวลาสังสรรค์ “ฉันไป ๆ”

ไทกะกับเจสซี่พยักหน้าตกลง ก่อนที่หนุ่มหน้าสวยจะหันมาถามโฮคุโตะบ้าง “แล้วนายไปมั้ย”

แต่ยังไม่ทันที่โฮคุโตะจะตอบอะไร จูริที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ขยับเข้ามากอดคอเขาไว้ก่อน พลางพูดดักคอเขาว่า

“อย่าคิดหนีกลับก่อนเชียวนะ”

คนโดนกอดคอส่ายหน้า เอาแขนอีกฝ่ายลงจากไหล่ตัวเองแล้วเอ่ยปากพูด

“ไม่หนีกลับหรอกน่า ไปด้วยอยู่แล้ว… ว่าแต่พวกเราจะไปกินอะไรกันดี ฉันอยากกินราเมงอะ ตอนขามาเห็นอยู่ใกล้ ๆ ร้านนึง ท่าทางน่ากินมากเลยล่ะ”

พอมีคนเริ่มเสนอเมนูอาหาร คนที่เหลือก็แย่งกันบอกของที่อยากกินบ้าง และเมื่อความเห็นแตกต่างกัน ทั้งหกคนก็พยายามนำเสนอเมนูอาหารของตนเองเกิดเป็นเสียงดังพอสมควร และเรียกรอยยิ้มบนใบหน้าของคนที่มองดูอยู่รอบ ๆ ได้เป็นอย่างดี กระทั่งสตาฟเดินมาเรียกเข้าไปถ่ายรูปรวมอีกครั้ง

.

“เห รูปนี้ใช้ได้เลยนี่”

“แต่รูปนี้ขำดีนะ หน้านายตลกมากชิน”

“อย่ามายุ่งกับหน้าฉันน่า รูปที่แล้วหน้านายก็ไม่ได้ดีไปกว่าหน้าฉันหรอก”

เมื่อถ่ายรูปกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ช่างภาพก็เรียกให้พวกเขามาดูรูปที่ถ่ายไป ทั้งที่เป็นรูปคู่และรูปกลุ่ม และเมื่อได้ดูแล้ว พวกเขาก็อดวิพากษ์วิจารณ์หน้าตาเพื่อนร่วมวงของตัวเองไม่ได้

โฮคุโตะหัวเราะไปกับคำพูดต่าง ๆ ของเพื่อน ก่อนจะสะดุดเมื่อหน้าจอถูกเปลี่ยนจากรูปคู่ของยูโกะและชินทาโร่มาเป็นรูปเขากับเจสซี่

“หน้านายรูปนี้เหวอดีเนอะ โฮคุโตะ ตลกดีอะ” ชินทาโร่ว่า ภาพที่เปิดอยู่เป็นภาพที่เจสซี่เอาตุ๊กตาหมีมาทิ่มหน้าเขาพอดี

“พี่เขาถ่ายตอนพวกเราเล่นกันด้วยเหรอเนี่ย ไม่ยักรู้แฮะ” เจสซี่พูด ก่อนจะกดเม้าส์ให้เปลี่ยนเป็นรูปถัดไป

รูปถัดไปเป็นรูปที่เจสซี่กระโจนเข้าใส่โฮคุโตะพอดี ต่อมาก็เป็นรูปที่คนอายุมากกว่าเอาคืนด้วยการเอาตุ๊กตายัดหน้าอีกฝ่าย เรียกได้ว่าช่างกล้องถ่ายภาพที่พวกเขาเล่นกันแทบทุกช็อต

“ฉันว่าน่ารักดีนะ” ไทกะว่าพร้อมรอยยิ้ม หันไปสบตากับยูโกะที่นั่งอมยิ้มอย่างมีความหมาย

“น่าจะเอารูปตรงนี้ไปใส่แมกมากกว่ารูปที่พวกนายโพสท่านิ่ง ๆ อีก” จูริเสนอ ทำให้คนอื่น ๆ พยักหน้าเป็นเชิงว่าเห็นด้วย ยกเว้นนายแบบในรูปสองคนที่มองหน้ากัน ราวกับจะถามอีกคนว่าคิดเหมือนกันหรือเปล่า

“ไม่รู้สิ แต่ถึงเราจะว่ากันยังไงก็ไม่รู้ว่าเขาจะใส่ลงไปรึเปล่าอยู่ดี คนเลือกรูปใส่แมกน่ะใช่พวกเราซะที่ไหนกัน” โฮคุโตะยักไหล่พูด แล้วหันไปสะกิดให้เจสซี่เปลี่ยนรูป คำพูดของไทกะกับจูริมันทำให้เขารู้สึกเขิน อย่างบอกไม่ถูก จนต้องรีบเปลี่ยนเรื่องเมื่อภาพบนจอเปลี่ยนไป

.

เมื่อพวกเขาดูรูปกันเสร็จต่างก็รีบเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เก็บข้าวของแล้วไปต่อกันที่ร้านราเมงที่โฮคุโตะบอกว่าเห็นอยู่ใกล้ ๆ สตูดิโอ

“ชินทาโร่ กินให้มันดี ๆ หน่อยสิ เลอะเทอะหมดแล้ว” โฮคุโตะที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ชินทาโร่บ่น แต่นึกว่าคนโดนบ่นจะแคร์หรือ ไม่หรอก โดนบ่นเรื่องนี้บ่อยจนชินแล้วละ

“อย่าขี้บ่นไปเลยน่า ทำตัวอย่างกับคนแก่ไปได้”

“เดี๋ยวเหอะนาย”

แต่ถึงจะบ่นอะไรยังไง สุดท้ายโฮคุโตะกับชินทาโร่ก็หันกลับไปคุยกันกระหนุงกระหนิงต่อสองคน ซึ่งแน่ล่ะว่ามันทำให้เจสซี่รู้สึกไม่พอใจอยู่ลึก ๆ

“สองคนนั้นก็ตัวติดกันตลอดทุกครั้งที่ได้อยู่ด้วยกัน ยังไม่ชินอีกเหรอ” ไทกะที่นั่งอยู่ด้านข้างของเจสซี่เอ่ยถามหนุ่มลูกครึ่งอย่างขำ ๆ

“ก็จริงอยู่ แต่วันนี้โฮคุโตะดูติดชินทาโร่มากไปแล้วนี่ ขนาดมากินข้าวด้วยกันหกคน ยังเอาแต่คุยกับชินทาโร่แค่สองคนอยู่นั่นแหละ” หนุ่มหน้าสวยหัวเราะอยู่ในใจอย่างขำขัน ปกติแล้วอีกคนก็มักทำตัวเป็นผู้ใหญ่อยู่หรอก แต่บางครั้งก็ทำตัวได้เด็กสุด ๆ เลยเหมือนกัน อย่างตอนนี้ที่เอาแต่นั่งงอนเพราะคนที่ชอบไปสนใจคนอื่นมากกว่าตัวเอง นี่น่ะมันการกระทำของเด็กประถมชัด ๆ เลยไม่ใช่เหรอ

แต่แล้วไทกะก็หลุดหัวเราะออกมาจนได้เมื่อได้ยินเสียงพูดจากยูโกะที่นั่งอยู่อีกข้างของเจสซี่ ซึ่งได้ยินคำพูดของเจ้าตัว

“เด็กจริง ๆ เลยน้า”

อีกสองคนที่นั่งอยู่ตรงกันข้ามทำหน้างงกับคำพูดลอย ๆ ของคนที่อายุมากสุด เช่นเดียวกับจูริที่เพิ่งเดินกลับมาจากห้องน้ำและกำลังจะหย่อนตัวลงนั่งข้าง ๆ ชินทาโร่

“อะไรของนายน่ะ ยูโกะ ว่าใครอยู่เนี่ย” ชินทาโร่ถามพลางมองหน้าพี่ใหญ่ด้วยใบหน้างุนงงเช่นเดียวกับโฮคุโตะที่จ้องคนพูดด้วยสายตาสงสัย ขณะที่จูริก็เอ่ยถามขึ้น

“ตอนไปเข้าห้องน้ำเมื่อกี้ฉันพลาดอะไรไปรึเปล่า”

“เปล่า ๆ ไม่เกี่ยวกับพวกนายหรอกน่า” ยูโกะตอบ แล้วคีบเส้นราเมงเข้าปากพลางนึกหัวเราะอย่างสะใจ ตอนเช้าเขาได้เห็นจูริถูกเพื่อนรุมแกล้ง มาตอนนี้ยังได้แอบด่าหัวโจกอีกคนที่แกล้งเขาออกทีวีอย่างเจสซี่ด้วย เขารู้สึกอารมณ์ดีแบบสุด ๆ ในรอบสัปดาห์เลยทีเดียว

ขณะที่ยูโกะอารมณ์ดีมาก คนโดนกระทบกระเทียบก็ได้แต่แอบทำหน้ามุ่ย จากเดิมที่งอนแค่โฮคุโตะ ตอนนี้เขาเริ่มจะงอนเพื่อนคู่หูที่ว่าเขาว่าเป็นเด็กด้วยอีกคนแล้ว แต่จะโวยวายให้คนอื่นรู้ว่ายูโกะด่าใครก็ใช่ที่ เลยได้แต่ระบายเอากับราเมงตรงหน้า กินเอา ๆ ไม่สนใจใครอีก

กว่าจะกินกันเสร็จก็ปาเข้าไปเกือบหกโมงแล้ว ชินทาโร่ถูกทั้งห้าคนไล่ให้รีบกลับบ้าน และเมื่อน้องเล็กกลับไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว คนอื่น ๆ จึงทยอยกันกลับ ยกเว้นแต่โฮคุโตะที่บอกว่าจะไปซื้อของต่ออีกหน่อย

“นายรีบกลับมั้ย เจสซี่” โฮคุโตะหันมาถามคนที่ตัวสูงกว่า หลังจากจูริเดินหายลับสายตาตามยูโกะกับไทกะที่ลากลับไปก่อนแล้ว คนถูกถามได้แต่มองหน้าอีกฝ่ายอย่างสงสัยแต่ก็ยอมตอบคำถามแต่โดยดี

“ก็ไม่รีบหรอก ทำไมเหรอ”

“ไปเดินเที่ยวกัน” ว่าจบก็ดึงมืออีกฝ่ายไปทันทีโดยไม่รอคำตอบ

เจสซี่มองตามร่างที่เตี้ยกว่าที่ดึงมือเขาไปด้วยอย่างแปลกใจ แต่ก็ยอมเดินตามอีกฝ่ายไปแต่โดยดี ใบหน้าคมคายอดยิ้มออกมาไม่ได้ แบบนี้จะเรียกว่าเดทได้รึเปล่านะ

.

เจสซี่รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังฝันอยู่ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขามาเดินซื้อของกับโฮคุโตะก็จริง แต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่พวกเขามาด้วยกันสองคน

ซึ่งแน่ล่ะว่าเขานับว่ามันเป็นเดทไปแล้วเรียบร้อย

เริ่มจากแวะร้านขายเสื้อผ้า ตามด้วยร้านขายซีดี ก่อนจะมาจบที่การนั่งพักที่สวนสาธารณะใกล้สถานีรถไฟตอนทุ่มครึ่ง

“ขอบใจนะที่มาเป็นเพื่อน”

“จริง ๆ ต้องบอกว่านายลากฉันมาเองโดยไม่ได้ถามความสมัครใจมากกว่ามั้ง”

“ทำเป็นพูดไป นายเองก็ชอบลากยูโกะไปแบบนี้บ่อย ๆ ไม่ใช่เหรอ” โฮคุโตะว่า ก่อนจะยกแก้วน้ำในมือขึ้นดื่มแล้วพูดต่อ “แต่ยังไงก็ต้องขอบคุณแหละ”

“ด้วยความยินดีครับผม” คนได้รับคำขอบคุณตอบกลับแบบขำ ๆ

ความเงียบเข้าปกคลุมอยู่พักหนึ่ง เจสซี่หันไปมองคนที่นั่งอยู่ข้างกายที่กำลังดื่มด่ำกับบรรยากาศเงียบสงบของสวนสาธารณะยามกลางคืนที่ไม่มีใครนอกจากพวกเขาสองคน ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นสร้อยคอที่โฮคุโตะใส่อยู่ เขาเผลอยิ้มให้กับแหวนสีทองเรียบไร้ลวดลายใด ๆ ที่ร้อยอยู่กับสายสร้อยเส้นนั้น

“ฉันเองก็ต้องขอบคุณเหมือนกัน” โฮคุโตะหันกลับมามองร่างสูงที่จู่ ๆ ก็พูดขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

“ขอบคุณอะไร”

เจสซี่สบตากับอีกคนก่อนจะขยับเข้าไปใกล้มากขึ้นแล้วตอบ “ก็… ขอบคุณที่ไม่ถอดสร้อยออกไง”

โฮคุโตะที่ได้ยินคำถามทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้เพื่อแกล้งหยอกอีกฝ่ายทั้งที่ดวงตาที่เสมองไปทางอื่นกับใบหน้าขึ้นสีระเรื่อบ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังเขินอยู่ไม่น้อยทำให้การหยอกนั้นดูจะไม่ได้ผลในความรู้สึกของเจสซี่สักเท่าไหร่

“เหรอ ฉันก็แค่เห็นว่ามันสวยดีแถมคนให้ก็ยังอุตส่าห์ใส่ให้ตั้งแต่ฉันยังไม่ตื่นนอนก็เลยใส่ ๆ ไปงั้นแหละ”

เจสซี่ยิ้มให้กับคนปากแข็งเมื่อนึกถึงวันคริสต์มาสที่ผ่านมา ก่อนหน้านั้นเขานั่งคิดอยู่นานว่าจะให้อะไรเป็นของขวัญกับคนตรงหน้าดี ตอนแรกเขาตั้งใจว่าจะให้ของขวัญที่เหมือนกันกับเพื่อนร่วมวงคนอื่น แต่แล้วเขาก็นึกอยากให้อะไรที่พิเศษกว่านั้นกับโฮคุโตะ พอดีกับที่เห็นคู่หนุ่มสาวคู่หนึ่งใส่แหวนคู่กันในระหว่างทางกลับบ้าน ทำให้เขาตัดสินใจสั่งทำแหวนมาเป็นของขวัญวันคริสต์มาสให้อีกฝ่าย แต่เพราะพวกเขาเป็นจอห์นนี่จูเนียร์ ถึงจะยังไม่ได้เดบิวต์แต่ก็มีแฟนคลับอยู่บ้างแล้ว ถ้าให้ใส่แหวนที่นิ้วเลยก็อาจจะเกิดข่าวต่าง ๆ ที่กระทบต่องานของคนตรงหน้าได้ เขาเลยสั่งทำสร้อยอีกเส้นหนึ่งไว้ร้อยแหวนสำหรับห้อยคอให้ด้วย

พอถึงวันคริสต์มาส พวกเขาคนนัดกันไปเที่ยวแต่โฮคุโตะที่อยู่บ้านคนเดียวมาไม่ได้เพราะติดอ่านหนังสือสอบในวันรุ่งขึ้น เขาเลยตัดสินใจหอบเค้กที่เป็นของขวัญวันคริสต์มาสจากพวกเขาห้าคนไปหาอีกฝ่ายที่บ้าน นอนค้างด้วย และฉวยโอกาสตอนที่เจ้าของบ้านหลับไปแล้วใส่สร้อยที่ร้อยแหวนให้ พอวันรุ่งขึ้นก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่พูดถึงสร้อยกับแหวนที่อยู่บนคอของโฮคุโตะเลยสักนิด เช่นเดียวกับคนรับที่ไม่ได้พูดหรือถามอะไรเขา แต่จากวันนั้นมาเขาก็เห็นเจ้าตัวใส่สร้อยเส้นนี้กับแหวนวงนี้ทุกครั้งที่เจอกัน เจสซี่รู้ว่าโฮคุโตะรู้ดีว่าแหวนวงนี้มีหมายความว่าอะไร

“ปากแข็ง… นายรู้อยู่แล้วนี่ว่านี่น่ะหมายถึงอะไร”

“อะไรล่ะ ก็แค่ของขวัญวันคริสต์มาสไม่ใช่รึไง” โฮคุโตะรวนทั้งใบหน้าเปื้อนยิ้ม ยิ่งทำให้เจสซี่มั่นใจว่าอีกฝ่ายยิ่งกว่ารู้ดีเสียอีก

“ก็ถ้านายไม่รู้ ไอ้นี่คงไม่มาอยู่ในกระเป๋าฉันหรอกมั้ง” หนุ่มลูกครึ่งอเมริกาหยิบสร้อยที่ตนเองใส่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อยืดสีเข้มออกมาให้เห็นเป็นการยืนยัน สร้อยคอที่ร้อยแหวนหน้าตาแบบเดียวกันกับที่โฮคุโตะใส่อยู่ เขาพบมันอยู่ในกระเป๋าขณะกำลังเก็บของเตรียมกลับบ้านหลังอัดรายการโชเน็นคลับเสร็จในวันที่ 26 ธันวาคม วันถัดจากวันคริสต์มาส เขารู้แบบที่โฮคุโตะรู้ว่าสร้อยกับแหวนนี่ใครเป็นคนให้มา

“ฉันจะไปรู้ได้ไงล่ะว่ามันไปอยู่ในกระเป๋านายได้ยังไง จูริเป็นคนเอาไปใส่ไว้รึเปล่า ฉันว่านายเข้าใจผิดแล้วมั้ง”

เจสซี่ดึงอีกคนเข้ามากอด เกยคางบนบ่าของอีกฝ่าย ในสวนสาธารณะนี้มีแค่พวกเขาสองคน แถมจุดที่พวกเขานั่งอยู่ก็ยังเป็นมุมอับของกล้องวงจรปิด ทำให้เขาไม่นึกกลัวที่จะทำอะไรตามใจตัวเองบ้าง

“อย่าโกหกกันดีกว่าโฮคุโตะ ฉันรู้ว่าเป็นนายตั้งแต่เห็นแหวนอยู่ในกระเป๋าแล้ว แหวนนี่น่ะสั่งทำมาใช่มั้ยล่ะ”

คนอายุมากกว่าหันกลับมายิ้มให้อย่างเจ้าเล่ห์ ขยับขึ้นมานั่งบนตักของคนที่กอดตัวเองอยู่แล้วหันหน้าเข้าหาอีกคน

“แล้วนายคิดว่าไงล่ะ”

“ฉันสวมแหวนวงนี้ได้พอดีกับนิ้ว และถ้าต้องการให้ใส่ได้พอดีแน่นอนก็ต้องสั่งทำล่วงหน้า ซึ่งในกรณีของร้านที่ฉันสั่งก็ต้องสั่งล่วงหน้าอย่างน้อยหนึ่งสัปดาห์ ฉันก็เลยคิดว่านายน่าจะนึกอยากให้ของขวัญวันคริสต์มาสที่พิเศษกว่าของขวัญที่ให้คนอื่น ๆ กับฉัน เลยไปสั่งทำแหวนมาให้ แต่บังเอิญว่าฉันก็คิดเหมือนกันและก็เป็นคนให้นายก่อน นายเลยหาจังหวะแอบเอามาใส่กระเป๋าฉันตอนไปอัดโชเน็นคลับ ซึ่งฉันขอสันนิษฐานว่านายน่าจะไปเอาแหวนนี่หลังสอบเสร็จ ก่อนจะตรงมาสตูดิโอ… ถูกมั้ย โฮคุโตะ”

คนโดนรู้ทันไม่พูดอะไรนอกจากหัวเราะออกมาเบา ๆ ยกสองแขนขึ้นคล้องคอเจ้าของตักที่เขานั่งทับอยู่ ขณะที่มือของเจสซี่ยังคงเกาะเกี่ยวอยู่ที่เอวของตน

“ก็คงถูกแหละมั้ง”

เมื่ออีกคนพูดจบ คนตัวสูงกว่าก็โน้มใบหน้าเข้าประทับริมฝีปากลงบนริมฝีปากของคนในอ้อมแขนทันที

โฮคุโตะตอบรับสัมผัสของอีกฝ่ายอย่างไม่อิดออดใด ๆ และเปิดโอกาสให้อีกคนเพิ่มความร้อนแรงมากยิ่งขึ้นด้วย กระทั่งเวลาผ่านไปสักพักพวกเขาจึงละริมฝีปากออกจากกัน

“ถือว่าเราคบกันแล้วนะ” เจสซี่พูด กดจมูกลงกับแก้มโฮคุโตะต่ออีกครั้งอย่างอดใจไม่อยู่ สมแล้วที่คน ๆ นี้ได้รับการโหวตว่าเซ็กซี่ที่สุดในกลุ่มเด็กจูเนียร์ เพราะแค่จูบเพียงอย่างเดียวก็ทำเอาเขาเกือบอดใจไม่อยู่

“คบอะไร ไม่เห็นถามอะไรสักคำ” โฮคุโตะยังคงรวนไม่เลิก ก่อนจะหัวเราะอีกครั้งแล้วตัดสินใจเลิกแกล้งคนที่โอบตนอยู่ เมื่อเห็นคนตรงหน้าเลิกคิ้วขึ้น “โอเค คบก็คบ”

“เป็นแฟนกันแล้วนะ”

“อือ” แล้วทั้งคู่ก็จูบกันอีกครั้ง…

.

“วันนี้นายน่ะเอาแต่อยู่กับชินทาโร่สองคน ไม่ได้สนใจคนรอบข้างเลยสักนิด” เจสซี่ว่าด้วยน้ำเสียงติดจะงอนนิด ๆ ให้อีกคนที่นอนอยู่ข้าง ๆ เหลือบมามองพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก ตอนนี้พวกเขาอยู่ในห้องนอนของโฮคุโตะ หลังจากออกจากสวนสาธารณะ เจสซี่มาส่งเขาที่บ้านทั้งที่บอกแล้วว่าไม่ต้อง พอมาถึงแม่ของเขาก็คะยั้นคะยอให้อีกฝ่ายนอนค้างที่นี่เลยเพราะเห็นว่าเริ่มดึกแล้ว ทำให้หนุ่มลูกครึ่งร่างสูงได้โอกาสนอนร่วมเตียงกับโฮคุโตะอีกครั้งหลังจากคืนคริสต์มาส

“หึงใช่มั้ยล่ะ”

“จงใจแกล้งกันสินะ” เจสซี่ทำหน้ามุ่ย ตกลงว่าเขาโดนแกล้งใช่มั้ยเนี่ย

“ก็อยากรู้ปฏิกิริยานายนี่นา น่ารักดีออก” ว่าจบก็หัวเราะคิกคักเบา ๆ เมื่อนึกถึงใบหน้าหล่อคมที่มุ่ยแล้วมุ่ยอีกเมื่อเห็นเขาเอาแต่อยู่กับชินทาโร่ แต่เพราะกลัวอีกคนจะน้อยใจหนักเกินไปเสียก่อนจึงรีบเอ่ยแก้ตัว

“อันที่จริงช่วงนี้หมอนั่นเครียด ๆ เรื่องเรียนน่ะ ฉันก็เลยไปเล่นเป็นเพื่อนเท่านั้นเอง ไม่มีอะไรหรอก”

“แต่ส่วนนึงก็อยากแกล้งฉันล่ะสิ”

“อันนี้ยอมรับ” เจสซี่คว้าอีกฝ่ายเข้ามากอดแล้วก้มลงฟัดแก้มคนในอ้อมแขนด้วยความหมั่นเขี้ยวให้อีกคนพยายามดิ้นออกจากอ้อมแขนแข็งแกร่ง แต่ชายหนุ่มก็ไม่คิดปล่อยคนขี้แกล้งไปง่าย ๆ เขาเดาออกเลยว่าพอโฮคุโตะเห็นว่าเขาไม่พอใจที่ตัวเองมัวแต่ขลุกอยู่กับชินทาโร่ก็เริ่มรู้สึกสนุก แล้วก็ยิ่งทำตัวติดกับน้องเล็กมากกว่าเดิมเพื่อแกล้งเขา

“แล้วทำไมวันนี้ถึงชวนฉันไปซื้อของด้วยล่ะ” หนุ่มลูกครึ่งถามหลังฟัดอีกฝ่ายจนหนำใจ และเปลี่ยนมาเป็นการโอบกอดหลวม ๆ แทน

“ก็เห็นว่านายงอนเลยพาไปด้วยกัน… แต่ดูเหมือนฉันจะคิดผิดล่ะนะ”

“ทำไมล่ะ นายได้แฟนสุดเพอร์เฟ็คอย่างฉันกลับมาตั้งคนเชียวนะ คิดผิดตรงไหน” โฮคุโตะเลิกคิ้วขึ้น เจสซี่ที่เห็นแบบนั้นจึงหัวเราะบ้างแล้วเอ่ยปากพูดอย่างรู้ทัน “แล้วอีกอย่างนะ ไม่ใช่ว่านายวางแผนไว้แต่แรกแล้วเหรอ”

คนโดนกล่าวหาทำหน้าเหรอหราเหมือนไม่รู้เรื่อง แต่ดวงตาสีเข้มที่พราวระยับขึ้นอย่างปิดไม่มิดบ่งบอกชัดว่าหนุ่มร่างสูงคิดถูก

“แกล้งให้ฉันหึงเพื่อดูปฏิกิริยาก่อน แล้วค่อยพามาปลอบใจที่สวนสาธารณะตอนหัวค่ำหลังไปเที่ยวซื้อของ ฉันพูดถูกใช่มั้ยล่ะ”

โฮคุโตะเอื้อมมือไปดึงคนข้าง ๆ เข้ามาใกล้มากขึ้น ใบหน้าคมส่งยิ้มให้อีกฝ่าย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรเจสซี่ก็จับทางเขาถูกตลอด ถึงจะน่าโมโหแต่ก็ต้องยอมรับว่าอีกฝ่ายรู้จักเขาดีมากจริง ๆ หรือบางทีอาจจะเป็นเพราะเขากับเจสซี่เป็นคนขี้แกล้งเหมือนกัน พอเขาทำอะไรคนที่อายุน้อยกว่าก็เลยจับไต๋ได้ทันที

“อย่างนี้ก็แย่สิ ฉันทำอะไรนายก็รู้ทันไปซะหมดแบบนี้ จากนี้ไปฉันก็แกล้งนายไม่ได้แล้ว เหลือแต่ชินทาโร่ที่แกล้งได้อยู่คนเดียว หรือฉันควรเปลี่ยนไปคบกับชินแทนดีนะ”

เจสซี่กดจูบหนัก ๆ ลงบนริมฝีปากที่พูดว่าจะเปลี่ยนไปคบกับชินทาโร่แทนทันทีที่จบประโยค พอถอนออกก็ทำหน้าดุห้ามอีกคนทันที

“ไม่ได้ คบแล้วคบเลย เปลี่ยนไม่ได้ เรื่องอะไรฉันจะปล่อยให้นายเปลี่ยนใจไปคบกับคนอื่นกัน”

โฮคุโตะหัวเราะอีกครั้งกับคำพูดของหนุ่มลูกครึ่ง เจสซี่เลื่อนเอาหน้าผากแนบเข้ากับคนในอ้อมแขน ที่พูดตอบ

“เอาแต่ใจจังนะนาย ทำตัวอย่างกับเด็ก ๆ เหมือนที่ยูโกะบอกไปได้”

“ตกลงว่าตอนนั้นได้ยิน?”

“อ่าฮะ แต่คิดว่าชินไม่น่าจะได้ยินนะ เสียงพวกนายค่อนข้างจะเบาอยู่”

“งั้นเหรอ” เจสซี่พูดเบา ๆ ก่อนจะยิ้มให้กับคนเจ้าแผนการ “ฉันก็คงจะเด็กจริง ๆ อย่างที่ยูโกะว่าแหละนะ… แต่นายก็ชอบใช่มั้ยล่ะ เด็กแบบฉันน่ะ” โฮคุโตะยกยิ้มแล้วหอมแก้มอีกคน

“อือ ชอบ”

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

จบแล้วค่ะ

ทำไมรู้สึกว่าโฮคุโตะในตอนนี้มันดูต่างจากโฮคุโตะในเรื่องที่แล้วมากขนาดนี้ คนแต่งแต่งเองก็งงเองค่ะ แต่พอแก้พล็อตใหม่มันกลับเลวร้ายยิ่งกว่านี้อีก เลยล้มเลิกความคิดไปดีกว่า…

เอาจริง ๆ ประเด็นที่ก่อให้เกิดวันช็อตเรื่องนี้มันอยู่ที่แหวน อันปรากฏในแถมท้ายวันช็อตตอนที่แล้วค่ะ คือ อยากเขียนให้ทั้งเจสซี่และโฮคุโตะรู้ดีว่าใครให้แหวนมา และแหวนนั้นมีความหมายยังไงแต่ไม่พูด ประมาณว่ารู้และใส่แหวนที่ได้มาแทนการตอบรับความรู้สึกของอีกคนเป็นคำพูด พอเป็นแบบนั้น เราก็เลยนึกอยากเขียนตอนที่ทั้งสองคนมานั่งคุยกันเรื่องนี้ ซึ่งก็คือฉากในสวนสาธารณะนั่นเองค่ะ

ส่วนทำไมต้องให้โฮคุโตะแกล้งให้เจสซี่หึง เพราะเราคิดว่าหมอนี่นอกจากจะเป็นมนุษย์เซ็กซี่และมนุษย์ขี้เหงาแล้ว ยังเป็นมนุษย์ขี้แกล้งด้วยไงคะ (ยังมีความเป็นมนุษย์ขี้แยอีกประการหนึ่งด้วย) แล้วช่วงนี้เราย้อนกลับไปนั่งดูกามุชาระตอนนางแกล้งยูโกะแล้วก็รู้สึกหมั่นไส้ขึ้นมา เลยให้หนุ่มลูกครึ่งคนนี้โดนแกล้งบ้าง แต่เหมือนจะไม่รอดสักเท่าไหร่แฮะ เพราะสุดท้ายนางก็จับทางโฮคุโตะได้หมดอยู่ดี ฮา

ยังไงก็ขอบคุณที่อ่านมาจนถึงตอนนี้นะคะ ถ้าคิดว่าควรปรับปรุงตรงไหน พิมพ์ผิด หรือไม่โอเคยังไงก็เม้นได้เลยนะคะ เราจะเอากลับไปแก้ไขค่ะ ขอบคุณอีกครั้งนะคะ

 

 

Posted in Fanfiction

[One Shot – SixTONES] Christmas Night

หายหัวไปนานมาก ฮา ไม่ได้เขียนอะไรมาสักพักแล้วเพราะมัวแต่ปั่นงานอยู่ (จริง ๆ ก็มีงานที่ต้องปั่นอยู่อีกเยอะเลยนะ แต่ทิ้งไว้ก่อน//กินเอฟ) แต่พอครั้งนี้ งานไม่เดินมันก็เลยเกิดอาการขี้เกียจ อู้ซะหน่อยค่ะ

อีกเป็นอาทิตย์กว่าจะถึงคริสต์มาสก็จริง แต่เพราะอารมณ์มันได้ เลยอยากเขียนอะไรเกี่ยวกับคริสต์มาสล่วงหน้า เพราะไหน ๆ คริสต์มาสปีนี้ก็ไม่ได้อยู่บ้านแล้วด้วย เลยเอามาลงซะก่อนค่ะ

ฟิคเที่ยวนี้เป็นฟิคไอดอลฟิคแรกในชีวิตเลยค่ะ ฮา เป็นเด็กจูเนียร์ของค่ายจอห์นนี่ ถึงจะน้อง ๆ จะยังไม่ได้เดบิวต์ แต่นี่ก็เชียร์อยู่นะ หลงน้อง ๆ ตั้งแต่ตอนที่เล่นบากะเลยาแล้ว (ทั้งที่ความจริงตอนนั้นตั้งใจจะดูสาว ๆ แท้ ๆ ดันไปหลงหนุ่ม ๆ แทนซะได้ ไม่รู้จะโทษใครดี โทษน้อง ๆ ที่น่ารักเกินไป หรือโทษตัวเองที่เผลอไป)

เอาเป็นว่าเข้าเรื่องกันเลยดีกว่าเนาะคะ บ่นอยู่นั่นแหละเนอะ

 

[One shot – SixTONES] Christmas Night

Pairing : Lewis Jesse × Matsumura Hokuto

Rate : PG

 

ไม่เคยมีครั้งไหนที่เขาจะรู้สึกอิจฉาเพื่อนมากขนาดนี้

เริ่มจากการที่เขามีสอบในวันที่ 26 ธันวาคม ทำให้เขาไปเที่ยวกับครอบครัวไม่ได้และต้องนั่งอ่านหนังสือสอบในคืนวันคริสต์มาส ตามด้วยชินทาโร่ที่โทรหาทุกคนในสโตนส์เพื่อชวนไปเที่ยวในคืนวันนี้ ซึ่งเขาก็เป็นคนเดียวที่ไปด้วยไม่ได้ ขนาดยูโกะที่เขาจำได้ว่ามีสอบในช่วงเวลานี้เหมือนกันยังตอบว่า

“ฉันสอบเสร็จตั้งแต่วันที่ 23 แล้ว”

สุดท้ายทั้งห้าคนจึงออกไปเที่ยวกัน เหลือเขาที่ต้องนั่งแกร่วอ่านหนังสืออยู่คนเดียว และนั่นก็ทำให้โฮคุโตะรู้สึกเหมือนถูกทิ้งอย่างไรอย่างนั้น

“อย่าไปคิดเรื่องอื่น คิดแต่เรื่องสอบก่อน” เขาพยายามบอกตัวเอง แต่ความคิดว่าตัวเองถูกทิ้งยังคงลอยวนอยู่ในหัวจนเขาอ่านหนังสือไม่ได้ และสุดท้ายเขาก็ต้องวางหนังสือลง ถอดแว่นตาออกพักเล็กน้อย

เขาตั้งใจจะลงไปหาอะไรกินสักนิดแล้วค่อยมาอ่านหนังสือต่อ นาฬิกาบนโต๊ะบอกเวลาสองทุ่มแล้ว เขาหันออกไปมองนอกหน้าต่างเล็กน้อย

ภาพโตเกียวที่เต็มไปด้วยแสงไฟที่ถูกประดับประดาอย่างสวยงามตรึงสายตาของโฮคุโตะไว้ได้พอสมควร เขาอดนึกไม่ได้ว่าเพื่อนร่วมวงอีกห้าคนกำลังทำอะไรอยู่ จะกำลังเดินดูแสงไฟในเมือง ช็อปปิ้ง นั่งพักในสวนสาธารณะ หรือนั่งกินขนมดื่มของอุ่น ๆ ในคาเฟ่ที่ไหนสักที่กัน

แต่ยิ่งคิดชายหนุ่มก็ยิ่งรู้สึกเหงา เขาสะบัดหัวเล็กน้อยเพื่อไล่ความคิดฟุ้งซ่าน เดินลงไปในครัว จัดแจงต้มน้ำเตรียมชงชาอุ่น ๆ มากินให้ผ่อนคลาย

เพลง Jingle Bells จากที่ไหนไกล ๆ ลอยมาให้ได้ยินแผ่ว ๆ โฮคุโตะเผลอตัวฮัมเพลงตามทำนองที่คุ้นเคยมาแต่เด็ก ก่อนจะนึกไปถึงปาร์ตี้คริสต์มาสเมื่อปีก่อนที่เจสซี่กับจูริเป็นคนต้นคิดจัดขึ้นมา แล้วลากพวกเขาไปปาร์ตี้ด้วยกัน แล้วใครก็ไม่รู้ก็พูดขึ้นมาว่าให้ชวนทาคาคิมาด้วย แก๊งบาคาดะจะได้อยู่ด้วยกันครบ ทำให้ทาคาคิกลายเป็นเจ้ามือปาร์ตี้ ซื้อของกินเครื่องดื่มเข้ามาให้รุ่นน้องสนุกกัน วันนั้นชินทาโร่เกิดคึกขึ้นมา เปิดเพลงนี้วนไปมาเป็นสิบรอบ จนไทกะทนไม่ไหวเดินไปปิดวิทยุทิ้งจนเจ้าน้องเล็กทำหน้างอใส่ให้ทุกคนหัวเราะเล่น

แล้วทำไมคริสต์มาสปีนี้เขาต้องมานั่งอ่านหนังสืออยู่คนเดียวเนี่ย

พอโฮคุโตะกลับขึ้นมาที่ห้อง วางแก้วชาลงบนโต๊ะ หน้าจอสมาร์ทโฟนก็สว่างขึ้นพร้อมกับสั่นเตือนเพื่อบอกว่ามีเมลเข้า เขาเปิดดูก่อนจะทำหน้ามุ่ย เป็นอันว่าเขาได้คำตอบจากข้อสงสัยก่อนหน้าแล้วเรียบร้อย

จอโทรศัพท์ฉายรูปคนอื่น ๆ ในสโตนส์ ฉากหลังคนทั้งห้าเป็นคาเฟ่แห่งหนึ่ง บนโต๊ะมีขนมที่ตกแต่งตามเทศกาลคริสต์มาสวางอยู่หลายชิ้น มีตัวอักษรที่ถูกเขียนเพิ่มหลังถ่ายภาพที่อ่านได้ว่า “Merry X’mas” ซึ่งแน่ล่ะว่าโฮคุโตะไม่ได้มีความรู้สึกยินดีไปกับคำอวยพรวันคริสต์มาสและรูปที่เพื่อนร่วมวงส่งมาให้สักนิด

ใจร้ายกันเกินไปแล้ว โฮคุโตะได้แต่นึกโวยวายอยู่ในใจ เขาโยนโทรศัพท์ลงบนเตียงแล้วกระโจนตามลงไปนอนแผ่ แค่นี้เขาก็เหงามากพออยู่แล้ว ไม่เห็นจะต้องถ่ายรูปมาทำร้ายกันเพิ่มเลย

เมื่อกลิ้งไปมาบนเตียงได้สักพัก เขาก็ตัดสินใจลุกขึ้นมานั่ง ตั้งสติ ปัดความคิดทุกอย่างออกแล้วเดินไปอ่านหนังสือเตรียมสอบ

.

โฮคุโตะลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย และตื่นเต็มตาเมื่อพอจะรวบรวมสติได้ เขาเผลอนั่งหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เหลือบมองนาฬิกาก็แสดงเวลาสี่ทุ่มกว่าแล้ว เขาหลับไปเกือบสองชั่วโมงได้ และเพราะนอนฟุบบนโต๊ะตั้งนาน ทำให้เขาปวดเมื่อยที่กล้ามเนื้อคอแบบสุด ๆ แต่ระหว่างที่กำลังสะบัดหัวไล่ความง่วง เตรียมตัวอ่านหนังสือสอบต่อก็มีเสียงกดกริ่งที่หน้าบ้านดังขึ้นให้เขาขมวดคิ้วมุ่น จะห้าทุ่มแล้ว ใครที่ไหนมันจะบ้ามาเยี่ยมตอนเกือบห้าทุ่มกัน ยังไม่นับว่าครอบครัวของเขาไม่อยู่บ้านด้วยนะ

เขาลงความเห็นในใจว่าคงเป็นพวกมือบอน ไล่กดกริ่งบ้านคนอื่นไปทั่ว จึงกะจะลงมาว่าสักหน่อย แต่คนที่ไอดอลหนุ่มเจอกลับเป็นเพื่อนร่วมวงที่ยืนรออยู่หน้าบ้านพร้อมกับรอยยิ้มสว่างไสวที่เขาแสนจะคุ้นเคย

“เจสซี่” เขาเรียกชื่ออีกฝ่ายอย่างงุนงง แต่ก็ขยับตัวไปข้าง ๆ เพื่อให้อีกคนเดินเข้าบ้านมาได้ ส่วนตัวเขาก็รอปิดประตูตามประสาเจ้าของบ้านที่ดี

“รบกวนหน่อยนะครับ” หนุ่มลูกครึ่งพูด ถอดรองเท้าออก และส่งถุงขนาดใหญ่ที่อยู่ในมือให้กับเจ้าของบ้านที่มองตนอย่างประหลาดใจ “ของฝาก”

“นายมาที่นี่ได้ยังไงเนี่ย ไปเที่ยวกับพวกยูโกะไม่ใช่เหรอ” โฮคุโตะรับถุงมาแบบงง ๆ ยังคงจ้องหน้าผู้มาเยือนยามวิกาลอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ก็เมื่อตอนสองทุ่มยังส่งรูปที่ไปเที่ยวกันมาเยาะเย้ยอยู่เลยไม่ใช่เหรอ

“ก็ไปมาน่ะสิ แต่เห็นว่านายอยู่บ้านคนเดียวคงเหงาแย่ ฉันเลยว่าจะมาค้างด้วย รบกวนด้วยนะ”

“หา!?”

เจสซี่ยิ้มกว้างให้อีกคนที่อ้าปากค้างด้วยความตกใจไปแล้ว ก่อนจะเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ เมื่อเห็นอีกฝ่ายทำท่าเหมือนจะปล่อยของในมือลงพื้นได้ตลอดเวลา “เฮ้ ระวังหน่อย นั่นน่ะเค้กของขวัญวันคริสต์มาสจากทุกคนเลยนะ เดี๋ยวก็เละหมด”

โฮคุโตะเริ่มรู้สึกตัว รีบเอากล่องเค้กไปวางบนโต๊ะอาหาร เอามันออกมาจากถุงพลาสติกแล้วเปิดฝาออกดู

มันเป็นเค้กช็อกโกแลตก้อนกลมก้อนหนึ่ง หน้าเค้กปาดเป็นลายขรุขระอย่างจงใจ ตรงกลางเป็นข้อความที่เขียนด้วยครีมสีขาว ประดับใบมิสเซิลโทปลอมที่ทำจากน้ำตาล เขียนว่า “Merry X’mas to Hokuto”

“ชอบมั้ย นี่พวกฉันคิดกันตั้งนานว่าจะเอาเค้กหน้าตาแบบไหนดี ละต้องรอเขาทำด้วย คนอื่น ๆ เลยกลับกันไปก่อนแล้วให้ฉันเอามาให้ เพราะไหน ๆ ก็จะมาค้างที่นี่อยู่แล้ว”

“ขอบคุณนะ” อาจจะเป็นเพราะเสียงขอบคุณที่สั่นน้อย ๆ หรือไม่ก็ท่าทางก้มหน้าก้มตาไม่ยอมเงยของคนได้ของขวัญ ทำให้เจสซี่ตัดสินใจก้าวเข้าไปใกล้แล้วกอดอีกฝ่ายจากด้านหลัง

“อยู่คนเดียวเหงาล่ะสิ” คนโดนกอดไม่ตอบ แต่หันหลังกลับแล้วยกมือขึ้นกอดอีกคนไว้แน่นแทน

เจสซี่อดยิ้มออกมาไม่ได้ คนในอ้อมแขนของเขาเป็นพวกขี้เหงา แตกต่างจากมาดสุดเท่ห์ที่เหล่าแฟนคลับคุ้นเคย เขาที่รู้มาว่าสัปดาห์นี้ทั้งสัปดาห์อีกฝ่ายต้องอยู่บ้านคนเดียว แถมยังออกมาเที่ยวงานวันคริสต์มาสกับพวกเขาไม่ได้อีก เลยตัดสินใจมานอนค้างด้วยซักคืน ก่อนที่คนขี้เหงาจะเกิดอาการเหงาจนเฉาตาย

“จะกินเค้กเลยมั้ย หรือว่าจะเก็บไว้กินพรุ่งนี้” เจสซี่ถามพลางปล่อยให้อีกคนถอยออกจากอ้อมแขนเขาตามใจ

โฮคุโตะส่ายหน้าตอบ “ไม่เอาล่ะ กินพรุ่งนี้ดีกว่า ขืนกินตอนนี้ล่ะอ้วนตายเลย” เขายกก้อนเค้กเข้าไปเก็บไว้ในตู้เย็น แล้วเดินนำเจสซี่ขึ้นไปที่ห้องนอน รื้อหาผ้าขนหนูกับเสื้อผ้าที่พอจะให้อีกฝ่ายใส่ได้หลังจากรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้เอาอะไรมาเลยเพราะตัดสินใจมาค้างด้วยแบบกะทันหัน

“เอานี่ไปใช้ก่อนละกันนะ” เจสซี่พยักหน้าขอบคุณ และเมื่อกางเกงที่อีกฝ่ายให้มาเป็นกางเกงขาสั้น เขาก็อดหยอกเจ้าของกางเกงไม่ได้

“ที่ให้ขาสั้นมาใส่ทั้ง ๆ ที่อยู่ในหน้าหนาวแบบนี้เนี่ย เพราะไม่อยากเห็นฉันใส่กางเกงนายแบบขาสั้นเต่อใช่มะ”

“จะบ้าเรอะ ใครจะไปคิดอะไรแบบนั้นกันเล่า อีกอย่างฉันไม่ได้เตี้ยสักหน่อย นายมันสูงเกินไปเองต่างหากไอ้ลูกครึ่ง!! อุตส่าห์หาให้ใส่แล้วยังจะหาเรื่องกันอีก” ประโยคสุดท้ายแม้จะเบาแต่ก็ไม่พ้นหูของคนที่อยู่ด้วยกันในห้องเงียบ ๆ เจสซี่หัวเราะออกมายิ่งทำให้อีกคนหน้างอง้ำกว่าเดิม

“เงียบไปเลยไป ถ้าไม่อยากใส่ก็ไม่ต้องใส่ เอาคืนมา”

“ได้ไงล่ะ อยากเห็นฉันนอนเปลือยเหรอ งั้นก็บอกกันมาตรง ๆ ก็ได้นี่… อะ แต่ไม่ทำหรอกนะ หนาวตายเลย ยิ่งหน้าหนาวงี้ด้วย” พูดแล้วก็รีบออกจากห้องไป พอดีกับที่มีเสียงดังปังจากการที่มีอะไรสักอย่างมาชนกับประตูอย่างแรงพอดี

โฮคุโตะรู้สึกเจ็บใจไม่น้อยที่ไอ้เด็กจอมกวนหนีหมอนที่เขาปาออกไปจากห้องได้ทัน ใบหน้าเห่อแดงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อคิดตามคำพูดของคนที่เขาลงความเห็นแล้วว่ามันเป็นเด็กเปรต พยายามปลอบตัวเองให้หน้าหายร้อน มันก็ผู้ชาย เขาก็ผู้ชาย อะไรที่มันมีเขาก็มี แล้วจะรู้สึกอายทำไม

.

เมื่อหนุ่มลูกครึ่งออกจากห้องน้ำกลับเข้าห้องนอนของเพื่อนร่วมวงแล้ว เขาก็เห็นเพื่อนคนดังกล่าวกำลังง่วนอยู่กับการอ่านหนังสือเตรียมสอบ เขาแย้มยิ้มบางเบา ก่อนที่จะกลายเป็นยิ้มค้างเมื่อสายตาไปสะดุดกับฟูกที่ถูกปูไว้อย่างดีอยู่ข้างเตียงแถมด้วยหมอนและผ้าห่มพร้อม เขาแอบทำหน้ามุ่ยเล็ก ๆ แต่ก็ยอมลงไปนอนกลิ้งเล่นโทรศัพท์ที่ฟูกแต่โดยดี แล้วชะงักอีกครั้งกับเสียงทักของคนที่เขาคิดว่าอ่านหนังสืออยู่ โฮคุโตะหันกลับมามองเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

“ไปนอนทำไมตรงนั้น ขึ้นไปนอนบนเตียงดี ๆ สิ ฟูกนี่ที่นอนฉัน”

เจสซี่ลุกขึ้นมามองหน้าคนไล่แบบงง ๆ แล้วเอ่ยค้าน “นายเป็นเจ้าของบ้านนะ นอนบนเตียงอะถูกแล้ว ฉันนอนฟูกได้ ไม่มีปัญหาหรอก”

“ก็นายเป็นแขก จะให้แขกนอนฟูกแล้วฉันนอนเตียงได้ไง เสียมารยาท”

จบคำพูดของโฮคุโตะ เจสซี่ก็นิ่งคิดไปพักหนึ่ง มองไปทางเตียงที่อยู่ข้าง ๆ ตัวเอง แล้วเสนอไอเดียขึ้นมาว่า “งั้น นอนเตียงเดียวกันคงได้แหละมั้ง เตียงนายก็น่าจะพอนอนอยู่ จะได้ไม่ต้องเถียงกัน” แต่ยังไม่ทันที่โฮคุโตะจะตอบอะไร คนเสนอก็หอบหมอนหอบผ้าห่มบนฟูกขึ้นไปวางบนเตียง แล้วพับฟูกนอนเสียเรียบร้อย ก่อนจะหันกลับมายิ้มกว้างให้เจ้าของห้อง

คนอายุมากกว่าส่ายหน้าหน่าย ๆ ให้เจ้าเด็กตัวโตเป็นเชิงว่าอยากจะทำอะไรก็ทำ หันไปอ่านหนังสือต่อโดยไม่ทันสังเกตว่ารอยยิ้มกว้างของคนมาอาศัยดูเป็นรอยยิ้มดีใจแบบแปลก ๆ

.

ใกล้จะเที่ยงคืนแล้ว เจสซี่กลิ้งไปมาบนเตียง เล่นโทรศัพท์บ้าง อ่านหนังสือการ์ตูนที่อยู่ในห้องบ้าง จนเบื่อและหันไปนั่งมองคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะหนังสือได้สักพักแล้ว ถึงจะนั่งหันหลังให้ แต่เขาก็พอเดาหน้าตาอีกฝ่ายออกว่าคงเคร่งเครียดพอสมควร ก็อีกคนน่ะจริงจังกับเรื่องเรียนมากไม่แพ้เรื่องงานเลย แถมยังชอบทำอะไรต่อมิอะไรแบบไม่ระวังตัวเองอยู่เรื่อย อย่างตอนนี้ที่ดึกมากแล้วแต่ยังเอาแต่อ่านหนังสือไม่ยอมนอนสักที

“โฮคุโตะ ดึกแล้ว พักก่อนดีกว่ามั้ย” โฮคุโตะที่อ่านหนังสือเพลินเงยหน้ามองนาฬิกา แค่รู้ว่าเจสซี่อยู่ในบ้านเป็นเพื่อน ก็ทำให้เขาสบายใจและมีสมาธิอ่านหนังสือได้ แต่ดูเหมือนว่าจะมีสมาธิมากเกินไปจนลืมดูเวลาอย่างนี้

“ขอโทษ จะนอนแล้วใช่มั้ย เดี๋ยวฉันปิดไฟให้นะ” พูดพลางเอื้อมมือไปกดสวิตช์ให้โคมไฟบนโต๊ะสว่าง แล้วทำท่าจะลุกไปปิดไฟด้วย จนคนทักต้องรีบห้ามไว้ก่อน

“เปล่า ๆ แค่เห็นว่าดึกแล้วน่ะ นายน่าจะนอนพักหน่อยนะ พรุ่งนี้ค่อยอ่านต่อก็ยังทัน”

“ไม่เป็นไรหรอกน่า ใกล้จบแล้วอีกนิดเดียวเอง นายนอนก่อนได้เลย”

หนุ่มลูกครึ่งอเมริกาได้แต่ส่ายหน้าให้กับความดื้อรั้นของเพื่อนร่วมวง เขาลุกขึ้นไปยืนอยู่ตรงหน้าของอีกฝ่าย ในหัวเตรียมมาตรการไว้จัดการกับคนที่นั่งอยู่ พูดย้ำ

“นอนได้แล้ว ไม่ได้พักผ่อนเพียงพอ อ่านหนังสือไปก็ไม่ได้ช่วยอะไรหรอกนะ”

“แต่…”เจสซี่ไม่ปล่อยให้โฮคุโตะเอ่ยค้านอะไรได้ เขาหยุดคำพูดคนดื้อด้วยการก้มลงไปประทับริมฝีปากของตนลงบนริมฝีปากของอีกฝ่าย

แค่ริมฝีปากสองคู่แตะกันโดยไม่ได้มีอะไรมากเกินไปกว่านั้น แค่แตะแล้วถอนออกแทบจะในทันที และนี่ก็ไม่ใช่จูบแรกของโฮคุโตะ กับจูริกับไทกะก็เคยมาก่อนแล้ว แต่ครั้งนี้มันกลับทำให้คนที่มีอายุมากกว่าสติหลุดจนได้แต่มองใบหน้าคมคายของคนที่ถอยห่างออกไปแล้วด้วยดวงตาเบิกกว้าง

ปฏิกิริยาที่ขัดกับภาพลักษณ์หนุ่มฮอตเซ็กซี่บนเวทีอย่างสิ้นเชิงนั้น ทำให้คนอายุน้อยกว่าเผลอยิ้มอย่างเอ็นดู บางทีโฮคุโตะก็ดูใสซื่อซะจนน่าแปลกใจ เขาเองก็ชอบที่จะได้เห็นด้านแบบนี้ของอีกฝ่ายไม่น้อย เห็นแล้วทำให้เขารู้สึกอยากจะแกล้งต่อ แต่เพราะเห็นว่าดึกแล้ว เขาจึงล้มเลิกความคิดนั้นแล้วเอ่ยปากไล่อีกฝ่ายไปพักอีกรอบ “ตกลงว่าไปนอนได้แล้วนะ”

คำพูดของเจสซี่ดึงสติโฮคุโตะกลับมาได้ ใบหน้าซับสีเลือดเป็นรอบที่สองของวัน ส่งเสียงในลำคอเป็นการตอบรับ เก็บหนังสือและเอกสารบนโต๊ะให้เป็นระเบียบ ขณะที่เจสซี่ยืนรอให้อีกฝ่ายเก็บของจนเสร็จ แล้วเดินไปปิดไฟให้อีกคนเดินไปนอนบนเตียงก่อน

โฮคุโตะขยับตัวเข้าหากำแพงมากขึ้นเพื่อให้อีกคนมีพื้นที่นอนมากขึ้น นับว่าโชคดีพอสมควรที่เตียงของเขากว้างพอจะให้ผู้ชายตัวโต ๆ สองคนอย่างพวกเขานอนได้โดยไม่รู้สึกว่าอึดอัด หรือเบียดเสียดกันเกินไป เขามองคนที่ล้มตัวลงนอนข้าง ๆ ก่อนจะส่งเสียงเรียก

“นี่ เจสซี่”

“ว่าไง” คนถูกเรียกหันหน้ากลับไปมองคนที่จู่ ๆ ก็เรียก อีกฝ่ายตะแคงตัวมาทางเขา แต่กลับหลบหน้าหลบตาไม่ยอมสบตาด้วย

“ขอบคุณนะ ที่คืนนี้มาอยู่เป็นเพื่อนน่ะ” ถ้าเจสซี่ไม่มา คนขี้เหงาอย่างเขาคงสติแตกไปนานแล้ว ทั้งอ่านหนังสือไม่รู้เรื่อง แล้วยังฟุ้งซ่านไร้สาระอีก การมาของเจสซี่ทำให้ใจเขาสงบลงไปมาก ถึงจะนึกขอบคุณเพื่อนร่วมวงอีกสี่คนที่ซื้อเค้กให้เป็นของขวัญวันคริสต์มาส แต่เขากลับนึกขอบคุณคนที่หิ้วเค้กมาให้ถึงบ้านมากกว่า เพราะอีกฝ่ายยอมมาค้างที่บ้านด้วยทั้งที่ต้องทนเบื่อเพราะเขาต้องอ่านหนังสือสอบ แต่ก็ยังยอมมา ทำให้เขาไม่รู้สึกว่าตัวเองถูกทิ้งในคืนวันคริสต์มาสแบบนี้อีก

“ขอบคุณสำหรับเค้กด้วยนะ แล้วก็… Merry Christmas” ว่าจบคนพูดก็พลิกตัวเข้าหากำแพงทันที ทิ้งให้คนที่ได้รับคำอวยพรในเวลา 5 นาทีสุดท้ายก่อนหมดคริสต์มาสยิ้มกว้าง ขยับตัวดึงอีกฝ่ายเข้ามากอด จูบเบา ๆ ลงบนเรือนผมสีเข้ม ตอบกลับว่า “Merry Christmas”

 

End

 

แถม…

“สอบเป็นไงบ้าง” คำถามแทนคำทักทายดังขึ้นทันทีที่โฮคุโตะก้าวเท้าเข้ามาในห้องแต่งตัวของเหล่าจอห์นนี่ส์ จูเนียร์

“ก็ดี ทำได้อยู่ คิดว่าคงไม่ตก” โฮคุโตะตอบคำถามจูริด้วยรอยยิ้ม และเมื่อเห็นว่าไทกะ ยูโกะและชินทาโร่ก็นั่งอยู่ตรงนั้นด้วยจึงพูดต่อว่า “ขอบคุณสำหรับเค้กนะ”

“ไม่เป็นไร ๆ ว่าแต่กินยัง อร่อยปะ” ไทกะถาม ขณะที่โฮคุโตะวางกระเป๋าลงข้าง ๆ ยูโกะที่ขยับหลบให้ แล้ววางถุงใบใหญ่ในมือลงบนโต๊ะ “ยังไม่ได้กินเลย เมื่อคืนเจสซี่มาดึกเกินไป”

“แล้วนี่คือ” ชินทาโร่ถามหลังจากมองกล่องในถุงพลาสติกใบใหญ่ได้สักพัก

“ก็เค้กนั่นแหละ ช่วงนี้ฉันอยู่บ้านคนเดียว กินไม่หมดหรอก เลยว่าเอามากินกับทุกคนดีกว่า” หลังจากตื่นนอน เจสซี่ก็อาสาทำอาหารให้ พอกินเสร็จต่างก็แยกย้ายกัน เจสซี่กลับบ้านขณะที่เขาก็ไปสอบที่มหาลัย แต่เมื่อสอบเสร็จเขาเห็นว่ายังพอมีเวลาเหลือเลยแวะกลับไปเอาเค้กที่บ้าน เดินหาซื้อของสักพัก แล้วเข้ามาเตรียมตัวอัดรายการ Shounen Club ในเย็นนี้

“โหย เค้กนี่ใครให้มาน่ะ โฮคุโตะคุง” คิชิ ชะโงกหน้าข้ามหัวจูริกับชินทาโร่มามองเค้กที่เขียนอวยพรวันคริสต์มาสถึงโฮคุโตะโดยตรง “ของพวกฉันให้โฮคุโตะเองแหละ”

“ฉันกินไม่หมดแน่ เลยเอามาแบ่งกันกินน่ะ” จบประโยคนอกจากสโตนส์สี่คนกับคิชิแล้ว จูเนียร์อีกหลายคนแถว ๆ นั้นก็เข้ามาร่วมวงกันด้วย จึงมีคนเสนอว่าให้แต่ละคนไปเอาช้อนมาตักกินกัน แต่ก็ช้ากว่าชินทาโร่ที่เดินไปหาช้อนมาตั้งแต่คิชิถามว่าเค้กใครแล้ว

หลังจากกินไปคำนึง โฮคุโตะก็ปล่อยให้เพื่อนจ้วงเค้กเข้าปากกันไป ส่วนเขาก็เลี่ยงมาถอดเสื้อฮู้ดตัวนอกออก ไทกะที่เหลือบมองมาก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่างและทักขึ้น

“นายใส่สร้อยด้วยเหรอ เมื่อวานซืนยังไม่เห็นเลยนี่นา” และข้อสังเกตของไทกะก็เรียกสายตาของคนอื่น ๆ ในห้องได้ทันที

“เหย แหวนด้วย ๆ นี่อย่าบอกนะว่าเมื่อวานนี้ไปแลกแหวนกับใครมา” ชินทาโร่แซว ตามด้วยจูริที่รับมุกทันที “สาวที่ไหน ทำไมไม่พามาให้เพื่อนฝูงรู้จัก แสดงว่าเมื่อวานที่ไม่ยอมมาด้วยกันไม่ใช่อ่านหนังสือสอบแต่แอบไปเดตมาใช่มั้ย” และอีกหลายเสียงที่แซวกันไปเรื่อยเปื่อย

คนโดนแซวไม่ตอบเพียงแต่ทำหน้าระอาใส่อย่างเหนื่อยใจ จะให้อธิบายยังไงล่ะว่าตื่นเช้ามาก็เจอไอ้นี่อยู่บนคอแล้ว ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเมื่อคืนคงมีซานตาคลอสฉวยโอกาสตอนเขาหลับใส่ให้แน่ ๆ

เมื่อโดนทำหน้าระอาใส่แต่ไม่มีคำด่าตามมา พวกที่แซว ๆ กันอยู่ก็เลิกสนใจและเปลี่ยนเป้าหมายหันมาหาเค้กที่อยู่บนโต๊ะแทน

“แล้วเจสซี่ล่ะ ยังไม่มาอีกเหรอ” โฮคุโตะหันไปถามยูโกะที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ซึ่งคนโดนถามก็หันมาตอบ

“มาแล้ว ๆ แต่เห็นว่าจะไปห้องน้ำน่ะ” คนตอบ ตอบเสร็จก็ไม่ได้สนใจเขาอีก โฮคุโตะเหลือบไปเห็นกระเป๋าของคนที่เขาถามถึงวางอยู่บนโต๊ะอีกตัว พอเห็นว่าทุกคนไม่ได้หันมาทางนี้ก็แอบเอาซองกระดาษซองหนึ่งไปใส่ในกระเป๋าใบนั้น เสร็จแล้วก็เดินเนียนกลับมานั่งกินเค้กกับคนอื่น ๆ อย่างอารมณ์ดี

หวังว่าซานตาคลอสจะชอบของขวัญแบบเดียวกับที่ให้เขามาเมื่อคืนนะ

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ขอบคุณที่อ่านมาจนถึงตอนนี้ค่ะ ถ้าได้คำติชมจะดีใจมากเลย ฮา ถึงยังไงก็ต้องขอบคุณมากจริง ๆ ค่ะ

ถึงจะเป็นที่รู้กันว่าโฮคุโตะมีเพื่อนน้อยมาก (ซึ่งเจ้าตัวบอกว่ามีตั้งสองคน จ้ะ…) แต่เรากลับคิดว่าโฮคุโตะน่าจะเป็นคนขี้เหงาน่าดู เลยเกิดเป็นฟิคนี้ขึ้นมาค่ะ บวกกับนั่งฟังเพลงแล้วรู้สึกอยากเขียนอะไรหวาน ๆ ละมุน ๆ แต่ไหงออกมาเป็นแบบนี้ได้ก็ไม่รู้ ส่วนตัวก็โอเคในระดับนึงล่ะนะคะ แค่คิดว่าน่าจะเขียนได้ดีกว่านี้ ครั้งหน้าจะพยายามพัฒนาให้ออกมาดีกว่านี้อีกค่ะ

ยังไงก็ขอบคุณอีกครั้งนะคะที่อ่านมาจนถึงตอนนี้ ขอบคุณค่ะ

ปล.มีวันช็อตต่อจากเรื่องนี้ด้วยนะคะ ชื่อว่า Jealous ค่ะ อย่าลืมไปอ่านกันต่อนะคะ