Posted in Fanfiction, Flufftober

Flufftober 2019 Day 21 : Keys

Title: Keys [Flufftober 2019 Day 21]

Pairings: YugBam/BamYug [GOT7]

Words: 573

Note/Warnings: คิดอะไรไม่ออกจริง ๆ ค่ะ พล็อตอะไรใด ๆ คือไม่มีเลยสักกะติ๊ด ฮือออออ

+++++++++++++++++++++++

“เหนื่อยชะมัด ทำไมของมึงเยอะงี้อะ แบม” ยู นักศึกษาคณะศิลปกรรมศาสตร์บ่น พลางล้มตัวลงนอนแผ่หลากับเตียงนอนหลังใหญ่ที่เพิ่งซื้อเข้ามา ทำเอาคนมองได้แต่ส่ายหน้า นึกเอ็นดูเพื่อนสนิทตัวสูงที่ดูหมดแรงอย่างเห็นได้ชัด

“ก็อยู่กรุงเทพมาตั้งปีแล้ว ของมันก็ต้องเยอะบ้างเป็นธรรมดาสิ” เขาว่า ทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ คนผิวขาวที่หน้าแดงระเรื่อจากการออกแรงช่วยเพื่อนขนของย้ายหอ เพราะปีนี้พวกเขาขึ้นปีสองแล้ว จำต้องระเห็จออกจากหอในที่มหาวิทยาลัยสงวนสิทธิ์ไว้ให้เด็กปีหนึ่งก่อน

“เดี๋ยวกูเลี้ยงข้าวเที่ยงตอบแทน อยากกินอะไร บอกป๋ามาเลย” แบมพูดต่อ พลางขยับตาให้ข้างหนึ่งอย่างจงใจกวนตีนเพื่อน ซึ่งก็ได้รับฝ่าเท้าที่ประเคนเข้าที่แผ่นหลังไปทีหนึ่งเป็นการตอบแทน

“พิซซ่า”

“เออ เย็นนี้พาไป มา ช่วยกูเก็บของก่อน ทำงานให้คุ้มค่าจ้างหน่อยมึง”

คนตัวสูงกว่าทำหน้างอแงเมื่อเขาดึงแขนอีกคนให้ลุกขึ้นมา แบมแบมอดยิ้มกับท่าทางของคนตรงหน้าไม่ได้ ตั้งแต่เป็นรู้จักเป็นเพื่อนสนิทกันมา แบมไม่รู้ว่าตัวเองเรียกไอ้เจ้าลูกครึ่งยุโรป – เชียงใหม่ตรงหน้าว่าน่ารักในใจไปกี่ร้อยกี่พันรอบแล้ว

“พักหน่อยไม่ได้เหรอวะ มึงใจร้ายอะแบมมมม”

“เดี๋ยวกูเปิดแอร์ให้ ช่วยกูก่อน ไม่เสร็จวันนี้อดแดกพิซซ่านะ”

พอโดนเอาของกินมาขู่ ลูกหมาตัวโตของเขาก็ลุกขึ้นมาทำงานทันที เขาเลยเผลอแซะไปตามประสา “พอเป็นเรื่องของกินนี่อะไรก็ได้เลยนะ มึง”

“เรื่องปากท้องมันเรื่องใหญ่เสมอเว้ย” เสียงทุ้มติดจะแหลมที่บอกชัดว่ากำลังงอน ทำให้เขาหัวเราะ แล้วเริ่มช่วยอีกคนจัดเก็บข้าวของบ้าง

กว่าข้าวของเกือบทั้งหมดจะเข้าที่ก็เป็นเวลาเกือบห้าโมงเย็นแล้ว เหลือของที่ยังไม่ได้จัดวางอยู่ไม่มากนัก แบมแบมคิดว่าวันนี้พวกเขาควรจะพักกันได้แล้ว จึงหันไปหายูที่ล้มตัวลงนอนบนเตียงอีกรอบไปแล้ว

“มึง ไปกินพิซซ่ากัน”

“ไป ๆ” พวกเขาลุกขึ้น หยิบกระเป๋าสตางค์และโทรศัพท์ติดมือไปด้วย แบมแบมหันไปมองกุญแจห้องสองดอกที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง ก่อนจะตัดสินใจอะไรบางอย่างได้

“ยู”

“ว่า”

“อันนี้ เก็บไว้นะ” เขายื่นกุญแจสำรองห้องให้อีกคนที่มองกุญแจกับหน้าเขาสลับกันอย่างงุนงง

“ให้กูทำไมอะ มึงกลัวทำหายรึไง”

“ประมาณนั้น เผื่อกูลืมกุญแจบ้าน จะได้ไปเอาจากมึงได้ไง” เขาอ้าง ทั้งที่ความจริงแล้ว เขาไม่ได้มีเหตุผลอะไรเลยที่จะให้กุญแจกับอีกฝ่ายไป

เขาแค่อยากให้เฉย ๆ เผื่อว่ายูจะอยากมาบ้างก็เท่านั้น

“อะไรของมึง เออ ๆ ให้ก็ให้” ถึงจะบ่น แต่ยูก็ยังเป็นยูที่ไม่เคยขัดความต้องการใด ๆ ของแบมเลย และนั่นก็ทำให้คนตัวเตี้ยกว่ายิ้มออกมา หันหลังเดินไปที่ประตู เอ่ยชวนอีกรอบ

“ไปยังมึง กูหิวแล้วเนี่ย”

“เออ ๆ”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s