Posted in Fanfiction, Flufftober

Flufftober 2019 Day 19 : Apple Picking

Title: Apple Picking [Flufftober 2019 Day 19]

Pairings: JesseHoku [SixTONES]

Words: 850

Note/Warnings: None

++++++++++++++++++++++

สำหรับคอนเทนต์ลงในยูทูบของสโตนส์คราวนี้คือการเก็บแอปเปิล

ฤดูใบไม้ร่วงเป็นช่วงที่แอปเปิลเริ่มออกลูก พี่ใหญ่ของสโตนส์อย่างโคจิ ยูโกะ จึงเสนอไอเดียนี้ขึ้นมา โดยมีการจับคู่กันแข่งเก็บแอปเปิล ใครได้น้อยที่สุด ก็รับหน้าที่ไปจ่ายตลาด เตรียมบาร์บีคิวในเย็นวันนั้นไป

พอเป็นเรื่องการแข่งขันหรือของกิน แต่ละคนในวงก็มักจะไม่ยอมกันง่าย ๆ ดังนั้นในการถ่ายทำการจับฉลากเลือกคู่ก่อนขึ้นรถบัสที่โตเกียว พวกเขาจึงข่มกันไปมาอย่างไม่มีใครยอมใคร

ผลการจับฉลากคือเมนโวคอลคนสวย เคียวโมโตะ ไทกะ คู่กับแรปเปอร์ประจำวง ทานากะ จูริ ยูโกะคู่กับน้องเล็ก โมริโมโตะ ชินทาโร่ ส่วนตัวเจสซี่เองต้องคู่กับมัตสึมุระ โฮคุโตะ ชายหนุ่มที่วันนี้ใส่แว่นตามาด้วย

ตลอดทางบนรถบัส พวกเขาก็เล่นกันไปตามปกติ จนกระทั่งเดินทางไปถึงสวนแอปเปิล เข้าเรียนรู้วิธีการเก็บ และเริ่มจับเวลาห้านาที แข่งกันเก็บผลไม้สีแดงที่ขึ้นอยู่ไปทั่วสวน

เจสซี่ไม่ได้ใส่ใจการแข่งขันอะไรนัก เพราะสายตาเขามันดับจับจ้องอยู่แต่กับคู่ของเขาที่ตั้งอกตั้งใจริดผลแอปเปิลออกจากกิ่ง สลับกับตะโกนตอบโต้กับเสียงของเพื่อนร่วมวงที่ตะโกนถามมาทั้งรอยยิ้มกว้าง

เขาหลงรักรอยยิ้มของอีกคนมาก ชายหนุ่มที่ทุกคนบอกว่าหล่อ เท่ ดูดี แต่กลับมีรอยยิ้มที่น่ารักที่สุดสำหรับเจสซี่ เป็นรอยยิ้มที่ทำให้โลกทั้งใบของคนมองอย่างเขาสว่างไสวขึ้นมาได้ทันตา และทุกครั้งที่ได้เห็นมันใกล้ ๆ แบบนี้ เขาก็มักจะเผลอมองตามไปเสียทุกที

ที่ยิ่งไปกว่านั้น หนุ่มลูกครึ่งดีใจ ที่ได้เห็นอีกคนสนุกไปกับพวกเขาแบบตอนนี้ ยิ่งคิดถึงสิ่งที่อีกฝ่ายพูดในละครเวทีว่ารักพวกเขาแล้วนั้น เขายิ่งมีความสุข

“เอ้า ทำไมไม่รีบเก็บล่ะ เดี๋ยวก็แพ้คนอื่น ๆ หรอก” เสียงของคนที่เขามัวแต่มองทำให้เขารีบหันไปสนใจผลแอปเปิลแดง ๆ ตรงหน้าหน้าบ้าง

“แพ้จนได้สินะ ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ” เขาหัวเราะดังลั่น ตัดกับสีหน้าไม่สบอารมณ์ของโฮคุโตะที่บ่นกระปอดกระแปดอย่างเห็นได้ชัด

ไม่ต้องถามเลยว่าใครแพ้ ก็พวกเขานั่นแหละ จริง ๆ ก็ผิดที่เจสซี่เองด้วยที่เอาแต่เหม่อมองอีกคนมากไปจนแทบไม่ได้สนใจจะเก็บผลไม้ แต่มองในแง่ดี มีโฮคุโตะเป็นคนทำอาหารให้กินเย็นนี้เลยนะ เหนื่อยหน่อยแต่ได้กินฝีมืออีกคน ดีจะตายไป

“น่า อย่าหงุดหงิดเลยนะ ฉันก็อยู่ช่วยอยู่นี่ไง”

“ก็ไม่ได้อะไรขนาดนั้นหรอก แต่นายดูสิ เรายังต้องขนไอ้พวกนี้กลับไปขึ้นรถด้วยอะ” ตะกร้าใบใหญ่สามใบที่มีผลแอปเปิลใส่อยู่เต็มจนเกือบล้น น่าจะเป็นต้นเหตุหลักที่ทำให้ชายหนุ่มตรงหน้าเขาบ่น แต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้ว่าอะไรต่อ เพียงแต่ถอนหายใจเฮือกหนึ่งเท่านั้น

“แล้วนายเหม่ออะไรอยู่ เจสซี่ เมื่อกี้น่ะ มีอะไรรึเปล่า” นัยน์ตาสีดำใต้กรอบแว่นมองมาที่เขาอย่างเป็นห่วง จนเขาได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ กำลังคิดว่าจะบอกความจริงไปดีไหม “มีปัญหาอะไรบอกฉันได้เสมอนะ”

“ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่คิดว่าดีจังนะ ที่เห็นนายมีความสุข” พอเขาพูดจบ ใบหน้าหล่อคมของอีกคนก็ดูจะขึ้นสีระเรื่อ นัยน์ตาเลิกลั่กมองซ้ายขวาจนนาเอ็นดู

“อะไรของนาย อยู่ ๆ ก็…” เจสซี่อดยิ้มกว้างออกมาไม่ได้ เมื่อโฮคุโตะดูจะเขินจนพูดไม่ออก นี่ก็เป็นอีกความน่ารักอย่างหนึ่งของคนตรงหน้าที่เขาค้นพบมานานแล้ว และได้แต่แปลกใจว่าทำไมถึงไม่มีใครเห็นแบบที่เขาเห็นกัน

“ขอบคุณที่นะ” เขาจำได้ดีว่าโฮคุโตะเลือกจะอยู่ตรงนี้ เลือกจะเป็นไอดอลต่อทั้งที่อาจจะไปได้ดีกว่ากับงานแสดงก็เพราะเขา ตอนที่ได้ยิน เขาน้ำตาร่วงอย่างอดไม่อยู่ และในเมื่อตอนนี้พวกเขาอยู่กันแค่สองคน เจสซี่เห็นว่าเขาควรจะถือโอกาสตรงนี้พูดสิ่งที่เขาคิดมาตลอดออกไปบ้าง

“ขอบคุณที่ทำตามใจฉัน ขอบคุณที่เลือกจะอยู่ตรงนี้ อยู่กับพวกเรา” เขาสูดลมหายใจเข้าลึก “ขอบคุณที่รักพวกเรานะ”

ในเวลานั้น เจสซี่เพิ่งได้รู้ว่ารอยยิ้มที่สวยที่สุดของโฮคุโตะเป็นยังไง

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s