Tags

, , , , , , , , , , , , , , , , , ,

เย้ ๆ สวัสดีค่า กลับมาแล้วค่ะ หลังจากห่างหายการลงฟิคในบล็อกไปนานมาก ฟิคยังแต่งอยู่เรื่อย ๆ นะคะ แค่ไม่จบสักเรื่อง– //ผิดสุด ๆ

คืนนี้เป็นคืนคริสต์มาสอีฟแล้วค่ะ เราก็อยากไปฉลองบ้างเหมือนกัน แต่ไปไม่ได้ค่ะ ต้องนั่งรถตู้มาเพชรบุรีเพื่อเตรียมทำงานวันพรุ่งนี้ เสียใจมากค่ะ เพราะทริปเที่วโบสถ์ในคืนคริสต์มาสล่มอีกแล้ว หลังจากปีที่แล้วล่มไปเพราะเราซ้อมรับปริญญา เสียใจค่ะ แต่ปีหน้ายังมี ขอให้ได้ขอให้โดนค่ะ ฮา 

แต่เพราะได้แต่หมกตัวอยู่ในบ้านพัก เราเลยมีเวลาปรับแก้ เขียนเพิ่มฟิคจนเสร็จค่ะ คราวนี้มีหลายวงเลยนอกจากเด็ก ๆ มีคู่ที่ชิปมาก ๆ คู่หนึ่งด้วยค่ะ จากวงเมนเราอีกวงนอกจากสโตนส์ นั่นคิอ Kis-My-Ft2 นั่นเองค่ะ นี่เราเพิ่งได้ซิงเกิล Akai Kajitsu ของหนุ่ม ๆ มาวันนี้เอง กรี๊ดกร๊าดมากค่ะ เห่อของสุด ๆ เหลืออัลบั้มบุไซขุค่ะ ที่น่าจะได้หลังปีใหม่ เพราะฝากเพื่อนของพี่ชายของเพื่อนซื้อให้จากญี่ปุ่น แอบเกรงใจเล็ก ๆ เหมือนกันนะคะ เพราะหน้าปก แถมเรายังฝากซื้อล็อตบีที่ไม่มีเสื้อสูทคลุมด้วย แต่เขาก็รับฝากนะคะ คงไม่เป็นไรมั้ง…

นอกเรื่องไปไกลมากค่ะ ฮา นอกจากคิสมายแล้ว ยังมี Hey! Say! JUMP! ด้วยค่ะ มากับคู่หลักที่เชื่อว่าหลาย ๆ คนก็ชิป ยูโตะกับยามะจังนั่นเองค่ะ แล้วก็มีคู่ครอสโอเวอร์ ข้ามวงด้วยค่ะ คือ คิตายามะจากคิสมาย และโอคุระ ทาดาโยชิคุงจากคันจานิเอทค่ะ เราเริ่มชิปคู่นี้ก็ตอนคอนเคานต์ดาวน์ปี 2015 – 2016 นั่นแหละค่ะ ตอนที่สองคนนี้ร้องเพลงด้วยกันน่ารักมาก เลยเริ่มชิปค่ะ แย่มาก เป็นคนขี้ชิปมากเลยเรา ฮา นอกจากนี้อาจจะมีคาแรกเตอร์ที่หลุด ๆ ไปบ้างต้องขอโทษด้วยนะคะ แต่ติได้เลยค่ะ ตรงไหนไม่ดียังไง บอกได้เลยค่ะ เราไม่กัดแน่นอน ฉีดยาแล้วค่ะ ฮา (//เอ๊ะ?) เรายินดีน้อมรับจะได้นำไปปรับแก้กันต่อไป

 เอาเป็นว่า ไปอ่านกันเลยดีกว่านะคะ แล้วที่สำคัญ

MERRY CHRISTMAS & HAPPY NEW YEAR ค่า ขอให้ทุกคนมีความสุขในช่วงคริสต์มาส รวมถึงการส่งท้ายปีเก่า ต้อนรับปีใหม่นะคะ

[Multi Drabbles] Merry Christmas

Parrings : Yamada Ryosuke/Nakajima Yuto (HSJ) ; Matsumura Hokuto/Jesse (SixTONES) ; Fujigaya Taisuke/Yokoo Wataru (KMF2) ; Kitayama Hiromitsu/Ohkura Tadayoshi (Kanjani8, KMF2)

Nakajima Yuto x Yamada Ryosuke (Hey! Say! JUMP!)

แสงแดดที่ลอดผ่านหน้าต่างแยงตาชายหนุ่มอย่างจัง ทำให้นาคาจิมะ ยูโตะจำต้องลุกขึ้นจากเตียงอย่างช่วยไม่ได้ เขาเหลือบมองข้างตัวก่อนจะขมวดคิ้วที่ร่างเล็กกว่าหายไป เหลือไว้แต่ที่นอนเย็น ๆ ที่บอกว่าอีกฝ่ายตื่นมานานแล้ว

“ตื่นแล้วเหรอ ยูโตะ” ยามาดะ เรียวสุเกะ คนที่เขากำลังนึกสงสัยว่าหายไปไหนเมื่อครู่ เปิดประตูเข้ามาแล้วส่งยิ้มให้ เขายิ้มตอบ ส่งเสียงทักกลับ

“ตื่นแล้วล่ะ ยามะจังตื่นนานแล้วเหรอ”

“สักพักแล้วล่ะ กำลังจะเข้ามาปลุกพอดีเลย ข้าวเช้าเสร็จแล้วนะ ไปล้างหน้าแปรงฟันแล้วมากินข้าวกันเถอะ” ว่าจบอีกฝ่ายก็เดินออกไป ทิ้งให้ยูโตะยิ้มกว้างอย่างมีความสุข คนรักมาค้างที่บ้าน ได้เห็นหน้าอีกคนเป็นคนแรกในเช้าวันคริสต์มาส แถมคนหน้าหวานยังเตรียมข้าวเช้าให้เขาอย่างเสร็จสรรพ เกิดมาเป็นนาคาจิมะ ยูโตะนี่โชคดีจริง ๆ

“วันนี้ยามะจังอยากทำอะไรไหม” เขาถาม วันนี้เป็นวันหยุดที่หาได้ยากยิ่งของ Hey! Say! JUMP! วงไอดอลที่พวกเขาสังกัดอยู่ แถมวันนี้ยูโตะยังอยู่บ้านแค่คนเดียว เขาเลยพร้อมตามใจคนตัวเล็กกว่าอย่างเต็มที่

“ไม่มีนะ ยูโตะล่ะ”

“ไม่รู้เหมือนกันสิ งั้นเราออกไปเดินเล่นกันไหม ฉันไปเจอร้านคาเฟ่ร้านหนึ่ง ในอินเทอร์เน็ตรีวิวไว้ว่าขนมเค้กอร่อยมาก ไปลองชิมกัน”

เซนเตอร์ของวงพยักหน้าตอบรับข้อเสนออย่างกระตือรือร้น ทำให้คนออกความคิดอดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้ เรียวสุเกะชอบขนมหวานมากจริง ๆ ล่ะนะ

 .

“หนาวไหม ยามะจัง”

“ไม่ค่อยเท่าไหร่หรอกน่า นายน่ะแหละ หนาวหรือเปล่า”

“ไม่หรอก แค่มียามะจังอยู่ด้วย ฉันก็อบอุ่นมากพอแล้วล่ะ”

“พูดบ้าอะไรของนายเนี่ย น้ำเน่าชะมัด” คนโดนด่าไม่ได้สะทกสะท้าน เพราะร่างสูงโปร่งระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ก่อนจะยิ้มกว้าง

“ฉันพูดจริง ๆ นะ ฉันรักนายที่สุดเลยยามะจัง”

เรียวสุเกะรู้สึกได้ว่าหน้าตัวเองเห่อร้อนขึ้นอย่างควบคุมไม่อยู่ ดีที่เขาใส่หน้ากากอนามัย และสวมหมวกปิดหน้าเอาไว้ เพราะเขามั่นใจเลยว่าใบหน้าของตัวเองในตอนนี้คงแดงเถือกไปถึงไหนต่อไหน

“เงียบไปเลย”

ทั้งสองคนเดินออกจากสถานีรถไฟใต้ดิน ยูโตะพาเรียวสุเกะเดินไปตามถนนที่ขนานกับเส้นทางด่วน เลี้ยวซ้ายตรงมาเรื่อย ๆ แล้วมาหยุดอยู่ที่ร้านขนมแห่งหนึ่ง

หน้าร้านประดับด้วยไม้กระถางเล็กน้อยพอไม่ให้โล่งตา ด้านหน้าเป็นกระจกใสที่ทำให้มองเห็นตู้ขนมที่อยู่ด้านใน ตอนนี้ถูกเขียนรูปตุ๊กตาหิมะ ต้นคริสต์มาส และกล่องของขวัญด้วยสเปรย์หิมะดูน่ารัก เหนือกระจกเป็นป้ายสีเทา เขียนชื่อร้านที่มุมล่างขวา เรียวสุเกะอ่านชื่อร้านนั้น ก่อนจะเบิกตากว้าง หันกลับไปมองคนรักที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

“นายเคยบอกว่าอยากมากินนี่นา ฉันเลยพามาไง”

“แต่มันแพงมากเลยนะ” ร่างเล็กทำท่าเป็นกังวล ทำให้ยูโตะยิ้มบางอย่างเอ็นดู มือหนาจับศีรษะคนตัวเตี้ยกว่าโยกเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยตอบ

“ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ฉันเลี้ยงเอง”

“แต่ว่า…”

“ไม่มีแต่ วันนี้วันคริสต์มาสนะ ฉันยังไม่ได้ให้ของขวัญนายเลย เพราะงั้นเลิกคิดมากแล้วก็ลองไปกินกันดูเถอะ เนอะ”

ขนมหวานที่ร้านนี้อร่อยสมกับราคา และสมกับที่เคยได้รางวัลมาก่อน ยูโตะได้แต่นั่งมองอีกคนกินขนมด้วยท่าทางมีความสุขสุด ๆ ด้วยรอยยิ้มกว้าง เขาคิดถูกจริง ๆ ที่พาเรียวสุเกะมากินขนม

เรียวสุเกะชอบกินขนมหวานมาก แต่ก่อนสมัยที่ยังไม่มีงานยุ่งมากเท่านี้ เจ้าตัวมักจะชวนจิเนน ยูริ และอาริโอกะ ไดกิ เพื่อนร่วมวงที่เจ้าตัวสนิทด้วยไปตระเวนกินขนมอร่อย ๆ อยู่เสมอ แต่พักหลังการงานรัดตัวพวกเขามากขึ้นทุกที โอกาสจะได้พักผ่อนยังน้อยด้วยซ้ำ การพาเซนเตอร์คนเก่งของวงมากินขนมจึงน่าจะเป็นการผ่อนคลายความเครียดของอีกฝ่ายดี ไม่นับว่าเจ้าตัวเคยบ่นว่าอยากลองชิมขนมร้านนี้มานานแล้วแต่ไม่กล้าเพราะราคาค่อนข้างจะสูงพอสมควร

“นี่ ยูโตะ”

“ว่าไง” เขาเลิกคิ้วถาม เมื่อคนที่นั่งอยู่ตรงกันข้ามส่งเสียงเรียก เรียวสุเกะวางส้อมลงกับจาน ก่อนจะช้อนตาขึ้นมองเขาแบบที่ร่างสูงได้แต่ร้องน่ารักซ้ำไปซ้ำมาอยู่ในใจ

“ขอบคุณนะ ฉันยังไม่รู้จะให้ของขวัญอะไรนายเลย”

เขาหัวเราะเบา ๆ เอื้อมมือไปโยกหัวคนรักไปมา ให้คนโดนแกล้งทำหน้ามุ่ย ก่อนจะก้มหน้างุด ใบหน้าหวานแดงก่ำ เมื่อเขาพูดตอบ “ไม่ต้องหรอก แค่มีนายอยู่ข้าง ๆ แค่นี้ก็เหมือนฉันได้ของขวัญคริสต์มาสมาทั้งชีวิตแล้วล่ะ เมอร์รี่คริสต์มาส”

“อื้อ เมอร์รี่คริสต์มาส”

แค่มีเรียวสุเกะอยู่ด้วย ยูโตะก็ไม่ต้องการของขวัญชิ้นไหนอีกบนโลกใบนี้

.

Jesse x Matsumura Hokuto (SixTONES)

“นายไม่หนาวมั่งเหรอ”

“ก็เฉย ๆ นะ แค่เย็นนิดหน่อยเอง”

มัตสึมุระ โฮคุโตะทำหน้ามุ่ยใส่เพื่อนร่วมยูนิตสโตนส์ที่ควบตำแหน่งคนรักด้วยความอิจฉา ขนาดเขาใส่เสื้อแจ็คเก็ตยัดขนเป็ดหนาเตอะแล้วยังรู้สึกหนาวอยู่เลย แต่ร่างสูงข้าง ๆ ที่ใส่แค่เสื้อแขนยาวกับกางเกงยีนส์ง่าย ๆ กลับเดินท้าลมหนาวเย็นของโตเกียวในคืนคริสต์มาสได้อย่างสบาย ๆ

“หนาวขนาดนั้นเลยเหรอ” เจสซี่ถามกลั้วหัวเราะ มือหนาคว้ามือคนตัวเตี้ยกว่ามาจับไว้ ถูปลายนิ้วเย็นเฉียบของโฮคุโตะให้รู้สึกอุ่นขึ้น

“ก็หนาวน่ะสิ” เขาว่า ปล่อยให้หนุ่มลูกครึ่งที่หัวเราะเบา ๆ จูงเขาเดินไปตามทางในชิบูย่า

แสงไฟคริสต์มาสถูกประดับประดาตามท้องถนนอย่างสวยงาม ร้านรวงต่างก็แข่งกันเปิดเพลงเฉลิมฉลองเทศกาลสำคัญของศาสนาคริสต์ ทั้งที่คนส่วนใหญ่ในประเทศไม่ได้นับถือคริสต์เสียด้วยซ้ำ

หลอดไฟกลมนับร้อยทอแสงสีเหลืองนวลจากต้นไม้ใหญ่ข้างทาง บางต้นมีกล่องของขวัญปลอมแขวนไว้คละไปกับถุงเท้าไหมพรมสีแดงสด และแคนดี้เคนพลาสติก ต้นสนปลอมต้นใหญ่น้อยที่มีสายรุ้งห้อยระโยงระยางตั้งอยู่หน้าร้านคาเฟ่และร้านขายเสื้อผ้าหลายแห่งที่ยังเปิดให้บริการในช่วงเวลาหัวค่ำแบบนี้

โฮคุโตะแอบอมยิ้มเล็ก ๆ กับตัวเอง เมื่อมือของอีกคนที่จับมือเขาอยู่กระชับแน่นขึ้น แม้ไม่ต้องหันไปมองเขาก็รู้ เจสซี่เองก็กำลังมีความสุขอยู่เช่นกัน ถึงจะเป็นการมาเดินเที่ยวดูไฟในงานวันคริสต์มาสหลังกลับจากทำงานเหนื่อยมาทั้งวัน แต่สำหรับโฮคุโตะแล้ว นี่เป็นคริสต์มาสที่ดีที่สุดปีหนึ่ง โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับปีก่อนหน้าที่เขาได้แต่อึดอัดใจกับความรู้สึกเกินเพื่อนของตัวเองที่มีต่อคนข้าง ๆ เขาในตอนนี้

เขาได้แต่นึกขอบคุณตัวเองที่กล้าสารภาพพรักไปเมื่อต้นปี ทำให้พวกเขาได้มาเดินอยู่ด้วยกันในตอนนี้

“เมอร์รี่คริสต์มาส ฉันรักนายนะ” เขาว่าหลังจากดึงมือเจสซี่ให้หันมาสนใจเขา รอยยิ้มที่สว่างไสวไม่แพ้ไฟคริสต์มาสรอบข้างถูกส่งกลับมา พร้อมคำตอบจากร่างที่สูงกว่า

“ฉันก็รักนายเหมือนกัน เมอร์รี่คริสต์มาส”

.

Yokoo Wataru x Fujigaya Taisuke ft. Miyata Toshiya x Tamamori Yuta (Kis-My-Ft2)

“ทานละนะครับบบ” เสียงเจ็ดเสียงดังประสานกันก่อนที่ทุกคนจะเริ่มลงมือจัดการกับหม้อชาบูที่ตั้งอยู่ตรงกลาง วันนี้ KisMyFt2 วงไอดอลจากค่ายจอห์นนี่ส์มีถ่ายแบบนิตยสาร จึงพากันมาสุมอยู่ที่คอนโดของโยโก วาตารุ หนึ่งในสมาชิกวงผู้รับหน้าที่เตรียมชาบูให้คนอื่น ๆ กินฉลองในเทศกาลคริสต์มาสควบเทศกาลปีใหม่

“อื้อ อร่อยยยย” เซนกะ เคนโตะ น้องเล็กของวงร้องหลังคีบเนื้อวัวชิ้นใหญ่เข้าปาก ใบหน้าแสดงความสุขอย่างเห็นได้ชัดที่ได้กินอะไรอร่อย ๆ ในที่อุ่น ๆ หลังจากต้องเดินตากลมกันมา

“ดีจังน้า ได้กินอะไรร้อน ๆ ในวันที่อากาศหนาวมากแบบนี้” คิตายามะ ฮิโรมิตสึว่า ยกถ้วยขึ้นซดน้ำแกงไปอึกใหญ่ 

มิยาตะ โทชิยะลุกขึ้นไปหยิบกระป๋องเบียร์ที่ซื้อมา แจกคนละกระป๋อง เมื่อทุกคนเปิดฝาพร้อมแล้ว เขาก็ยกกระป๋องของตัวเองขึ้น

“ขอบคุณที่เหนื่อยด้วยกันมาตลอดนะ จากนี้ไปปีหน้าก็ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยล่ะ เอ้า คัมปาย”

“คัมปายยยย”

“โอ่ย นิไคโด กินระวัง ๆ หน่อยสิ” ทามาโมริ ยูตะบ่นคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เมื่อนิไคโด ทาคาชิทำน้ำแกงกระเด็นใส่ตัวเอง

“เออ ๆ โทษที ๆ”

โยโกมองเพื่อนร่วมวงที่ก้มหน้าก้มตากินแล้วแย้มยิ้มบาง ๆ ก่อนจะชะงักเล็กน้อยเมื่อมีคนคีบเนื้อยื่นมาให้ตรงหน้า เขาหันกลับไปมองชายผิวเข้มที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ฟุจิกายะ ไทสุเกะกำลังยิ้มให้เขาพร้อมถือตะเกียบคีบเนื้อจ่ออยู่กับปากของโยโก

“อ้ามมมมม” อีกคนทำท่าเหมือนเขาเป็นเด็กน้อย แต่โยโกไม่นึกถือสาอะไร รอยยิ้มบางเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มขำ เขาอ้าปากรับแต่โดยดี ก่อนจะคีบเนื้อในจานตัวเองส่งให้ฟุจิกายะกินบ้าง

“โอ๊ย ฉันโดนมดกัด” เสียงร้องจากนิไคโดทำให้พวกเขาสองคนหันกลับไปมองและพบกับรอยยิ้มล้อเลียนจากเพื่อนร่วมวงอีกห้าคน

“มดเยอะมาก โยโกซัง ไม่ได้เผลอทำน้ำตาลหกแถวนี้ใช่ไหม” นิไคโดหันกลับมาส่งนิ้วโป้งให้กับเซนกะที่รับมุกอย่างทันท่วงที ซึ่งคนรับก็ส่งนิ้วโป้งกลับไปพร้อมรอยยิ้มมีเลศนัยเช่นกัน

“บางทีพวกเราควรจะไปฉลองกันห้าคน แล้วปล่อยสองคนนี้ไว้นะว่ามะ” คิตายามะพูดขำ ๆ ขณะที่มิยาตะหันไปคีบเนื้อจุ่มลงในหม้อขึ้นมาเป่าให้หายร้อน แล้วป้อนทามาโมริบ้างอย่างไม่ยอมแพ้

“เอ้า ทามะ อ้าปากเร็ว อ้ามมมมม”

“จะบ้าเหรอไง ฉันไม่ใช่เด็ก ไม่ต้องป้อน” แต่ทั้งที่ว่าแบบนั้น ชายหนุ่มผิวขาวก็กินเนื้อที่อยู่ตรงหน้าอยู่ดี

“ป้อนฉันบ้างสิ” มิยาตะพูด อ้าปากรอรับ แต่ทามาโมริกลับตวัดสายตามองแบบดุ ๆ ทำให้คนอยากโดนป้อนบ้างได้แต่ทำหน้าหมาหงอย หากมีหูกับหางคงเห็นชัดว่าลู่ตกไปเรียบร้อย ชายหนุ่มที่เห็นแบบนั้นจึงถอนหายใจแล้วตัดใจป้อนอีกคนด้วยท่าทางแบบเสียไม่ได้

“อ้าปากซะสิ” มิยาตะจึงกลับมาอมยิ้ม เคี้ยวอาหารกินอย่างมีความสุขตามเดิม

“โอเค เปลี่ยนใจละ ไปฉลองกันสามคนดีกว่า”

“เหย ไม่เอาอะ ฉันไปฉลองกับนิกะสองคนดีกว่าเนอะ”

“นั่นสิ ไม่อยากพ่วงมิตสึไปด้วยเลยอะ”

“เดี๋ยวเหอะ พวกนาย!

โยโกส่งเสียงหัวเราะดังผสานไปกับเสียงหัวเราะของคนอื่น ๆ ก่อนที่จะหันไปสบตากับฟุจิกายะ แล้วทั้งสองก็ยิ้มให้กัน

“เมอร์รี่คริสต์มาส” ฟุจิกายะพูดเบา ๆ ให้ได้ยินกันเพียงสองคน

“เมอร์รี่คริสต์มาส” เขากระซิบตอบกลับไป

ถึงจะเป็นการนั่งล้อมวงกินหม้อไฟ 7 คนเหมือนทุกปี ไม่ได้ไปฉลองดูไฟสวย ๆ ที่ไหนสักที่แค่สองคน แต่เท่านี้ก็นับเป็นคริสต์มาสที่สมบูรณ์แบบที่สุดสำหรับพวกเขาแล้ว

.

Ohkura Tadayoshi x Kitayama Hiromitsu (Kanjani 8, Kis-My-Ft2)

“แล้วเจอกัน”

“เออ เจอกัน”

สมาชิกวงคันจานิเอทต่างทยอยแยกย้ายกันกลับไป โอคุระ ทาดาโยชิ กระชับสายสะพายกระเป๋าเป้ก่อนจะเดินไปตามถนน ตรงกลับห้องพักที่อยู่ไม่ไกลจากสตูดิโอรายการวาไรตี้นัก คริสต์มาสปีนี้เขาติดงาน ไม่มีเวลาเดินเที่ยวเตร่อะไรมากมาย เขาเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ ห้าทุ่มแล้ว อีกไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงดีคริสต์มาสก็จะผ่านพ้นไป แต่ถึงจะเป็นเวลาดึกมากแล้ว แต่ร่างสูงก็ยังเห็นคู่รักที่เดินเที่ยวกันอยู่ไปทั่ว สมกับเป็นเทศกาลแห่งคู่รักอีกเทศกาลหนึ่ง

และนั่นก็ทำให้โอคุระรู้สึกเหงาเล็กน้อย เมื่อคิดว่าใครอีกคนไม่ได้มาเดินเที่ยวด้วยกันในวันคริสต์มาสแบบนี้

ชายหนุ่มถอนหายใจเล็กน้อย พลางปลอบตัวเองว่าพรุ่งนี้ก็จะได้เจอกันแล้ว แม้ว่าวันรุ่งขึ้นจะไม่ใช่วันคริสต์มาสก็ตาม อย่างน้อยไฟประดับพวกนี้ก็ยังอยู่ถึงสิ้นปี พวกเขามีโอกาสอีกมากมายที่จะได้มาเดินดูด้วยกัน

ระหว่างทางเขาแวะซื้ออะไรกินที่ร้านสะดวกซื้อเล็กน้อย เขากินอาหารเย็นที่สตาฟเตรียมไว้ให้แล้วก็จริง แต่เพราะงานเลิกดึก เขาจึงอดรู้สึกหิวขึ้นมานิดหน่อยไม่ได้ เมื่อได้ข้าวปั้นกับชาร้อน ๆ มาแล้ว เขาก็ตัดสินใจแวะกินของว่างริมทางสักครู่หนึ่ง

ขณะที่เขากำลังกินข้าวปั้นอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น มือหนาหยิบออกมาดูก่อนจะเผยยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าใครเป็นคนโทรมาหา

“ฮัลโหล”

//เมอร์รี่คริสต์มาส// เสียงร่าเริงกระตือรือร้นดังออกมาจากหูโทรศัพท์ให้คนฟังรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก ถึงจะไม่ได้เจอหน้า แต่แค่ได้ยินเสียงก็ดีมากแล้วสำหรับโอคุระ

“เมอร์รี่คริสต์มาส นี่ทำอะไรอยู่น่ะ ยังไม่นอนอีกเหรอ”

//ยัง เพิ่งกินชาบูกับคนอื่น ๆ เสร็จ กะว่าจะนอนค้างบ้านโยโกซังกันเลย//

โอคุระคิดถึงความเจ้าระเบียบ รักความสะอาดของรุ่นน้องที่ถูกพูดถึงแล้วอดนึกเป็นห่วงคิตายามะไม่ได้ น่ากลัวจะโดนโยโกเอ็ดเอา แต่คิดอีกทีก็อยู่ด้วยกันมาสิบกว่าปีแล้ว บางทีคงไม่ต้องห่วงมากก็ได้

“งั้นเหรอ แล้วเป็นไงบ้าง วันนี้มีถ่ายแมกนี่”

//ช่าย สนุกดี เอ้อ ฉันไปซื้อหมวกใบใหม่มาแล้วล่ะ ใบที่ฉันเคยคุยกับนาย…//

ชายหนุ่มนั่งอยู่บนม้านั่งตัวยาวริมทางเท้า อมยิ้มฟังอีกฝ่ายเล่าเรื่องราวที่ได้ไปเจอมาในวันนี้เป็นวรรคเป็นเวร ลมเย็น ๆ โชยมาเป็นระยะแต่ก็ไม่ได้ทำให้เขาหนาวสักเท่าไหร่เมื่อมีเครื่องป้องกันเตรียมพร้อม

//แล้วก็นะ ฉันได้… แป๊บนึงนะ ว่าไง! ถ้าง่วงก็นอนก่อนไปเลย ฉันจองโซฟานี่แหละ… คุยโทรศัพท์อยู่ นอนกันไปก่อนเลย…//

“นี่ ไว้พรุ่งนี้ค่อยคุยกันก็ได้มั้ง นี่เลยเที่ยงคืนมาแล้วนะ” เขาว่า ดูท่าทางเพื่อนร่วมวงของอีกคนจะตะโกนเรียกคิตายามะไปคุยเรื่องที่หลับที่นอนกัน ทำให้เขาตระหนักได้ว่าตัวเองนั่งอยู่ข้างนอกแบบนี้มาสักพักใหญ่ ๆ แล้ว

//อ่า โทษที ๆ นายง่วงแล้วหรือเปล่าเนี่ย ฉันก็มัวแต่คุยเพลิน//

“ฉันยังนอนไม่ได้หรอก ยังไม่ถึงบ้านเลย นายนั่นแหละไปนอนได้แล้ว”

//อ้าว ยังไม่ถึงบ้านอีกเหรอ แล้วนี่ถึงไหนแล้ว ให้ออกไปรับไหม” น้ำเสียงตกใจที่ส่งผ่านสัญญาณโทรศัพท์มาทำให้โอคุระยิ้มบาง ๆ

“ไม่ต้องห่วงหรอก เดินอีกนิดก็ถึงห้องฉันแล้ว กว่านายจะมาถึง ฉันเดินกลับถึงห้องไปนานละ”

//เหรอ งั้นเดี๋ยวฉันอยู่คุยเป็นเพื่อนจนกว่านายจะถึงห้องแล้วกัน//

“แล้วคนอื่นไม่ว่าเอาเหรอ คุยโทรศัพท์แบบนี้ เสียงดังรบกวนหรือเปล่า”

//ไม่หรอก คนที่นอนจริง ๆ ตอนนี้ก็มีแต่โยโกซังกับฟุจิกายะอะแหละ คนที่เหลือยังนั่งเล่นเกมกันอยู่เลยเนี่ย//

เสียงปลายสายว่ากลั้วหัวเราะ เขาเองก็พลอยหัวเราะตามไปด้วย ลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นที่ตัวเล็กน้อยแล้วก้าวเดินออกจากจุดที่นั่งอยู่เมื่อครู่ พร้อมกับส่งเสียงโต้ตอบกับเพื่อนสนิทไปตลอดทาง

ถึงก่อนหน้านี้จะนึกเหงาเล็ก ๆ ที่ต้องมาเดินคนเดียวท่ามกลางคู่รักหลายต่อหลายคู่ที่เดินผ่านไปในคืนคริสต์มาส แต่การได้คุยโทรศัพท์กับคนที่ตัวเองชอบตลอดทางกลับบ้านก็ทำให้เขาอบอุ่นหัวใจไม่ต่างจากการมีอีกคนเดินอยู่ข้าง ๆ จริง ๆ

               

 

 

 

Advertisements