Tags

, , ,

กลับมาแล้วค่า เที่ยวนี้เป็นออริจินอลฟิครับวาเลนไทน์ค่ะ ฮา

วันวาเลนไทน์จริง ๆ เป็นวันพรุ่งนี้ แต่บังเอิญว่าเรามีนัดเลยมาลงก่อนค่ะ แต่ออกตัวก่อนค่ะ ว่าไม่มีแฟน เพราะฉะนั้นไม่ได้จะไปเที่ยวกับแฟนแน่นอน แต่พอดี๊พอดี ว่าอาจารย์นัดไปออกภาคสนามที่วังบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยาค่ะ ไปตามรอยคุณเปรมกับแม่พลอย ยังหวานไม่พอค่ะ กลุ่มเราได้รับมอบหมายให้เตรียมข้อมูลเรื่องพระนางเรือล่มไปนำเสนอด้วยค่ะ แทบกรีดร้องค่ะบอกเลย

ค่ะ สำหรับวันช็อตนี้ก็เป็นอีกภาคหนึ่งของนิยายที่เราแต่งค้างไว้ที่บทที่หนึ่งค่ะ//โดนตบ เลยยังไม่ได้เอาไปลงที่ไหนอะไรเลย ซึ่งไม่ใช่เนื้อเรื่องจริงค่ะ คล้าย ๆ จะเป็นโลกคู่ขนาน ฮา เพราะฉะนั้น นี่คือคำเตือนค่ะ ว่ามันดราม่า

คำเตือน

นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับชายรักชาย หรือ boy’s love ใครที่ไม่รู้จัก ไม่ชอบ หรือเกลียดก็รบกวนช่วยเปลี่ยนไปหน้าอื่นนะคะ เราไม่อยากให้ทุกท่านรำคาญค่ะ

ลองกดเปิดฟังไปพลาง ๆ นะคะ

Song Fiction : Hyakunen no koi

Music & Lyrics & Arrangement: れるりり (Reruriri)

English Lyrics: https://kazabana.wordpress.com/2013/06/16/hyakunen-no-koi-a-hundred-year-love-hatsune-miku/

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Ever since I met you
Everything has started to look different
The voice of the wind, the colors of words
It’s as if I’m being enveloped in a cradle

“กลับแล้วเหรอคะ อาจารย์ วันนี้กลับไวจัง”

“ผมมีธุระต่อน่ะ เดี๋ยวถ้าใครจะส่งงานก็วางไว้บนโต๊ะละกันนะครับ”

“ค่า/ครับ”

ชายหนุ่มร่างสูงเดินออกจากตึกคณะหนึ่งในมหาวิทยาลัยที่ตนทำงานเป็นอาจารย์สอนอยู่ แสงแดดยามเที่ยงวันแผดกล้าชวนให้ร้อนชนิดอยากแช่น้ำ เขาเดินตรงไปยังรถยนต์สีดำสนิทอันเป็นสีที่ใครคนหนึ่งเคยบอกว่าชอบมาก ซึ่งเขาก็เลือกรถสีนี้ตามใจคนคนนั้นเสียด้วย

รถเคลื่อนตัวออกจากมหาวิทยาลัย ตรงไปตามถนนสายหลักที่ดูโล่งผิดกับตอนเช้าหรือตอนเย็นที่ถนนกว้างเท่าไหร่ก็กว้างไม่พอ รอยยิ้มบางเบาประทับบนใบหน้าคมคายของดิน เวลาที่ใบหน้าของใครบางคนปรากฏขึ้นมาในห้วงความคิด แต่เอาเถอะ จะอย่างไรวันนี้พวกเขาก็จะได้พบกันแล้ว

เขานึกอยากรู้ว่าคนที่มีความรักเป็นแบบนี้ทุกคนหรือเปล่า

ยิ้มได้ตลอดเวลาที่นึกถึงใบหน้าของใครบางคน เพียงแค่ได้พูดคุยก็มีความสุขไปตลอดทั้งวัน  แต่พอไม่ได้เจอก็รู้สึกคิดถึงเสียแทบขาดใจ ทั้ง ๆ ที่สมัยยังเป็นแค่เพื่อนสนิทกัน ความรู้สึกแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นเลย พอตกลงเป็นคนรักกันแล้ว กลับมาจากไหนมากมายก็ไม่รู้

ดินฮัมเพลงในลำคอเบา ๆ ทบทวนบางสิ่งบางอย่างที่ตั้งใจว่าจะทำเพื่อเป็นการเซอร์ไพรส์อีกคน รอยยิ้มนุ่มดูจะกว้างกว่าเดิมเล็กน้อย เมื่อคิดว่าคนถูกเซอร์ไพรส์จะตกใจและดีใจมากแค่ไหน

หางตาคมเหลือบไปเห็นร้านขายดอกไม้เล็ก ๆ ข้างทาง หญิงสาววัยกลางคนนั่งอยู่บนฟุตบาทริมทาง ข้างกายเป็นถังน้ำที่ใส่ดอกกุหลาบหลากสีสันประมาณ 2 – 3 ใบ เขาตัดสินใจจอดรถเลียบทางเดินพร้อมเปิดไฟกะพริบทิ้งไว้ สักพักก็เดินกลับมาขึ้นรถพร้อมดอกกุหลาบสีขาวดอกใหญ่ดอกหนึ่ง เขาวางไว้มันไว้บนเบาะนั่งข้างคนขับ ในใจนึกว่าตนโชคดีที่มาเจอร้านที่ไม่ได้ขึ้นราคาดอกกุหลาบจนสูงเว่อร์เหมือนปกติในวันวาเลนไทน์แบบนี้

The changing seasons that I’ve spent with you
I considered all of them precious to me
The sunlight of summer, the scent of winter
They made me feel a reason to live

สองข้างทางถนนหลวงเส้นหลักเป็นบ้านตึกแถว และตึกสูงรายเรียง หากผ่านไปอีกตึกสูงก็ลดจำนวนลง เหลือเพียงบ้านเรือน หรือตึกแถวหลังเล็ก ๆ สลับกับที่ดินร้างที่มีต้นไม้ใบหญ้าขึ้นสูงเป็นทุ่ง ต้นไม้ใหญ่ริมทางยังคงปลิดใบพลิ้วไปตามกระแสลมอย่างสมที่ยังคงเป็นช่วงฤดูหนาว แม้ว่าปีนี้อากาศหนาวจะจากไปนานแล้วก็ตาม แต่เห็นแบบนี้แล้วมันก็ทำให้เขานึกถึงช่วงเวลาหน้าหนาวที่ผ่าน ๆ มา ที่เขาเคยใช้เวลากับใครคนหนึ่ง

อีกไม่นานก็จะเข้าสู่หน้าร้อนแล้ว ไม่ต้องคิดเลย คน ๆ นั้นคงชวนเขาไปเที่ยวไหนต่อไหนเหมือนเคย โดยเฉพาะในช่วงที่มหาวิทยาลัยปิดเทอม แต่ปีนี้คงต้องเลื่อนเป็นช่วงหน้าฝน ไม่ก็ต้องไปตอนสงกรานต์แทนเสียแล้ว เพราะปีนี้เขาต้องเลื่อนปิดเทอม ไม่แน่อีกฝ่ายอาจจะตามเขาไปทำวิจัยในที่ต่าง ๆ เหมือนอย่างเคยก็ได้

ชายหนุ่มเปิดกระจกรถลง รับลมเย็น ๆ ที่มาปะทะใบหน้า เร่งความเร็วรถมากกว่าเดิมเล็กน้อย แต่ก็ไม่เป็นปัญหาอะไร ในเมื่อถนนค่อนข้างจะโล่งอยู่พอสมควร แถมยังไม่มีกลิ่นควันรถเข้ามามากเหมือนตอนที่การจราจรหนาแน่นด้วย

ดินเลี้ยวซ้ายเข้าไปยังถนนใหญ่อีกเส้นที่พาดผ่านกัน ทิวทัศน์รอบข้างดูจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย บ้านตามสองข้างทางดูจะน้อยลง อย่างที่ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นส่วนหนึ่งของกรุงเทพมหานครซึ่งมีผู้คนอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก แต่ก็พอจะเข้าใจได้เมื่ออีกไม่ถึงสิบกิโลเมตรก็จะเข้าเขตปริมณฑลแล้ว

ยิ่งใกล้ถึงจุดหมาย เขาก็ยิ่งลุ้น หวังว่าอีกฝ่ายจะชอบเซอร์ไพรส์ที่เขาเตรียมไว้ ไม่สิ ชอบอยู่แล้วล่ะ รายนั้นต้องชอบสิ่งที่เขากำลังจะทำให้อยู่แล้ว อันที่จริงดินแอบคิดว่าต่อให้เขาทำอะไรให้ อะไรก็ได้ ยังไงอีกฝ่ายก็ชอบอยู่ดี

เขาเลี้ยวรถเข้าไปในบ้านหลังหนึ่งหลังเปิดรั้ว ไม่ใช่บ้านใคร แต่เป็นบ้านของเขาเอง บ้านที่เขาร่วมกันกับคน ๆ นั้น เก็บเงิน ออกแบบ และสร้างมันขึ้นมา เหมือนกับจะเป็นเรือนหอกลาย ๆ ของพวกเขาสองคน

ดินเปิดประตูเข้าไปในบ้าน หยิบเอากุหลาบสีขาวลงมาด้วย ห้องรับแขกกึ่งนั่งเล่นไม่แตกต่างไปจากตอนเช้าที่เขาออกไปทำงาน มันยังคงอบอุ่นและชวนให้รู้สึกสบายใจว่าถึงบ้านแล้วเหมือนกับทุกครั้งที่เขาจะรู้สึกตอนกลับมา

เปียโนไฟฟ้าสีน้ำตาลอ่อนซึ่งเป็นเครื่องดนตรีโปรดของเขาตั้งอยู่มุมห้อง เขาเดินตรงไปยังเปียโนหลังนั้น ก่อนจะวางกุหลาบที่ซื้อมาลงบนโต๊ะข้าง ๆ ซึ่งมีรูปคู่ของเขากับผู้ชายอีกคน

“กลับมาแล้วนะ ไม้ ”

นัยน์ตาคมฉายแววรักใคร่ปนเศร้าสร้อย ยามมองไปยังรูปคู่ที่ทั้งสองยิ้มกว้าง ความสุขฉายชัดอยู่ในนั้นจนล้นออกมา ให้ใบหน้าหล่อเหลาฉาบไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

“สุขสันต์วันวาเลนไทน์นะ ดินไปได้ดอกกุหลาบมาดอกหนึ่งละ สีขาวด้วยนะ สีโปรดของไม้เลยนี่ ดินก็เลยซื้อมาให้ ชอบใช่มั้ยล่ะ ดินรู้”

อาจารย์หนุ่มหลับตาลง คิดในใจว่าถ้าอีกฝ่ายยังอยู่ คงจะบ่นแน่ ๆ ว่าซื้อมาทำไม เขาเป็นผู้ชายไม่ใช่ผู้หญิงที่จะต้องมาให้กุหลาบในวันวาเลนไทน์

ริมฝีปากยังคงหยัดเป็นรอยยิ้ม แต่เสียงที่พูดต่อกลับพร่าลงเล็กน้อย

“วันนี้ดินมีอะไรจะเซอร์ไพรส์อีกอย่างล่ะ เพลงที่ไม้ชอบน่ะ ดินเล่นได้แล้วล่ะ ขอโทษ ที่ก่อนหน้านี้ทำไม่ได้ เพิ่งจะมาทำได้เอาป่านนี้ เอาวันที่ไม้ไม่ได้อยู่กับดินแล้ว แต่ดินรู้นะ ว่าไม้รับรู้ได้”

ชายหนุ่มนั่งลงบนเปียโน จัดท่าทางเล็กน้อย มือหยาบกร้านหากแต่เรียวสวยกดคีย์เปียโนบรรเลงเป็นเพลง ก่อนจะเริ่มเปล่งเสียงร้องเพลง

Gentle and warm
I’m shedding so many tears
I’m happy, but it’s painful
I’m overflowing so much with your presence

ภาพในความคิดของอาจารย์หนุ่มนึกย้อนไปถึงวันเวลาที่ผ่านมา

ตั้งแต่สมัยมัธยมที่อีกฝ่ายเข้ามาในชีวิตในฐานะเพื่อนบ้าน กระทั่งกลายมาเป็นเพื่อนสนิท และถึงแม้จะเข้ามหาวิทยาลัยคนละแห่ง คนละคณะ แต่ก็ยังติดต่อกัน กระทั่งเกิดความเข้าใจผิดจนห่างเหินกันไป แล้วโคจรกลับมาพบกันอย่างไม่คาดฝัน เขายังจำได้ วันที่พวกเขานั่งคุย ปรับความเข้าใจกันในวันสุดท้ายที่เขาพานักศึกษามาออกภาคสนาม ส่วนอีกฝ่ายก็ตามมาเก็บภาพไปทำสารคดี พวกเขาหลบไปอยู่มุมหนึ่งในเขตที่พักซึ่งมั่นใจได้ว่าไม่มีใครมาพบเห็นแน่นอน

“ฉันถามแกตรง ๆ เลยนะ ไม้ แกโกรธอะไรฉันวะ อยู่ ๆ ก็หนีหน้า”

“แก.. อยากรู้จริงเรอะ” เขาจำได้ว่าอีกฝ่ายยกมือขึ้นลูบหลังคอ ใบหน้าของเขาซ่อนอยู่ในเงาจนมองเห็นไม่ชัด

“อยากรู้ดิ เป็นแกไม่อยากรู้เรอะว่าทำไมเพื่อนถึงได้หนีหน้าหายไป” ไม้เงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะถามเสียงแหบแห้ง

“ถ้าแกรู้ จะรับได้เหรอวะ ฉัน…”

“แกทำไม มีปัญหาอะไรก็บอกสิ หรือฉันทำอะไรไม่ดีไป”

“ปัญหามันไม่ได้อยู่กับแกหรอก มันอยู่ที่ฉันเองแหละ”

“ตกลงทำไมวะ” เขาถาม เริ่มหงุดหงิดนิด ๆ เสียงที่พูดไปจึงออกจะห้วน กระแทกกระทั้นไปบ้าง แต่ดูจะทำให้อีกฝ่ายนึกเคืองขึ้นมาบ้างเหมือนกัน เพราะไม้หลุดปากออกมาว่า

“ฉันรักแก พอใจยัง” ช่างภาพหนุ่มยกมือขึ้นมาปิดปากหลังเผลอหลุดพูดความลับ ซึ่งแน่ล่ะว่าเขาแทบจะช็อกไปแล้ว แต่เสี้ยววินาทีผ่าน ความรู้สึกดีใจมันก็ท่วมท้นขึ้นมา

“แกพูดจริง?”

“เออ รังเกียจใช่มั้ยล่ะ”

“เปล่าเลย… ฉันก็รักแกว่ะ”

หลังจากวันนั้น พวกเขาก็พัฒนาความสัมพันธ์ขึ้นเรื่อย ๆ ฟันฝ่าหลายสิ่งหลายอย่างมาด้วยกัน จับมือเคียงข้างกันมาเสมอ แม้แต่วันที่พวกเขาตัดสินใจบอกเรื่องของตนกับครอบครัว

“ฉันเครียดว่ะ แกคิดว่าพ่อกับแม่ของพวกเราจะยอมรับได้เหรอวะ”

“ฉันไม่รู้หรอก อาจจะได้ หรืออาจจะไม่ได้ก็ได้ แต่สิ่งหนึ่งที่แกควรรู้นะ ไม้ ไม่ว่าผลจะออกมายังไง ฉันก็ยังอยู่กับแกนะ”

เป็นโชคดีที่ครอบครัวของทั้งสองฝ่ายรับรู้ และเข้าใจ ไม่กีดขวางหรือตำหนิพวกเขาทั้งคู่ ดินนึกขอบคุณพ่อกับแม่ของตน และพ่อกับแม่ของไม้มาเสมอที่ไม่นึกรังเกียจ ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่สามารถมีหลานให้พวกท่านอุ้มได้ก็ตาม

“ก็ว่าอยู่หรอก ตัวติดกันขนาดนั้นน่ะ นี่ก็พูดเล่นอยู่เลยว่าเราสองคนจะได้กันเองรึเปล่าเนี่ย ตัวติดกันมาตั้งแต่เด็ก” แม่ของดินแซวกลั้วหัวเราะ ตามด้วยแม่ของไม้

“นั่นสิ เหมือนจะนั่งคุยกันเมื่อวานนี้เองนะ ถ้ารักกันจริงพ่อกับแม่ก็ไม่ว่าหรอกนะ ใช่มั้ยคุณ”

“ใช่ แต่รู้ใช่มั้ยว่าถึงพ่อกับแม่จะรับได้ คนทั่วไปก็ใช่ว่าจะรับได้ทุกคน จากนี้ไปก็ต้องประคับประคอง ดูแล ใส่ใจกันดี ๆ นะ” พ่อของไม้เอ่ย ขณะที่พ่อของดินก็ยิ้มให้คนทั้งคู่

“พ่อฝากเจ้าไม้ด้วยนะ ดิน”

มือของคนสองคนกอบกุมเข้าหากันแน่นขึ้น ก่อนที่ดินจะตอบรับด้วยเสียงหนักแน่น และก้องสะท้อนในหัวใจของอีกคนเป็นอย่างดี “ครับ”

ภาพความทรงจำฉายย้อนกลับมายังช่วงเวลาสุดท้ายที่พวกเขาได้อยู่ด้วยกัน โดยเฉพาะบทสนทนาสุดท้าย ก่อนที่อีกฝ่ายจะจากไปตลอดกาล ทำให้เสียงทุ้มแผ่วลงแม้ว่าจะไม่ได้ขาดหายไป

วันนั้นเป็นวันที่อากาศเย็นกำลังดี เพราะเริ่มเข้าช่วงหน้าหนาว เขากำลังกลับบ้านหลังสอนนักศึกษาเสร็จเรียบร้อยแล้ว ฮัมเพลงในลำคอขณะขับรถเหมือนอย่างเคย เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมา ทำให้เขากดรับและพูดคุยผ่านสมอลทอล์ค

“ครับ”

//ขับรถอยู่แล้วรับโทรศัพท์ได้ไงวะ เดี๋ยวตำรวจก็จับหรอก// เสียงนุ่มอีกเสียงที่ตอบกลับกลั้วหัวเราะทำให้เขาแย้มยิ้มกว้างอย่างห้ามไม่ได้ เมื่อได้ยินเสียงของคนที่เขากล้าเรียกได้อย่างเต็มปากว่าเป็นคู่ชีวิต มือขยับเลี้ยวรถเข้าไปจอดในปั๊มน้ำมันใกล้ ๆ แต่โดยดี เพื่อที่จะได้คุยกับอีกฝ่ายได้

“ถ้ารู้แล้วจะโทรมาทำไมล่ะ”

//ก็ต้องโทรมาบอกว่าวันนี้จะกลับช้าไง ต้องอยู่ช่วยน้ำเขียนบทสารคดีอะ ไม่ต้องรอนะ กินข้าวก่อนเลย//

“จะให้เอาอะไรเข้าไปให้รึเปล่า อย่างของกินหรืออะไรพวกนี้”

//ไม่ต้องหรอก ขอบใจนะ แล้วเจอกัน//

“แล้วเจอกันครับ ที่รัก”

//..พูดบ้าอะไรเนี่ย// เขาหัวเราะเบา ๆ ให้กับเสียงโวยวายตอบกลับคำหยอด พอจะเดาได้ว่าอีกฝ่ายคงเขินไม่น้อย อันที่จริง เขาพูดเองก็เขินเองด้วยซ้ำ แต่เพราะอยากแกล้งมากกว่าเลยตัดใจพูด “ก็บอกรักแฟนไง รักนะ”

ไม้เงียบไปสักพัก จนเขากำลังจะขอโทษที่แกล้งมากไปแล้ว แต่แล้วอีกคนก็เอ่ยก่อนว่า //…รักเหมือนกัน// แล้วก็ตัดสายทิ้งไปเลย ทิ้งให้เขาชะงักค้างกับคำตอบที่ไม่คาดฝัน จนต้องหัวเราะออกมาดัง ๆ

Even if time passes, I will never wake up
From this hundred-year-old love

คืนนั้นเขานั่งรออีกฝ่ายกลับบ้านเป็นชั่วโมง ๆ สองทุ่มก็แล้ว สามทุ่มก็แล้ว นี่สี่ทุ่มแล้ว ไม้ก็ยังไม่กลับสักที เขาไม่อยากโทรไปรบกวน เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะเสียสมาธิทำงาน

เวลาล่วงเลยไปถึงห้าทุ่ม และเขาก็แทบจะบ้าแล้ว คว้าโทรศัพท์กำลังจะกดโทรออก แต่กลับมีเสียงเรียกเข้าเสียก่อน เขารีบกดรับทันทีที่เห็นว่าเป็นเบอร์ของคนคนนั้น กรอกเสียงลงไปรวดเร็วด้วยความเป็นห่วงปนโล่งอก

“ไม้ ทำไมยังไม่กลับบ้านอีก นี่ดินรออยู่นะ”

//อาจารย์อหัสกรใช่มั้ย ผมเมฆ แฟนของน้ำ ไม้ถูกรถชน ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล// เขาจำเสียงอีกฝ่ายได้ แม้จะเคยเจอกันเพียงครั้งสองครั้ง แต่ก็พอรู้นิสัยว่าคนแบบเมฆคงไม่นึกล้อเล่นอะไรพรรค์นี้ และแน่นอนเขาช็อกไปเรียบร้อยแล้ว

“ไม้อยู่ที่ไหนครับ”

ถึงจะรีบมากแค่ไหน แต่เขาไปถึงโรงพยาบาลช้าเกินไป นับจากตอนที่เมฆโทรหากระทั่งเขามาอยู่ข้างเตียงของไม้จะไม่ถึงสี่สิบห้านาที แต่เขาก็มาไม่ทันวินาทีสุดท้ายของชีวิตของคนที่รัก

น้ำเล่าให้เขาฟังทั้งที่ยังสะอึกสะอื้น ว่าระหว่างที่กำลังจะเดินไปขึ้นรถ ก็มีคนเมาขับรถปาดซ้ายขวามาและลงเอยด้วยการพุ่งตรงมายังพวกเธอ ไม้ผลักน้ำหลบออกไปส่วนตัวเองก็โดนรถชนอาการสาหัส และในที่สุดก็มาเสียชีวิตที่โรงพยาบาลก่อนเขาจะมาถึงไม่ถึงสิบนาที เขาเองเมื่อเห็นน้ำร้องไห้ โทษว่าตัวเองทำให้เพื่อนตาย ก็ได้แต่ปลอบว่าไม้คงไม่อยากให้เพื่อนสนิทต้องเจ็บ อย่างน้อยเจ็บคนเดียว ตายคนเดียวก็ดีกว่าเจ็บสองคน ตายสองคน

แต่ถึงแม้จะคุมสติได้มากพอปลอบเพื่อนสาว ก็ใช่ว่าเขาจะไม่อยากร้องไห้บ้าง

เมฆเอาโทรศัพท์ของไม้ที่ยังคงอยู่ในสภาพดีไม่เสียหายมาให้เขา พร้อมบอกว่าใช้มันอัดเสียงวินาทีสุดท้ายของไม้ไว้ ตามที่ไม้ขอ ทุกคนรู้ดีว่าไม้อยากจะอัดเอาไว้ให้ใครฟัง

พ่อกับแม่ทั้งของเขาและของไม้ซึ่งมาถึงโรงพยาบาลก่อนเขา ได้กลับไปก่อนแล้ว เพราะแม่ของไม้ร้องไห้หนักจนต้องพากลับไปพักผ่อน เขาก็เลยให้พ่อกับแม่ของตัวเองกลับไปพร้อมกัน แม้ว่าท่านทั้งสองจะถามย้ำแล้วย้ำอีกว่าเขาจะอยู่ได้แน่นอนใช่มั้ย ก่อนกลับ แม่เขาก็ทิ้งท้ายเอาไว้ว่า

“ดิน ลูกร้องไห้ได้ เสียใจได้ แต่อย่าจมกับมันนานนักนะ ไม้เขาไม่อยากให้ลูกเสียใจไปตลอดชีวิตหรอก แล้วถ้าอยู่บ้านนั้นไม่ไหว กลับมาอยู่กับแม่กับพ่อนะลูก”

I wonder how much time has passed
Since you fell asleep
The pulsing of the stars, the light of the moon
I hope they will gently bless you

ตำรวจยังจับตัวคนร้ายไม่ได้ ซึ่งเขายอมรับว่าเขาก็ไม่หวังจะได้ตัวหรอก เขาขอลาหยุดกับทางมหาวิทยาลัยตั้งแต่วันรุ่งขึ้นที่ไม้ตาย พร้อมทั้งแจ้งหยุดกับนักศึกษาที่รู้แค่ว่าพี่ไม้ที่เคยมาอยู่ร่วมฟิลด์กันไม่อยู่แล้ว และเขาก็ต้องไปช่วยงานศพเพื่อนสนิท แต่สำหรับอาจารย์ผู้ใหญ่ โดยเฉพาะอาจารย์พุด ซึ่งสนิทกับเขาและไม้ตั้งแต่ยังเป็นนักศึกษารู้อะไรมากกว่านั้น ท่านแค่ลูบหัวเขาเหมือนอย่างเป็นเด็ก ๆ แล้วก็บอกว่า

“เคยได้ยินมั้ย ว่าคนเป็นต้องอยู่ต่อไป เพื่อให้คนตายมีชีวิตอยู่ อย่างน้อยก็ในความคิดคำนึงของพวกเรา”

เหมือนกันกับประโยคที่เขาได้ยินจากเสียงที่ถูกอัดเอาไว้ในโทรศัพท์ของคนที่จากไปแล้วคนนั้น เหมือนกันมากจนน้ำตาเขาเกือบจะไหลออกมา

“ดิน… ไม้รู้นะ ว่าเวลาไม้จะหมดแล้ว อย่าเสียใจนานนักนะ ถ้าดินเสียใจนาน ๆ ไม้คงไปสงบ ๆ ไม่ได้แน่…” เสียงแหบแห้งฝืนพูดกลั้วหัวเราะ ดินเปิดเทปฟังหลังกลับจากโรงพยาบาลมาที่บ้านที่พวกเขาอยู่ด้วยกันสองคน ซึ่งบัดนี้มันกลับอึดอัด ไม่สบายใจเหมือนทุกครั้ง

“ไม้ฝากพ่อกับแม่ด้วยนะ ทั้งพ่อแม่ดินกับพ่อแม่ไม้ แล้วก็อย่าบ้างานนักล่ะ แต่ข้อนี้คงห้ามยากเนาะ… ไม้รักดินนะ รักมาก ไม้ไม่อยากให้ดินเสียใจเลยจริง ๆ ยิ่งเพราะไม้แล้วด้วย แต่นี่ก็ห้ามไม่ได้เหมือนกันใช่มั้ยล่ะ” ดินรู้สึกได้ว่าน้ำตากำลังไหลอาบแก้มแต่เขาไม่ใส่ใจจะปาดมันออกสักนิด

“เพราะงั้นอย่าเสียใจนานนะ อย่ายึดติดกับไม้ อย่างดินน่ะยังมีคนอื่นให้เลือกอีกเยอะแยะ” ใคร จะให้เขาไปเลือกใคร ในเมื่อคนที่รักมากที่สุดก็คือเจ้าของเสียงนี่

“อย่าขับรถเร็ว อย่าทำให้พ่อกับแม่เป็นห่วง อาจารย์พุดด้วย แล้วก็อย่าดุกับน้องนักศึกษามากนะ น้อง ๆ ชอบมาบ่นกับไม้อยู่เรื่อยว่าดินชอบดุเวลาทำงาน แต่พวกเขาก็รักดินนะ เพราะฉะนั้น ดินต้องอยู่เพื่อคนที่รักดิน ทั้งพ่อกับแม่ ทั้งอาจารย์ ทั้งนักศึกษาของดิน แล้วก็อยู่เพื่อไม้” ดินยอมรับว่าลมหายใจกระตุก อีกฝ่ายไม่อยู่แล้ว จากไปแล้ว…

“ไม้ยังอยู่กับดินเสมอ ยังอยู่ในความทรงจำของดิน ในหัวใจของดิน ไม้รู้ว่าดินรักไม้ ไม้เองก็รักดินนะ” เสียงที่ถูกอัดไว้สิ้นสุดลง มือของเขากดเปิดย้อนอีกรอบ ฟังเสียงของคนที่รักซ้ำอีกครั้ง เสียงที่เขาไม่มีวันจะได้ยินจากปากของเจ้าตัวอีกต่อไป

I will never forget
The things you taught me
Our song, the warmth of people
Because they are proof that I’m alive

“แก เป็นไงมั่งวะ”

“อย่าเศร้ามากนะเว้ย เดี๋ยวไม้มันจะห่วงจนไม่ไปสู่สุคติ”

เพื่อนสนิทของเขา อันที่จริงก็เป็นเพื่อนซี้ของไม้ด้วย ต่างเข้ามารุมล้อมเขาในงานศพ ทั้งที่สภาพของบางคนก็ดูไม่ได้ บางคนนี่ตาบวมแดงจนแทบเปิดไม่ขึ้นด้วยซ้ำ

“เออน่า ก่อนจะห่วงฉัน ดูหน้าแกก่อนมั้ย เปิดตาขึ้นป่าววะ” เขาฝืนยิ้มแซวเพื่อน ทั้งที่ในใจไม่ได้นึกอยากทำเลยสักนิด อีกอย่างเขาเองก็พอรู้ว่ารอยยิ้มตัวเองดูฝืดเฝื่อนเต็มที เพื่อนแต่ละคนถึงได้มองหน้ากันเครียด ๆ ตบไหล่เขาคนละทีสองทีแล้วพากันเปลี่ยนเรื่องคุยอย่างไม่อยากให้เขาเศร้าอีก

สามวันหลังจากที่ไม้จากไป เป็นสามวันที่เขาเก็บซ่อนความเศร้ากดอยู่ภายในใจลึก ๆ อย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน

เขาไม่อยากให้พ่อกับแม่เป็นห่วง จึงฝืนทำตัวเป็นปกติ ยิ่งเห็นแม่ของไม้ร้องไห้จนเป็นลมล้มพับไปหลายรอบ เขายิ่งไม่อยากให้ความรู้สึกของตัวเองทำให้หลายคนต้องห่วงไปมากกว่านี้

“ดิน ลูกโอเคมั้ย” พ่อของไม้ถามเขา ทั้งพ่อและแม่ของไม้เรียกเขาเป็นลูกอีกคนหลังจากที่ไม้กับดินเปิดเผยความสัมพันธ์กับพ่อแม่แล้ว ไม่ต่างจากพ่อและแม่ของเขาที่เอาไม้เป็นลูกคนที่สอง

“ผมไม่เป็นไรครับ”

“แน่ใจเหรอ” ดินไม่อยากให้แม่เป็นห่วงเขา แต่ดูเหมือนว่าจะทำไม่สำเร็จ เพราะสายตาที่จับจ้องมาที่เขาตลอดฉายความเป็นห่วงไว้ชัดเจน

“เอาความจริงนะ” พ่อของเขาดักคอต่อ ทำให้ดินลังเล แต่ก็ยอมพูดความจริง

“ก็… ยังทำใจไม่ค่อยได้เลยครับ” เขายังทำใจไม่ได้ ที่จริงเขาไม่ได้กลับไปนอนบ้านด้วยซ้ำ อาศัยบ้านเพื่อนอีกคนนอน เพราะไม่อยากกลับไปค้างกับพ่อแม่ให้พวกท่านเป็นห่วง ซึ่งเพื่อนเขาก็ไม่ว่าอะไรด้วยรู้ดีว่าดินกำลังรู้สึกยังไง

“อย่าให้การจากไปของไม้ทำให้ดินไม่มีความสุขนะ” คำพูดของแม่ของไม้ทำให้เขาชะงัก

“ดินก็เหมือนลูกแม่ แม่เสียลูกไปคนแล้ว แม่ไม่อยากให้ลูกอีกคนต้องทนทุกข์นะ”

ดินได้แต่ยกมือไหว้พ่อกับแม่ทั้งสี่คน ซึ่งมองตามด้วยความเป็นกังวลแล้วถอยตัวไปยืนเงียบ ๆ นอกงานศพโดยไม่มีใครสังเกตเห็น

เขาหยิบหูฟังออกมาเสียบกับโทรศัพท์มือถือแล้วเปิดเพลง หวังจะให้เสียงดนตรีช่วยดับอารมณ์ต่าง ๆ ที่ตีตื้นขึ้นให้สงบลง จนพอที่จะฝืนกลับไปทำตัวเหมือนเดิมได้ แต่เพลงที่ขึ้นมาก่อนที่จะกดเปลี่ยน เพลงที่อีกฝ่ายชอบนักหนา ทำให้น้ำตาที่กดเอาไว้มาหลายวันไหลอย่างไม่รู้ตัว เผลอทรุดตัวลงนั่งกับพื้น พลางกระซิบชื่อคนที่ไม่มีวันกลับมา

“ไม้”

Gentle and warm
It’s making my chest tighten so much
I want to see you, I want to see you
I love you so much

“เป็นไง เพราะมั้ย นี่ดินฝึกเล่นเพื่อไม้เลยนะ” เขาพูดกับคนในกรอบรูป หลังจากกดคีย์สุดท้าย ส่งเพลงหวานให้จบลง

จากวันที่ไม้ตายไป ก็ผ่านมาปีเศษแล้ว แต่เขายังไม่มีใครใหม่ ถึงจะกลับมาเป็นดินเหมือนที่เคยเป็น และเพื่อนหลายคนก็คิดว่าเขาหายเศร้า ทั้งยังเห็นว่าเขาพร้อมที่จะมีคนใหม่แล้วก็ตาม

อย่างวันก่อน ตังค์ เพื่อนสนิทสมัยมหาวิทยาลัยก็ถามว่า “แกยังไม่คิดมีคนใหม่อีกเหรอวะ” ซึ่งเขาก็ได้แต่ยิ้ม แล้วตอบเพื่อนว่า “ยังหาใครมาแทนที่ไม้ไม่ได้ว่ะ” มันตบบ่าเขาหนัก ๆ สองสามที เลิกพูดถึงเรื่องนี้อีก

อาจารย์หนุ่มยอมรับ ถึงจะกลับมาเป็นปกติ และทำใจได้ตั้งนานแล้ว แต่เขายังลืมไม่ได้

เขาลืมภาพรอยยิ้มนั้นไม่ได้ ลืมใบหน้าคมที่ขึ้นสีจาง ๆ เวลาเขาแกล้งไม่ได้ ลืมเสียงที่ห้าวพอกันกับเขาที่พูดคำว่ารักไม่ได้ และลืมนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มเหมือนเปลือกไม้ที่มักเป็นประกายสวยเสมอยามสบสายตาไม่ได้

ดินคิดว่าชีวิตนี้คงลืมไม้ และรักใครอีกไม่ได้แล้ว

ชายหนุ่มบิดขี้เกียจนิดหน่อย ยอมรับว่าประโยคสุดท้ายของผู้เป็นที่รักทำให้เขาคิดได้ และทำให้ความทรงจำที่ร่ำ ๆ จะบีบคั้นจิตใจจนเจ็บ ให้กลายเป็นความอบอุ่นอ่อนโยนของการที่เคยรัก และเคยเป็นที่รักของใครบางคนอย่างสุดหัวใจแทน

“อยู่บนนั้นเป็นยังไงบ้าง แต่อย่างไม้ อยู่ที่ไหนก็หาความสุขใส่ตัวได้อยู่ดีแหละ” ถ้าอีกคนยังอยู่ ไม่แคล้วคงโวยวายใส่เขาเหมือนเคย

“ถึงไม้จะบอกให้ดินอย่ายึดติดกับไม้ แต่ขอโทษนะ ดินทำให้ไม่ได้จริง ๆ เพราะสำหรับดิน ไม้คือที่สุดแล้ว ดินคงมีใครอีกไม่ได้ ไม่โกรธกันนะ” เขาเอื้อมมือไปหยิบกรอบรูปนั้นขึ้นมา พลางลูบใบหน้าที่แสนคิดถึงในรูปเบา ๆ

“ดินคิดถึงไม้ คิดถึงมาก ๆ ไม้คิดถึงดินบ้างมั้ย… ไม่ต้องเป็นห่วงดินนะ ดินอยู่ตรงนี้มีความสุขดี ได้ทำงานที่ดินรัก อยู่กับพวกนักศึกษา รู้มั้ย ไอ้เด็กพวกนั้นที่ไม้ไปตามถ่ายสารคดีน่ะ จะรับปริญญาปีนี้แล้วนะ บางคนหางานทำได้แล้ว นี่เห็นว่ามีบางคนอยากทำงานตามอย่างไม้ด้วย จะติดใจอะไรขนาดนั้น

“ไม้บอกดินเองนี่นะ ว่าไม่ว่าอย่างไร ไม้ก็ยังมีชีวิตอยู่ ในความทรงจำ ในหัวใจของดิน เพราะฉะนั้นดินก็จะใช้ชีวิตอยู่แทนในส่วนของไม้ด้วย… ดินรักไม้นะ”

เขาวางกรอบรูปกลับไปไว้ที่เดิมที่มีกุหลาบขาวที่เพิ่งซื้อมาอยู่ใกล้ ๆ ก่อนจะลุกขึ้น และเดินจากไปพร้อมฮัมเพลงในลำคอเบา ๆ

Even if time passes, it will never fade
Our eternal love

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ส่วนตัวรู้สึกว่ายาวมากกกกก ฮา

หลาย ๆ คนอาจจะสงสัยว่าทำไมฟิควาเลนไทน์มันถึงได้ช้ำใจแบบนี้ แต่ประเด็นคือเราชอบเพลงนี้และอยากเขียนค่ะ //ผิด ผิดมาก

อีกแง่หนึ่ง เรามองว่ามันเป็นแฮปปี้เอนด์นะ คือ ความรักมันไม่ได้จบด้วยคำว่า “แล้วพวกเขาก็อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขตลอดไป” เสมอไป เราคิดว่าแค่ทุกคนมีความสุข มันก็คือแฮปปี้เอนด์ อีกอย่างเราชอบประโยคที่เคยไปได้ยินได้เห็นมา คือ คนที่ตายไปแล้วก็ยังมีชีวิตอยู่ในตัวของคนเป็น เราชอบมาก แล้วก็ค่อนข้างจะเห็นด้วย ก็เอามาใส่ด้วยเลย//โดนตบ

ถามว่าถึงจะผ่านมานานแล้ว แต่ดินมันไม่เสียใจแล้วเหรอ คำตอบคือ เปล่าค่ะ ดินก็ยังคงเสียใจอยู่ แต่แค่รู้จักที่จะอยู่อย่างมีความสุขค่ะ เพราะอย่างที่เราบอก เราชอบและเห็นด้วยที่ว่าคนตายมีชีวิตอยู่ในความคิดของคนเป็นค่ะ

ยังไงก็ขอบคุณมากนะคะที่เข้ามาอ่าน แล้วถ้ากรุณาติชม จะเป็นพระคุณมากเลย ขอบคุณมากค่ะ

Advertisements