Tags

, , , , , , , , , , ,

กลับมาแล้วค่า หลังจากดองไว้นานมาก แอบรู้สึกผิดนิด ๆ แฮะ แต่ยังไงก็กลับมาแปะตอนที่สองแล้วล่ะค่ะ แปะเลยละกันเนอะ

 

 

Chapter 2

 

ข้างนอกฝนเริ่มตกแล้ว…

ทำไมมันช่างหนาวเหลือเกิน…

แล้วนี่ทำไมน้ำตาของเราถึงไหลล่ะ…

แล้วทำไมฉันถึงคิดถึงนายเหลือเกิน…

 

 

“อาเธอร์ คุณพี่มาเยี่ยมล่ะ”เสียงดังมาก่อนตัว เสียงแบบนี้ แล้วลักษณะการพูดแบบนี้ เจ้าฟรานซิสแหง ๆ

“มีธุระอะไร รีบพูดมาซะ ฉันจะทำงาน”พูดไปแต่สายตาก็ไม่ได้ละจากเอกสารที่อยู่ตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย

“ได้ไปเคลียร์กับอัลเฟรดมันมารึยัง”เสียงเงียบไป ราวกับว่าเวลาหยุดชะงักลง อาเธอร์ที่เพิ่งจะตั้งสติได้ก็หันมาทำงานต่อ ทว่านัยน์ตาสีเขียวสดกลับสาดมองมาเล็ก ๆ แต่ก็หันกลับไปที่เอกสารในมือ

“เอาล่ะนะ เข้าเรื่องเลยละกัน…คุณพี่ได้ยินมาว่านายกับอัลเฟรดยังไม่ได้คุยกันเลย ไม่คิดจะเคลียร์อะไรแล้วปล่อยให้มันเป็นแบบนี้ต่อไปหรือไง”คราวนี้อาเธอร์วางเอกสารในมือลงถอนหายใจนัยน์ตาสีเขียวสดราวมรกตชั้นดีก็ฉายชัดถึงแววเศร้าสร้อย ฟรานซิสถอนหายใจเฮือกใหญ่

“นายควรจะไปเคลียร์กับหมอนั่น”

“แต่ฉันยังไม่พร้อม…”คำพูดที่แสนแผ่วเบาดังลอดออกมาให้ฟรานซิสขมวดคิ้วนิด ๆ เขาไม่อยากเห็นอาเธอร์กับอัลเฟรดเป็นแบบนี้เลยสักนิด

“ได้ยินมาว่าอัลเฟรดเป็นอะไรก็ไม่รู้ ทำงานไม่ยอมพักเลยสักนิด เอาแต่หามรุ่งหามค่ำทำงานลูกเดียว ใครเตือนก็ไม่สนใจจะฟัง”ฟรานซิสเกริ่นเพื่อดูปฏิกิริยาของคนตรงหน้า แต่กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น มีเพียงคำถามที่ถามกลับมาว่า

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ”จากนั้น ความเงียบก็เข้าครอบงำคนทั้งคู่ สักพักฟรานซิสก็พูดขึ้นว่า

“ก็ฉันยังไม่เห็นเลยว่าจะมีใครพอจะห้ามอัลเฟรดได้ เห็นมีแต่นายคนเดียวก็เลย…”

“มาบอกฉัน เผื่อว่าฉันจะไปห้ามเจ้าบ้านั่นให้น่ะนะ หึ ฉันไม่ไป”น้ำเสียงเด็ดขาดของอาเธอร์ทำให้สีหน้าของฟรานซิสสลดลงเล็กน้อย ก็ใช่ เขาหวังจะให้อาเธอร์ไปห้ามอัลเฟรด แต่ที่ทำไปก็เพราะหวังให้อาเธอร์หายจากอาการกลุ้มใจนี่สักที ถึงแม้ว่าเขากับอาเธอร์จะทะเลาะกันตลอด แต่อาเธอร์ก็เป็นเพื่อนคนหนึ่ง และไหนจะยังเจ้าอัลเฟรดที่ดูเศร้าเหลือเกิน จนถึงขั้นฝืนทำงานหามรุ่งหามค่ำเพื่อจะได้ตัดความเศร้าออกไป แล้วอย่างนี้คุณพี่ฟรานซิสผู้เต็มเปี่ยมไปด้วความรักและความสุขจะเมินเฉยก็กระไรอยู่ เลยต้องถ่อมาหาเจ้าคนปากแข็งถึงบ้าน ที่ไหนได้มันดันไม่ยอมทำตามซะอย่างนั้น

“แล้วนายจะปล่อยให้ตัวเองจมความเศร้า ความกลัว ความกังวลจนตายก่อนเรอะไง”นัยน์ตาสีเขียวตวัดสบกับนัยน์ตาสีฟ้าของฟรานซิสที่เป็นสีเดียวกับอัลเฟรด แต่มันไม่มีประกายเหมือนอัลเฟรดเลย

“ถ้านายจะมาเพื่อเกลี้ยกล่อมให้ฉันไปหาอัลเฟรด นายก็กลับไปเถอะ ฉันยังไม่พร้อมจะเจอหน้าหมอนั่นตอนนี้” ฟรานซิสถอนหายใจอีกครั้ง ให้ตายเถอะ ทั้งดื้อ ทั้งรั้น เหนื่อยชะมัด

“แล้วเมื่อไหร่นายจะพร้อมสักทีล่ะ มันผ่านมาเกือบจะ 2 เดือนแล้วนะ…แต่ถึงยังไงนายก็คงไม่ฟังฉันสินะ” ความเงียบเริ่มเข้าครอบงำอีกครั้ง คราวนี้ฟรานซิสลุกขึ้นมองออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนจะถอนหายใจ

“ฝนใกล้ตกแล้ว ถ้างั้นคุณพี่กลับก่อนแล้วกัน จะเอายังไงก็แล้วแต่นาย”จบประโยคก็หันกายกลับเดินออกไป

 

อาเธอร์เดินไปที่กระจก มองดูก้อนเมฆที่เริ่มตั้งเค้า และมืดขึ้นเรื่อย ๆ จนในที่สุดฝนก็ตกลงมา มือเรียวราวกับผู้หญิงยกขึ้นลูบกระจกเบา ๆ ก่อนจะสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นที่ไหลออกจากดวงตาเป็นทางยาว

นี่เขาร้องไห้งั้นหรือ ทำไมล่ะ ทำไมเขาถึงร้องไห้ ทำไมกัน ทำไมเขาถึงคิดถึงอัลเฟรดจังเลย แล้วทำไมหัวใจมันถึงได้ปวดร้าว ทำไมถึงได้เจ็บปวดขนาดนี้

…อัลเฟรด…

 

“ครืน” เสียงฟ้าร้องดังมาจากภายนอกหน้าต่าง ทำให้อัลเฟรดหันไปมอง ผนที่เริ่มเทลงมาทำให้ชายหนุ่มถอนหายใจ ขยับตัวเล็กน้อยเพื่อคลายความเมื่อย

สาเหตุที่เขามานั่งทำงานอยู่ที่นี่เพราะมีงานมากมายที่จู่ ๆ ก็สุมมา เล่นเอาเขาไม่มีเวลาไปทำอะไรเลย แม้จะเหนื่อยก็ต้องทำต่อ ทำติดต่อกันมาเกือบ 2 เดือน ไม่มีท่าทีว่าจะหมด เพราะมันเพิ่มขึ้นทุกวัน รวมกับงานเก่าที่ยังค้างอยู่ จึงมีปริมาณมหาศาล

…อยากไปหาอาเธอร์…

ความคิดที่เป็นแค่ความคิด เพราะเป็นไปไม่ได้ ทำให้อัลเฟรดถอนหายใจ อีกทั้งยังมีเรื่องคราวนั้นที่ยังค้างคา อยากไปถามให้เข้าใจแต่ก็ไม่กล้า ได้แต่นั่งกังวล ก้มหน้าทำงานเพียงอย่างเดียว

“กริ๊ง กริ๊ง”

“ครับ ?”

“อัลเฟรดเหรอ นี่คุณพี่เองนะ” เสียงฟรานซิสดังมาตามสายโทรศัพท์

“มีอะไรเหรอ”

“ยังไม่ได้คุยกับอาเธอร์อีกเหรอ” อัลเฟรดสะอึกเล็กน้อย ก่อนจะพูดว่า

“ฉันไม่ว่าง”

“ไม่คุยกันแล้วจะรู้เรื่องเหรอ อ้างว่าไม่ว่าง ๆ แล้วเมื่อไร่จะได้คุยกันล่ะ เดี๋ยวคุณพี่ก็ด่าให้ซะนี่” เสียงของฟรานซิสเริ่มหงุดหงิด ให้ชายชาวอเมริกันกลืนน้ำลาย ก็ฟรานซิสเวลาโมโหน่ากลัวน้อยซะเมื่อไหร่

“ไว้ว่าง ๆ ฉันจะไปคุยกับอาเธอร์เองแหละ แค่นี้นะ” จบประโยคก็วางสายลง

…อาเธอร์…

 

 

 

Advertisements